3890 resultaten.
Vast bezit
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
560 Sluit mij in een cel
Met getralied venster
Uitziend op een blinde muur
Sla mijn handen in boeien
Sluit mijn voeten in een blok
En de deur met vele grendels
Gesel mijn lichaam met een stok
Maar nooit zal men mijn brein
Mijn gevoel en mijn denken
Kunnen vangen in een kooi
Hoe men ook van mij denkt
Mijn mening blijft altijd vrij
Want mijn…
Nazomer
poëzie
4.4 met 5 stemmen
1.120 Vaag drijft door de open deur
De bleke avondwind
Een bitter kille geur -
Alsof de herfst begint.
Vaag, als een vallend blad,
Daalt door mijn lege geest
Herinnering aan wat
Wel eenmaal is geweest.
't Is of mijn hart verstomt
En of ik stil verga,
't Is of de herfst al komt -
Hij komt weldra - weldra!…
Hulpkracht
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
596 O ja, het leven
meer dan welkom
elke regendruppel
schitterend in het licht
zelfs de schaduw heeft
het in zich mij te behagen
weet mijn verdriet
naar de verte te dragen
een arm geeft mij steun
is mijn veerkracht
hoe heftig soms ook
de wervelwind
mijn deur weer vindt
mij waakzaam maakt
het is de toewijding
van de schepping…
Tijdloos
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
435 het is gekomen
en gegaan, min of meer
we wilden weten
van de hoed en de rand
alsnog luisteren naar stilte
wijken in verstand
nevel en hoogwater
we moesten tijd rekken
beleggen in geheugen
om verleden te vergeten
op de gang naar een deur
een zucht zonder gezicht
het gesloten boek, terwijl
niemand zich kon herinneren…
Uit eigenzinnige bron
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
465 Het hiaat in de communicatie
blijft zich moedeloos herhalen
in deze woordloze gebaren
in broze kalmte broeit stilte
op nieuwe geheimzinnigheid
om open deuren te sluiten
nieuwe wegen te vinden
er groeit een pril verlangen
door diepe rust gevonden
om de stilte te verfraaien
uit eigenzinnige bron
nieuwe sereniteit in de nacht.…
VOORJAAR
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
576 het voorjaar klopt op
de deur van jonge lente
ik ben er klaar voor
de lente kriebelt
op de rug van het voorjaar
want daar zit de jeuk
behoedzaam schuiven
sneeuwklokjes en krokussen
winter voor zich uit
dappere kopjes
tarten de verlate vorst
maak dat je wegkomt
vliegjes vragen in
het nog prille voorjaarslicht
elkaar weer ten dans…
iemand dan
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
398 iemand is heel
stil opgestaan
de verten in diepe
rust verzonken
zal iemand dan de
eerste vogels horen
nu het licht begint
te wandelen de
bomen kalm ruisen
zal iemand dan
het stromen van de
blauwe rivieren zien
iemand opent de
handpalmen naar het licht
zal iemand dan een pad
tot aan de deur van
het hart graven
in het aanvangslicht…
Stukjes huis
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
450 ik wist dat
als de luiken
door het eerste
licht en warmte
de nacht
ontsluitten
zij langzaam in
opengaan de wereld
toestemming
gaven om
voorzichtig binnen
te dringen
daar waar alle
deuren kierden om
met stukjes huis
de kamers in
aparte stijl te
kunnen versieren
een warme
meegaandheid
vroeg om vriendelijke
bevestiging
van deze…
Hagelslag
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
29 Het even wordt al snel een uur
Ik let er niet meer op
Ik ontwaak hier in een leven
Dat ikzelf niet koos
Mijn hand mijn hart en een ziel
De koelkast die slaat aan
Wie ben ik dan die ademhaalt
Met hagelslag op brood
Een deur valt dicht met sleutels
Die ik hoor
Een stofzuiger op de gang
Een mens die niest
Zo gaat het alsmaar door…
Verloren ritueel II
gedicht
1.8 met 36 stemmen
18.009 vroeg voorjaar breekt zich het hoofd
over de torens
duiven staren zich wezenloos op de stigmata
ze schijten op het kruis
in het hoge voorportaal ruikt het
naar gecastreerde heiligen
nu verbind me neem me mee nu
vleugels raken de deuren
als je opstaat
-------------------------------------------
Dit gedicht van Albertina Soepboer…
glooiend meisje
hartenkreet
3.5 met 35 stemmen
6.875 Als ik nou eens op je deur klop?
Of mij met woorden inspan?
Het zal er wel nooit van komen,
Je ziet mijn echte 'ik' niet staan.
Misschien tot Valentijn dromen,
of je toch echt achternagaan?…
vaarwel
netgedicht
3.2 met 23 stemmen
4.703 Jij was toen Groot
En ik werd steeds kleiner toen ik groter werd
Boven was ik bang
En onveilig
Niet alleen in de deuren zaten gaten
Toen
Zo ook
In mijn hoofd
En mijn lichaam
Liever was
Ik er toen niet
Geweten heb ik
Verder ga ik
Anders door het leven
Afstand is verleden tijd in mijn leven
Rouwen mag jij doen
Wanneer je aan…
wij hadden veel gedroomd
netgedicht
2.3 met 25 stemmen
6.961 Maar toen de deur
van het huis der dromen
zich achter ons sloot
en wij naakt en wereldvreemd
in de realiteit belandden
ervoeren wij
dat er niet veel meer was
dat ons nog bond.
Wankelend waren wij geworden.
Twee,
door het leven kromgegroeide bomen.
Wanhopig wortelend in zand,
maar toch reeds voorbereid op het omvallen.…
zonnewit
netgedicht
3.7 met 30 stemmen
1.002 dat ik verdwaal
in poëzie
en stemmen hoor in woorden
vragen aan de dag
dat je dan glanst
vast aan het licht
en zonnebloemen
als een lentedorp
in strohoedgeel
diep in oneindigheid
de groet aan bogen
- zonder schaduw -
en aan gekleurde krekels in geknotte bomen
die gezichten naar de deuren
dragen
dat ik verstil
uit verte…
Stilte voor de storm
hartenkreet
2.7 met 6 stemmen
1.046 Het is letterlijk stilte
voor de storm
spookachtige straten
bijna verlaten
op een enkeling na
optimist of niet in staat
vastgelopen
in meters file
motoren oververhit
vingers trommelen
chaos en paniek
wachtend op het oog
angst zweet
voor de monsterlijke kracht
deuren en ramen
dicht gespijkerd
lijdelijk wachtend
tot de tornado losbarst…
conform eigen wetten
hartenkreet
3.4 met 11 stemmen
1.737 hier wordt gedanst
hier wordt gesjanst
maar wel naar eigen regels
hier duldt men geen vlegels
die knuppelen in het hoenderhok
dan gooit men de deur dicht
kippen vluchten in tomen naar hun stok
voor vreemde vogels nog niet gezwicht
een ei leggen
wil nog niet zeggen
dat je kan broeden
kakelend wil men hier verhoeden
doch deze snoeshaan…
Het afscheid echt
hartenkreet
3.6 met 41 stemmen
3.496 Je riep ons bijeen
Wetend wat wij nu weten
Ondanks je zwakte
Gaf je kracht
Zonder woorden
Neem je afscheid
De man met de zeis
Lonkend bij de deur
In je ogen je verhaal
Hunkerend om los te laten
Ik lees de pijn
Voor ons, niet voor jezelf
Dan de zin
Gevreesd, altijd te vroeg
‘Wil het bezoek afscheid nemen’
En ditmaal is het afscheid…
Liefde
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
1.103 Kus me
niet wakker wanneer
de deur sluiting vindt
mijn ogen willen liever blind zijn
voor de leugen in jouw tederheid
Ik weet daarbuiten huist een leven
verhoopt gelukkig
met kleine meisjes en
een hoofd vol sprookjesboeken
Dus blijf
niet langer in dit land
van duizend en één nacht
maar wees hun prins
niet mijn kikker…
Schouders zijn fragiel
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
805 soms reikt een
hand vakantie aan
opent deuren die
steeds stroever gaan
de rugzak weer
te zwaar beladen
in al die maanden
opgehoopt geknoopt
in goed vertrouwen
licht gestrikt met touwen
die toch rafelen
als hun tijd verloopt
schoon de ballast
je schouders zijn fragiel
kies vrijheid en wat liefde
neem voor alles nu de tijd…
ontspoord
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
671 over de dood en zijn dans
de bruid en haar sluier
de kerkers van het denken
achter deuren van angst
pijn van schreeuwend paars
in samengeperste vuisten
langs tollende muren
dwalend in gapende echoes
de trein vertrekt vandaag van spoor acht
schreeuwende uren
zwart vochtig en stil
cipier geworden beeld…
op tenen gemaakt
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
698 ik
kijk
omhoog
en omlaag
om de leugen te vinden,
de ontrouw die de waarheid draagt
boven de deur en zo naar je voeten
maar de afstand, uitgestrekt
in een huis vol gangen,
gooit woorden
vele malen
los
elke vlakte
wordt vochtig en ruw
uitgesproken, de onomkeerbaarheid
ik kan falen
en uit het raam springen
maar het noodlot is…
Wonen in broekland
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
709 Het peil is stabiel
en de geur
en de dampen
de dood
verwekt lichte walging
is eeuwig
als wroeging
die leven bewijst
als een last
zuur scheidt zich af
uit vochtiger delen
en etst teveel grijs
in dit drama
diep en te breed
als een gang
Broekland bewijst zich
zompig
als spijt
als deuren
knarsend
vallen
in sloten.…
zusje
hartenkreet
4.1 met 22 stemmen
1.805 Toch moest je ons al achterlaten
En de deur van het hiernamaals open doen.
Zoveel nog te ontdekken.
Je stond nog zo kort in het leven.
En toch moest je je al terugtrekken
om zo op te geven.
Je had je leven net op orde
en niet meer die wanorde.
Waarom is dit gebeurd?
Het heeft onze harten verscheurd!…
de balans van dood en leven
hartenkreet
4.6 met 7 stemmen
872 in de dof holle nacht
hoorde ik vaag hoorbaar
het rinkelende gekras
in de balans van dood en leven
zilveren sterren geflonker
afgewisseld in ijle broosheid
bonte bergen in bouwval
in het donkere grensland
schimmen roerden zich
in de bevroren winter adem
die stroomde tussen de kier
van de deur van leven en dood…
Dag
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
714 wist ik genoeg om op te staan
vond de deur, hij klemde niet
zoveel goud viel zwaar
maar stukken lichter
dan wat ik binnen achterliet
---------------------------------------
www.sdevaan.punt.nl…
Ik ken je niet
hartenkreet
3.6 met 23 stemmen
4.657 Ik ken je niet
maar wie kent elkaar wel
want zeg eens eerlijk
bent je ook zo snel
om de deur uit te lopen.
Ik ken je niet
maar dat maakt niets uit
als we elkaar maar verstaan
dan is dit contact prima
zonder geluid.
Ik ken je niet
jij mij evenmin
ons stoort het niet
dus tot de volgende zin.…
hellingproef
hartenkreet
3.7 met 13 stemmen
2.005 de deur staat op een kiertje
het kind in mij
kruipt er kirrend doorheen
mijn treintje doet spontaan mee
frank en vrij ontdekkend
de nog zuiverheid van het leven
zoekend en dwalend
in alles wat in handbereik ligt
het treintje legt heel wat af
hobbelend over het vloerkleed
soms neemt het de hellingproef
en die zul je nog wel eens moeten…
Ontknoping
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
1.698 Vluchtig tabee glipt schielijk
langs de dichtgeslagen deur;
ijlt door de kamer;
vlecht zich luchtig
in vaders grijns.
Diens aanbevolen knoop
knoopt zich in verse
dovemansoren.
Uitgeknepen
ontknoopt vader
zich uit overhemd en das,
hij heeft zich al, al te lang
geleden,
gebonden.…
mijn vriend
netgedicht
4.4 met 23 stemmen
2.523 voorbij
de deur
toen de ochtend kwam
de geur van dood in het gras
ik zat naast jou en
mijn eigen leven in zachte
kleuren en witte vlokken
je zou niet terugkeren
toch niet naar mij, slechts
diepe stilte in het afscheid
ik heb je gestreeld
in het druppelend daglicht
en in al die jaren, langzaam oud
ga nu, mijn vriend
naar het onbekende…
ROOS
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
563 Aan deur
of raam
dorpel of drempel
Onder ons
zijn halve woorden
genoeg
Je hoeft slechts
met een oog te wenken
knipperen zou zelfs volstaan
Het antwoord
waarom ik
nog niet vroeg
Daarom...
wil ik je
deze roos schenken.…