325 resultaten.
Verwintert naar lente
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
518 ik wist nog
de wuivende takken
waar bladergroen
de wind volop ving
nu jagen vlagen
fluitend door kaal hout
striemt regen tegen
basten als zegen
want ook leven
verwintert naar lente
kant en klaar wachten
knoppen op zon en voorjaar
nog heel even
is ons plechtig beloofd
met valentijn zullen de
eerste bloemen verschijnen
wil melker…
Herfstsfeer
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
1.148 niet over
wapperend lover tovert
grillige vormen afgetopt
door daklijst op natte straat
verlepte bladeren treuren
gehaaste passanten keuren
ze geen blik waardig maat
voor onverschilligheid
ritmisch bepalen voeten
vertrappend het wroeten
van de hond die herfsttijd
pootverheffend van geur
voorziet kinderen schuiven
de rottende laag wuivend…
Sevilla!
netgedicht
4.1 met 18 stemmen
947 Lanen van wuivende platanen.
De gele waaier van de zon.
Sevilla!
Het park van Maria Luisa
zindert levendig
onder de reflectie
van de gouden toren.
Talloze terrassen vol
rode parasollen,
ademen aroma´s van tapas,
lichte wijnen en vertier.
Orkestrivier!…
Geluk voor twee
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
693 in laaiende hitte
geven dennenappels op het pad
geur in het bos
en gloeiende liefde
meer nog dan wuivend gras
in de kleurende zomer
we kijken ons rijk
jonggeliefden
in de zwoele avond
onder hemelsbrede sterren
slapen in een wereld
alleen voor twee
vroeg in de morgen
de geluiden van buiten
ver van de stad
de scharrelende egel
bij…
Visjesvreter.
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
565 Wuivend en wiekend
gaan vleugels draaiend
als pirouette, om
zich op te maken
voor de volgende
schranspartij.…
Zomaar zomerdag
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
522 Op het water dreven zeilen
tussen oevers wuivend riet
toegezwaaid door wilgen
spiegel van blauwe hemel
die vertelde in een zachte bries
van nog vele dagen zonneschijn.…
Trek
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.271 Hij dobbert langs de rand van het betonnen zwembad
terwijl hij gluurt
naar een vrouw in een vooroorlogse bikini
die naar haar best appetijtelijke vetrollen
ligt te staren
Zij raakt opgewonden van de patatgeur
terwijl zij bukt
en hij met gemak haar schaamlippen volgt
de wuivende haren
aan de randen van haar zwemslip
even later waggelt…
Nieuwe dromen
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
471 zij draalt
op de hoek
van de straat
voordat zij
rechtsaf
en voorlopig
uit zicht gaat
een zwaaiende
arm en een
wuivende hand
de haren een
chaos nog net
voor de spiegel
tot orde gekamd
een afscheid
zoals van het
oude jaar
haar terugkomst
vol blijdschap
in een weer
stralend nieuwjaar
haar bagage
is niet vergeten
het was…
Liefdeslied
gedicht
2.1 met 105 stemmen
24.511 Als hij lacht dan sneeuwt het rozen
zijn wenkbrauw is een dennenbos
of brandnetels, wuivend in de wind.
Als hij lacht dan sneeuwt het rozen,
ik heb hem lief, ik ben zijn kind.
Zijn oor een vat vol fluistering,
het fluistert er vol rozen
en honinggeur hangt in zijn haar,
zijn hand, een korenaar.
Het sneeuwt, als hij lacht, vol rozen.…
Nevelig herfstmorgen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
560 Gouden glans schijnt over je
golvende haren die strelen wuivend
vlaktes en vallen als serpentines
in lokken door lommerrijk blad.
In vorderen der morgen baar je
nieuwe gezichten van kleuren en
vormen in schoonheid nieuw leven
van dood om hoop weer te geven.…
Thuiskomst
netgedicht
4.5 met 14 stemmen
542 En altijd is daar het verlangen om de zoutvlakte
te bedaren met zacht wuivende gebaren.
Getemperd licht valt door de ramen
een broos engelenkoor zingt de tranen dichterbij.
Verdriet raakt aan schoonheid
als een witte stilte naar de bodem zweeft.
Alles is er. Bitterzoet kom je thuis.…
Verlaten in uw land
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
811 ( pa )
leven in het voel van verlaten
wuivend op een kaal heideveld
zoals het dorre dopjesgras
gevangen in een wirwar
als van zwevend spinrag
over het koude moeras
een dof berkenblad
in ongedurigheid cirkelend
rond verarmde grond
gelijk de nijverige herder
die een schamele kudde drijft
in eenzaamheid verstomt
de staf als…
Herfstpad
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
504 Waar witte wol
op blauwe velden weidde
zeilde door zachte bries
gekleed met gouden tressen
en vlammende zomen
boven rood en gele ets
hier en daar zilveren aderen
omzoomd met wuivende halm
langs rimpelend glazen vlak
doorkruist met banen goud
loop ik huiswaarts
over klimmend pad
met eindigend leven
dat voor toekomst borg staat
als…
Ontspanning langs breed water
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
516 Genietend van onbeschrijflijk ritme
van wind en golvenspel
naar muziek door rietkraag luisteren
veroorzaakt door wuivende halmen
die mij gedicht toe willen fluisteren.
En de zon werpt flonkeringen
als sterren over het watervlak
ergens te midden van wijde velden
in toomloos schoon van de natuur.…
O wintersschilderij
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
762 laat mij genieten
van de ijskristallen
op de wuivende takken
van de bekoorlijke gestalte
de wandel van mijn lief
in het feeërieke landschap
het wijsje van de wind
melodietje in het vroege uur
wanneer de velden nog dromen
plots wakkergeschud
door het kraa-kraa-kraa
van zwarte vleugeljassen
in slingerende takkenbomen
warmhartig…
Ze is hier geboren
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
581 Op regenachtige dagen liep ze
langs de jonge rijstscheuten en
de wuivende bamboebomen naar school.
Ze heeft haar natte voeten en slippers
al weer jaren achtergelaten.
De vrouwen die hier nog wonen
hebben haar toen ze klein was
zien glimlachen om haar vrolijke grapjes.…
waarom streel je mijn gezicht
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
1.072 waarom streel je mijn gezicht
met warmkoude handen
wil je zachtjes met me landen
duiken in het wuivend licht
je vlaagt in mijn gedachten
wervelt spoken door de nachten
in de onrust die je waait
of, zijn het ideeën die je zaait
draag me met je krachten
als ik storm kan verwachten
dwarrel toekomst voor mijn oog
vlucht met de herinnering…
Sallandse sparren
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
550 Maar kijk eens hoe wij roerloos op éen plek
de wereld becommentariëren:
beduidend, wuivend onze kruinen bewegen...
Steeds meer bosaanbidders roepen dan ook
'Milieudefensie, bereik uw idealen
via sensitieve sonarsignalen -
Zo ontlopen Sallandse sparren CO2!'…
Geen stem
gedicht
3.1 met 53 stemmen
14.226 geen stem in de wolkbreuk de plotselinge waterval
van de daken glijdend
druipende steen met hun zoute tongen
verwoest o geen stem
onder het afdak
geen oog en geen beeld en geen godheid
buiten het raam
wuivende takken en de echo van een licht
over de grond kruipend
nee een stroom wild
rode robijn
een wilde stroom
en het daglicht…
Ik stoor je niet
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.977 Ik geef mezelf de sporen nu
en ga je achterna
in't wuivend riet verdwijn je nu
waar schuil je, primadonna...
Daar lig je,hijgend als een hert
dat der jacht net is ontkomen
ik stoor je niet, dat is te wreed
en zal niet aan je komen...…
vaart
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
876 over de woelige huid van de diepe oceaan
met enkel de onmetelijke stolp boven mij
zo schommelt mijn broze bootje
op het ritme van de wind het leven voorbij
voortgedreven, gestuwd, overstelpt
door vergezichten, landschappen allerlei
aquamarijn tot indigo,exotische kruiderij
zwemvogels en vliegende vissen ongeteld
hier en daar, waar wuivende…
De Radeloze god
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
1.027 In het landschap is de lucht klaar
maar de einder ligt achter ’t riet,
waarvan de wuivende pluimen
de veerman al eeuwig groeten
op zijn tocht over het ruime
sop in zijn eindeloze route.
Het verre veld blijft uit het zicht
door de god'lijke verboden.…
Alle kleuren van de regenboog
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
970 Het is de lyriek van een wuivende griet
die als 18 karaats de lucht doet strelen
Het is de muziek van de kierewiet
die weergalmt uit te luide kelen
Het is het rood van de kersenwijn
dat het verweerd plafond laat zweven
Of het trammelant van de zwerver
in een roemloos leven
Of de lelijke eend die koekeloert
in troebel spiegelwater…
Anders niet
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.429 anders niet dan wat licht, verloren
in wuivende aren,
wie vindt het weer?
Dat zal niet zijn dan een woord verloren,
op stofwitte wegen een bloem, niet meer.
Weg woei de wind in het zand de sporen,
ritselend vielen de regens neer
maar ach ! een enkele klank, verloren
in ruisende blaren,
wie kent hem weer?…
Solide?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
365 dan het nest van de karekiet,
instinkt als solide fundament
zelfvertrouwen als onderdak
op doelstelling gericht,
vertrouwd het aardse slik
op wuivende stengels riet
wat trilt, niet wankelt in haar
evenwicht, niet in de heetste
zonnehitte, de zwaarste storm
of de stilste stilte breekt het
uiteindelijk niet, valt het
terug op geloof…
Lentes weven
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
581 Het is alweer twee weken geleden
dat we elkaar schreven, verheugd
lentes wevend tot een gedicht
over liefde waarin we onszelf mengen
met de openhartigheid van een vriendin
en onze behoefte aan verbondenheid
Jij rijmt met mij
tot een fijnstoffelijke liefde, we scheppen
madeliefjes in wuivende velden
met kuspoortjes in de hagedoorn
de…
Thuiskomst
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
488 En altijd is daar het verlangen om de zoutvlakte
te bedaren met zacht wuivende gebaren.
Getemperd licht valt door de ramen
een broos engelenkoor zingt de tranen dichterbij.
Verdriet raakt aan schoonheid
als een witte stilte naar de bodem zweeft.
Alles is er.…
Verleden land
netgedicht
2.5 met 12 stemmen
993 voel een vlaag
verhalen in het woud
met zo’n diepe, donkere geur
omringd met beelden van een oud
verleden land
en het is alsof knoestige stammen
mee knikken in het
zo wuivende gras
hoor een hand-
vol stemmen in de lucht
emoties vormen
als geblazen glas
vlammen
de eeuwen aan de horizon
tijdgeesten zwerven
aan het begin
van een…
het eiland
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
1.153 Verborgen tussen luchtig wuivend riet
ontdooien m’n gevoelens. Onbespied
betast ik daar m’n schrammen en m’n builen.
Omgeven door een metersbrede sloot,
ben ik in staat de dagen te verdragen.
Ik vind er weer de antwoorden op vragen.
Het leven is er even niet van lood.…
stort de bui
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
689 wacht
op wat regen in de nacht
lacht een blinkend blik
op uitkijk voor wat roest
die ook zij weldra verwacht
een beetje kleur in elk bestaan
ruist het in de verte zacht
en vochtig zonder wroeging
over buiten nat en zo weer droog
van straffe ritmes zonder betoog
en zonder blozen stroomt
vers levenssap door het gras
groen en zwierig wuivend…