318 resultaten.
wie zal
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
460 wie zal het duister klaren
als eenzaamheid opkruipt
uit de grijze straten
wie zal je vinden als
je zand in ogen strooit
het ijs ongebroken laat
wie zal je blik scherpen als
je de verbeelding aan de wilgen hangt
en onleesbare poëzie liggen laat
wie zal van je houden als
de stilte in je woorden klinkt
en je voorbij bent gegaan…
Zonsondergang op 't meer
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.074 In 't meer, omkranst met wilgen en platanen,
Wier top de bodem peilt, staart avond-gloed
En spiegelt zich: de wind wiekt aan, en spoedt
Zich naar de kim....
En met hem gaan de lange water-banen,
De lauwe geuren....
Het rozen-blad op de gefronsde vloed,
Het deinend dons der dommelende zwanen....…
Al wat me dierbaar was.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
648 Wachten op pleinen in regen en wind,
Op het pad van de wilgen verscheen ze gezwind.
En nu ligt ze naast me, mijn prooidier van de nacht,
met lendenen soepel en ogen zo zacht
Mocht dit lieflijk wezen ooit nog verdwijnen,
wat zullen mijn dagen van schaamte me schrijnen.…
Wind en Water
netgedicht
3.6 met 21 stemmen
1.526 waaiende wilgen slingerend langs een beek
woeste wolken jagen... aangeschoten....wild
verwaaide gezichten, nat, vaal en bleek
zwijgzame stemmen....dorstig........verstilt
God heeft deze negorij verlaten
vervloekt is hier de rust
geen remedie zal hier nog baten
eeuwig grommende golven, ondergelopen kust.…
SLOOT
gedicht
4.0 met 2 stemmen
2.198 Zo oud niet of hun jeugd treurt in de wilgen,
het water spiegelt ze nooit rimpelloos,
het gladde blad en niet bladerloos,
het is een dak waarover zij zich spreiden,
waarop een eend in landschap weggezakt,
met een gevluchte in de grond bevriend,
laag water zoekt en boven water tracht
een nieuwe eend te vinden die haar dient…
44
gedicht
3.1 met 31 stemmen
20.590 Lier aan wilgen gehangen.
Ander instrument aangeschaft.
Met voorhamer van grote
gevoelens op xylofoon
van ziel. Ziel kapot, natuurlijk.
Met hark ziel in hoek
geveegd en opgestookt.
Meer ziel dan hij dacht.
En vervolgens op hark viool
gespeeld, met zaag als strijkstok.…
Over en over
netgedicht
4.5 met 26 stemmen
1.089 als een wilg op weg
naar winter
de bladeren zacht laten gaan
takken strak in de wind
nog even en het snoeimes
dringt tot aan de knot
er rest niets dan wachten
op herhaling
zal een zomer nog
de kleuren hervinden van toen
alles bloeide en vogelbekjes
voedden zich op de takkenschoot
de root scheen van goud
leven overleefde
de treurnis…
tranendal
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
894 de dag triest open
een zwaan richt zich op
en slaat de vijver wakker
de wilg kijkt
in de al dan niet gestegen spiegel
en lijkt steeds dieper te treuren
haar lange haren laten het water niet onberoerd
* geplaatst in de bundel "reuring in de tent"
die onlangs is uitgekomen n.a.v. het stoppen van
de site van Dichttalent…
Toegang tot de polder bij avond
gedicht
3.0 met 6 stemmen
4.742 Langs een wilg met dode toppen,
een geschoren hoge
in zijn blaren onverminkte haag,
een door waaiend hout beschaduwd
raamloos muurvlak, blinde boerderij,
buiten bomen, hellende, de holle wei,
lichten aan de einder,
vuurtorenlicht, een donker zwijgend paard dichtbij.
----------------------------------------------------
uit: verzamelde gedichten…
AFLOSSING
netgedicht
3.5 met 14 stemmen
11.287 teer wit het weer
het vertakte uiterlijk
van diverse struiken
trotsgrijs torenen
de populieren hoog
boven de verzilverde
elzen en meidoorns
uit oprit met wilgen
doet een boerderij
vermoeden waar mist
triomfantelijk hangt
onzichtbaarheid bevroren
stuiptrekking is van
verlate winter voorjaar
aflossing van de wacht…
ik ken
hartenkreet
2.2 met 5 stemmen
2.161 ik ken een huisje
met nog ranke wilgen voor de deur
ik ken een boerderijtje
met jonge stieren in de wei
ik ken een boom
die onder appelen bezwijkt
ik ken een akker
een zee van vlas gelijk
ik ken een kerk
met potloodtoren
ik ken een poort
met blauwe regen in de zomer
ik ken zoveel
maar zeg mij ken ik jou…
Lach
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
572 Als liefde satire blijkt te zijn,
als de hemel een donker woud is,
lach dan juist onder rouwende wilgen,
lach dan juist omdat het zo koud is.
Want het grootste gebaar van de liefde op haat
Is de glimlach, het schrille contrast dat ontstaat
dat ijzer ontdooit en het zonlicht laat stromen,
het leven ver schijnt en er warmte doet komen.…
hij danst voor zijn tandarts
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.017 dansend voor
de tralies van
zijn bestaan
zijn gebit was
er allang aan
nu kan hij
zelf weer gaan
hij hangt
aan de wilgen
bij zijn valies
zijn druiven
zijn druiven zuur
dansend voor zijn spiegel
kan hij niet meer
sjansen met
een beeld
dansend in spiegels
in totaal z’n tijd
zijgt de tijd
ineen
met een klap
hij danst met…
De knotwilg
gedicht
2.8 met 24 stemmen
8.260 Ook de wilgen met hun fluwelen kronen
staan straks weer als geheven vuisten
aan de gestolde vaarten. En ik, nog loom
en zoet van jonge wijn, dwaal straks
tot op het bot geknot, met vertwijfeld
witgetrokken knokkels, door de vallei
waar nu nog onze rodondendrons bloeien.
------------------------------
uit: Tirade nr. 1, 1996.…
Ademnood
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
428 Door het schudden van z’n kroon
treuren tranen in trapezes,
gejaagd door de wind, zijn het
wilgen die de toon bepalen
voordat de waterspiegel hun
verslindt, schrijven maagdelijke
seringen hun verhalen tot aan
de oevers van de sloot, op het
wankele koord van de drijvende
kringen en in ademnood gaan ze
in geschrei ten onder, voordat
de…
Aan weggaan
gedicht
2.8 met 30 stemmen
9.897 tak van wilg
stam van berk
roerdomp
bank
prullenmand
en tussen riet
dat je daar ziet
een meerkoet
een waterval
een minderkoet
een waterviel
in ons geval
afscheid van
wat in woorden
en aan water
heeft bestaan
van onze liefde
van on
zel iefd
e
rechtop lopen
daar vandaan.
------------------------------------------------…
onder water
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.059 ik ken
een holle weg
waarin ik duik
als ik ontsnappen wil
links in een rij
staan jonge eiken
die naar het weiland
de handen reiken
aan de overkant
een ongerepte zee
van turkooisgroen
waar wilgen zeilen
en als de zon
tegen de avond
zwemmen gaat
duik ik kopje onder
wij stoeien dan
ketsen op elkander
en blussen
onder water…
Gekapt
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
450 De oude wilg is weg.…
nanodicht
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
507 ijzige dag
over de wetering
wandelt een ral
verstijfd van de kou
wil die iele narcis
zon en nog eens zon
dor eikenblad
het blijft maar hangen
net als de winter
om en om
worden wilgen hier geknot
het oog wil ook wat
ongedurig
op een nog kale tak
een zwarte vogel…
Onschuld in de toog
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
525 hang uw maagdelijkheid
maar aan de wilgen
tussen pril ontluikend loof
bloei in bloesemvolle
lente en beken
de vruchten van uw schoot
laat ze rijpen
in zomers volle glorie
kies de kleuren van de oogst
er is geen sterven
in de pluk zij etaleert het
overweldigende herfstgeluk
winters wit kleurt
onschuld in de toog tot
lentes nieuwe…
Doek 2
gedicht
4.5 met 2 stemmen
2.038 is het toen langzaam gaan vallen, het doek
of leerde het schrift dat het altijd al viel
niet tussen ons en het dierbare land
van wilgen, rivieren, rennende hazen
maar in de leegten van de letters zelf
het stuifsel dat het universum is
dat ons dichtte, bij het scheiden dwong
alleen te zeggen wat nog zichtbaar is:
de straathoek die ons…
ik was de linde toegedaan maar eerde ook de beuk
gedicht
3.9 met 27 stemmen
11.910 ik was de linde toegedaan maar eerde ook de beuk
en in min was ik met de eiken en 't overspel
bracht mij naar de wilgen waar ik mij beknotte
toen zij hun kronen streken.
maar in nam mij
de waardin
die achter 't knotveer dranken dreef.…
Zwaarte
netgedicht
2.6 met 14 stemmen
902 Doorgebogen berken
treuren samen met wilgen
over letters in het marmer
die vervaagd spreken over
zacht rustende geliefden
Maar zwaarte omhult ons
als een stenen mantel
wanneer wij hen zoeken
bezwaard sluipen we
op loden tenen weg
We zoeken jullie wel
op je geliefde plaatsen
daar vinden we zelf
ook meer de rust…
Nieuwe haiku's #3
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
592 Oktober waaier
Wind in de wilgen
treurig zwiepen de takken
boven het water.
If root strong, fruit good
Het fruit aan de boom
heeft zijn vruchten te danken
aan sterke wortels.
Na de laatste slok
De fles heeft een hals
een buik en een bodem maar
ze heeft geen borsten.…
Weggevlucht
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
524 De wilg hangt en treurt
terwijl om haar heen
de lente volop geurt
Weggevlucht in gedachten
die tijdloos voortdwalen
laat zij de wereld wachten
Als zij de ogen opent -even-
ziet zij wat zij al die tijd
had kunnen meebeleven
Schrikt zij van het licht
de geurende geluiden
klapt haar kruin weer dicht
Want tot de conclusie
dat zij…
Splijtzwam ?
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
593 Oude wilgen, met
gespleten stammen,
gesnoerd tot buigzaam
griend, verwijten taaie
takken de schemerzon,
die het heimelijk licht,
openlijk laten vloeien,
waar harten branden zullen,
groeien vermolmde zielen
de hemel in, verspreiden
sporen van narcistische
zwammen zich in de grond, die
te splijten en zich te behoeden
met het overschot…
Bomenlandschap
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
570 Op ’t oeverland staan de wilgen
nu vrijwel zonder blad, zwijgend
langs de oevers van het spiegelmeer
een zwaan zwemt in grote cirkels
golven verspreiden in afstand
een visser neuriet zacht een lied
je bent niet meer bij me
in liefde of vertrouwen
hoop maar dat je dat inziet
het bomenlandschap
heeft nu behoefte aan stilte
winter aandachtig…
Goud
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.884 Een grauwe sloot,
maar hier blauw
en vol goud riet
de wilg door 't zonlicht goud
en alles in het kreupelhout
is goud beschenen,
dit is de plek,
de koepel
hierin ben 'k vaak verdwenen
met dichte ogen zit ik dan
geniet nog na
van alle kleuren
en van alles wat er zomaar kan gebeuren
tot er niets is
meer, geen lust, geen must,
wel bewust…
Bode van lente
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
499 Zij is de bode
bode van lente
de wilg
met haar katjes
Aan oever en wal
beemd en kant
waar water
gulzig is
Zij is nieuw
leven
leven aan takken
als zon scheutig is
met schijnsel
en sneeuw plots
voor zon
verdwijnt
Liggend groen
komt overeind
zoekt hoogten
toppen van kunnen
in stengels en
stelen
doen ons delen
in 'n…
DICHTHEID EN RUIMTE
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
228 Onder knoestige bomen
over het kronkeldijkje
aan de bosrand lopen
de nabije wijdte zien
eindeloos moerassig grasland
vol blinkende poelen
drenkt verspreide peppels
en een rij grote wilgen
met hoog opgestoken vingers
die gezamenlijk vragen
hier wil de tijd terug gaan
Goudeneeuwse schilders roepen
om hun herboren kwasten
driftig…