2616 resultaten.
toen ik zei, ik heb je lief
netgedicht
4.6 met 11 stemmen
971 steeds dieper
beweegt de tijd
het gedicht in mij
verder reikend
dan het hobbelige spoor
op mijn hand
ik bekleed
witte vlakken
met eindeloos geduld
terwijl het licht
de trouwe minnaar
in naamloze ogen vangt
mijn stem raakt de nacht
sneeuwt sterren uit hun lange baan
toch
laat ik hem vreemd
in mijn adem bewegen
en wanneer…
zijn eegadroom
netgedicht
2.2 met 17 stemmen
4.452 hier veegt een man
blad voor blad voor
eigen deur een spoor
van welkom uit de weg
hij kijkt niet naar de naald
leeg, gebruikt en nutteloos
die hem had kunnen treffen
zijn Schepper durven roepen
lang voor het zover moest zijn
zijn huisje is misschien niet
echt weltevree of iets anders
pathetisch gewauwel van hen
de goegemeente die niet…
Van verre
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
1.039 Ze beleeft het zand, de zee
sterren; de ogen van de nacht
maakt leven in een handom-
draai geluk in een doosje
spreekt zomer met glimlach
is overal, in de taal
van ongesproken dromen
in het vuur van de berg achter
de zinnen van geliefden
in het spoor van adem op glas
tussen de tranen van het mos
in mijn aquarellentuin van geweten;
stilleven…
jaarlijkse balans
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
607 verborgen in de gordijnen
het zijn geen mensen
die hij vandaag wil zien
enkel het overleg met zichzelf
wil hij als geopend beschouwen
het is de tijd van het jaar
om achterom te kijken
hij wikt en weegt, hij oordeelt
of het goed genoeg is geweest
alleen, altijd hij alleen
de waarheid voor hem alleen
komt hij later weer naar buiten
de sporen…
Was het soms de zee ?
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
1.178 Was het soms de zee
die diep van binnen iets verried
wanneer zij met haar wilde lijf
haar zoute sporen achterliet
wanneer ik wegliep van haar lach
en van het strand haar ogen schiep
als duizend parels van geluk
waar ik getijdenlang in liep
Ik wist het niet waaraan het lag
maar sliep van haar de koele nacht
wanneer onzichtbaar zij haar adem…
Red Bull
netgedicht
1.8 met 6 stemmen
1.358 Mierenzoet druipt de stroperige rotzooi
langs mijn knarsende tanden,
een spoor van vernieling achterlatend.
De nacht is nog langer dan
de benen van de hete escortdame.
Ik beuk op het gaspedaal van de Lamborghini
en m'n kop knapt haast van mijn nek.…
Winterreis
netgedicht
4.3 met 32 stemmen
491 Verborgen achter de schaduwen van 't witte land
lopen knarsende voeten in blinde sporen.
Witte voetstappen vormen zachte kraters
in het blanke aardekleed.
Zuiver blinkend stil is de verenpracht.
Sneeuwbomen vormen met grimmige takken
lange witte lanenbogen.…
geboortelandschap
netgedicht
3.8 met 19 stemmen
2.566 Laag op laag
van sporen in de verte
evenwijdig aan een romp
loodrecht op een hoofd
dat scheef hangt van verbeelding
afgetekende bergen
op de vlakte van herkenning
als een gewei-van fractalen
vogels in V-formatie
bomen strekkend in lange latten
het Noorderlicht
de boodschapper van de zon
ergens het zuchten
van een mens op papier
schepsels…
Ontstegen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
545 Vers geslepen tijd versloeg met
macht - in omgelegde sporen,
waarin vertrouwen wordt
geboren, - de onmacht in de
kromming van het opkomend
licht en de afnemende nacht, op
het snijpunt van die wegen zijn
hoofd en hart het ijs ontstegen
en weer tot elkaar gebracht .…
gedachten
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
599 Mijn lustend lijf
Op het groene naaldtapijt
Scheurt mijn
Kleren binnen het portaal
Waar sporen van verlangens
Een diepe wonde,
Zomaar etter spuwt
De verdoemenis naderbij
Dat liefde soms is
Als ongewenst klatergoud
Theo wuestenbergs…
Zee
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
907 die winden van verwarring waait
die wolken in je water verdrinkt
die oude wonden open spoelt
verborgen littekens blootlegt
die ankers laat roesten
maden laat vreten in scheepshout
de stille kwetsbaarheid
als zee van werkelijkheid
van de verloren dromen
is zelfs geen spoor
in het zand te vinden
de oude wrakken blijven hinderpalen…
Retour of een enkel
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
601 wij hebben nieuw leven
handen en ogen gegeven
liefde op de wereld gezet
in eendrachtig werken
onszelf en talenten
naar de toekomst verlegd
in elkander bekijken
zal moeten blijken
hoe wij gaan sporen
ieder naar eigen bestemming
ver weg of dichtbij retour
of een enkel dat laten we vrij
maar naast het station
staat het huis waar we…
Met elke golf
netgedicht
4.9 met 25 stemmen
1.243 Ik wandel langs het leven heen
verzacht van aard, maar nooit verlost
van het verleden, want hoe bemost
een steen ook is, het blijft een steen
zo staat het hier in mij geschreven
met ouder worden zelfs gegrift
de duinen, zand, de zee, de drift
die overging, in overleven
in vasthouden aan wie jij was
voor mij dan toch, en aan de sporen
die…
De dauwoedemen leven
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
604 het strakke blauw van de hemel
trekt sporen over het vlakke land
de dauwoedemen ademen
hun vrijheid om tenslotte
te verdwijnen in het niets
ik ken geen bergen die hoger zijn
luchtkastanjes nog niet gerijpt
in hun stekelige huis vallen te vroeg
blijven ongeraapt kleven
en leiden de herfst
naar weer een ongerept seizoen
het…
het lot dat stuitert
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
500 warmte en wijsheid
bedwelmd schittert het blauw van de tv
door een traan van het rechteroog
alhoewel dag veertien volmondig
het weten flankeert van wijze witte
jassen woorden is deze onrust
als knisperend van grind op mijn graf
geen dag zal nog zegevieren
wanneer het lijden niet wordt
geleden, maar weggedrukt
in de voetvegen laat het sporen…
Een andere keer
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
742 Dwalen in de sneeuw die sporen vraagt
maar niets in de stilte verder draagt.…
Gedichten van Jean Fermate
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
1.441 Gedichten van (h)erkenning
Gedichten van Jean Fermate
verdienen aandacht
tijdens afscheid
tijdens schouw
tijdens scheiden
tijdens rouw
Jean Fermate die speelt
gevoelens, woorden, passie
voor een ieder: kind, ma of pa
want het dichten van Fermate
laat verse sporen van (h)erkenning na…
Deze hartenkreet draag ik op aan Jean Fermate…
Ruw strijken
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
571 zoals het bloed van Abel-
schijnbaar achteloos het lege land in
kreunende kruinen buigen diep
ritselen kleedt zich in het geraas
van een onzichtbare hand
die meedogenloos het land ruw strijkt
het fladderen sterft in bulderen weg
totdat een schijnsel alles bedaart
en de vruchten van de storm leest
ze liggen als kinderen
van vader geen spoor…
Zin vol waan
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
567 onbestemd
verspreidt zich als een virus
opgelucht wordt opgelost
in bezorgdheid vol met weifel
de ruimte die de vrijheid meebrengt
om te proeven van onzekerheid
wordt beperkt door opgelegde grenzen
waarin het ideaal verdrinkt
in te veel perfectie
nagejaagd tot in absurd
in de schemer gloort nog grijs
waarin afdrukken van waan
zinloze sporen…
Niet meer
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
921 Wanneer ze zoekt naar sporen die geen gebeden vragen
maar haar geven wat ze nog kan dragen met haar laatste trots.
Barsten zijn haar littekens van herinneringen
die in elke stilte bloeden.…
Stilte na de storm
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
686 verlaten ruimte, gebroken spiegel
rode lippenstift, oorbellen ernaast
spoor van vers bloed en tranen
vergeten uit te wissen in alle haast
omver gelopen stoelen, horen als
verlamd de akelige stilte aan
zo snel mogelijk weg van hier
is er de laatste ogenblik gedacht
verlaten ruimte, ongezien geweld
reflectie van vernietigende woede
- maar…
Mes
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
726 Men schrikt van het gezicht dat aan haar hoofd kleeft
haar wezen moet daaronder nog wel zijn
geen tekens meer van sporen die de tijd geeft
de lippen groot, de ogen net te klein.…
Dirigent
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
906 Zonder sporen gaan dagen voorbij.
Een onbewerkte geluidsinstallatie
toont voor mij die kleine details
wat bij jou kon leven tot frustratie.
Jij blijft de kunst van omgangskunde.
Dialogen die jij met mensen aanging
om de juiste toon te kunnen spiegelen
waardoor jij het resultaat terug ontving.…
doorkijkjes
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
481 zijn gebroken hoofd draagt nochtans
toch standvastig
duizend sporen van verraad
hoeveel kwaad er was geschied
verkwanselt en besmuikt
waar vrijheid naar de rotting ruikt
van duizenden verdoemden
ach daar binnen
ruist zijn frase langs de schotten van de dood
en in zijn nood verkleurt zijn
blikveld niet- daar achter glas
het houdt zijn…
Tafereel
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
523 Een woerd poogt wild een eend te paaien
doch deze gak-gakt er vandoor en noopt,
met een spoor van bladeren onthoopt,
de amant ontgoocheld af te taaien.
Zij kijkt hem proestend aan met ogen
licht bevocht, er kleurt iets op haar wangen.
Leest hij daar niet een onbewust verlangen
naar wat eendlief niet wou gedogen?…
vorst verlet
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
510 waar muren zich terugtrekken in grijs
de ijzig koude dag zijn sporen nalaat, in
de patrijspoort van een kokerblik
staat een snik
zich in te houden
nochtans kruipt de kille pijn
van niet meer onder mensen zijn
door merg en been
waar gaat dit heen?…
Een Vleug Achterberg
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
667 Vrijmoedig treed ik in uw spoor,
ironieën achterlatend.
Vanmiddag las ik uw talent,
stond ik lange tijd verwonderd.
Uw verheven taalgebruik,
het koele ritme - welk een wijn!
Ik waan me in een kloostertuin
waar ik beknopte woorden ruik...
Wat rent de tijd dit oord voorbij!…
Palfrenier
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
671 het wiebelding raakt sporen bijster,
zijn reizigers in berusting, in pijn,
zij praten over zestig zijn.…
Met de billen bloot
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
830 Natuurlijk, in sommige gevallen
blijven er sporen achter,
valt er nog wat weg te poetsen,
maar fier op wat je hebt doorstaan,
om tot hier te komen, van ballast
ontlast, de wind gedraaid naar hoopvol.…
Langs het Getijde
poëzie
4.0 met 3 stemmen
913 Het schemert, en
Waar 'k peinzend langs de golven ga
En peinzend naar hun ruisen hoor,
Ruist al hun vloed mij schuimend na
En wist mijn spoor.
Het schemert, en
Waar 'k wijkend het getij beleef,
Ruist het getijde op mij aan
En wist wat 'k in mijn hart beschreef -
Wat 'k heb gedaan.…