2623 resultaten.
Rust
hartenkreet
3.5 met 10 stemmen
1.297 Dwarrelend als een verdord blad in de wind
Is dit het moment dat ik mij zelf terug vind
Lig ik kleurloos droog op mijn oude matras
Reeds afgestorven alsof ik er nimmer was
Laat mij de rust het enige wat ik u vraag
Laat mij verteerd liggen door insecten belaagd
Zo ik rottend verdroogd tot as ben wedergekeerd
Heb ik niets maar dan ook niets…
Roerloos
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
2.969 Roerloos lig ik hier,
stil als een blad op de grond.
Zonder lucht adem ik nu
en ik zie zonder blik.
Herinneringen
spinnen beurtelings
door mijn hoofd.
Wild was ik toen
van verlangen,
dronken nu van melancholie.…
Najaar
hartenkreet
4.0 met 10 stemmen
1.002 Een blad dwaalt door de lucht
het lijkt op een geregisseerde vlucht.
Ik geef dit seizoen een natte zoen.…
Rijpt vorst kristallen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
438 mist vreet stilte
onder huilende takken
waar druppels spatten
op het rottend blad
vocht schuurt langs
basten van bomen
spiraalt naar toppen
in watten gevat
onzichtbaar
sombert het bos
zijn witte vachten
in koud kille nachten
in het eerste licht
rijpt vorst kristallen
is stilte weer terug
zonder vallende drup…
niet alles groeit
netgedicht
4.3 met 25 stemmen
960 ik maak de nacht wakker
omdat ik de boom
van blad tot
karton
niet krijg gedicht
hij braakt bergen uit
en kinderen zonder glimlach
een moeder met gebrek aan geluid
en ongekuste lippen
afwezig
van elkaar en mij
hoe anders kan ik
schrijven
dat de betekenis van haar borsten
mij uit mijn slaap houdt
wanneer ik mijn doorschijnend…
Enkel een naam
netgedicht
2.5 met 13 stemmen
2.287 Sint staart naar het blad papier
waar een naam op staat geschreven
daar is het al dagen bij gebleven
en dat vergalt Sint’s rijmplezier
hij graaft diep in de woordenschat
naar iets wat zijn gevoel vertolkt
maar het brein lijkt zwaarbewolkt
en troebel als een blubberbad
hij vindt niet wat hij dichten wou
blijkt de letters stom vergeten
heeft…
Krakende tak
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.152 Springerig geknikte tak,
hangend daar al jaar na jaar,
dor kraakt hij daar in de wind
zijn beverig lied,
zonder blad, zonder schors,
maar kaal en vaal
van een lang uitgerekt leven.
Stervensmoe.
Rasperig en taai klinkt zijn
eentonige zang,
koppig ook, doch vooral toch
heimelijk bang.…
Het hoogste goed
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
545 Vrijheid is het hoogste goed
Spreken zonder een blad voor de mond
Daarvoor hebben zovelen gebloed
Toen het zwaard de onderdrukking verslond
Zelf vind ik het vrij, vrijmoedig
Om te poneren
Zo koelbloedig
Dat wij niet mogen beweren
Dat er iets hogers is
Dan vrijheid
Dat is bepaald geen kattenpis
Of wanstaltigheid
Nee, het zou mooier…
ongeschreven gedicht
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
582 ik een gedicht
willen schrijven dat tranen
over jullie wangen laat lopen
Die jullie de diepste pijn laat
voelen op plekken waarvan
het bestaan nooit geweten is
Zo'n gedicht die jullie meesleurt
in momenten van doodsangst
en jullie op het einde doet hopen
Maar woorden schieten tekort
in een overvloed van emoties
en zo blijft het blad…
Teken
gedicht
3.7 met 3 stemmen
15.294 Het stuk papier dat ik eens,
belijdende mijn leegte,
onbeschreven dichtvouwde,
en verzegelde, en verborg
tussen de bladen van een boek
om iemand over honderd jaar
te verneuken – dit papier
vond ik vanmorgen terug.…
Helmkruid.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
942 Schoon 't koele nat
Uw dorre sprieten
Omspat;
Moogt gij geen laafnis toch genieten,
Verschrompeld blad!
Vaak sterven wij
In hooploos smachten,
Als Gij: -
En 't doel van hopen en van trachten
Lag zo nabij!…
de raaf
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
586 verplaatst tussen hier en nu
diep bewaard ongeleid en puntgaaf
er bestaat eigenlijk geen rassenmenu
een onbeschreven blad zonder vos die zegt tegen de raaf.…
Krokusje
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
668 Ik pakte mijn fiets uit de schuur
keek terloops naar de grond
iets schreeuwde luid
als met wit open mond
paars randje, oranje de tong
'wij zijn hier weer en kijken je aan
zijn door de donkere winter gegaan
wij zijn de stralende sterren
in zwarte aarde,
tussen beschut droog en dor blad,
nu zijn we sterk
en onze bruine beschermheren…
Het oude woud
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
483 Stilte antwoordt,
geeft de beek stroming,
maakt de boom vol blad,
vult de wilde raat met honing.
Hier lopen wij,
vrij van stenen,
vrij om stil te staan
bij het oude woud
dat voortleeft
in deze groene long
tussen twee wijken.…
het verschil
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
458 tot een zin
Poëzie of gewoon vertellen
Iedere klank steunt de andere
Even mooi is de verwoording
Even goed het begrip
Emotionele ontlading
Prettige herinnering
Hersenspinsels putten uit het niets
Nooit aan gedacht
Maar toch de pen gegrepen
Zo niet eeuwig verdwenen
Schrijven is blijven
Als uw eigen verdwijnt in het niets
werd het blad…
Noordereiland
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.201 Toen in die hoek
waar eerdere wind dood blad had vergaard
bracht onverhoeds een stormvlaag werveling teweeg
die als een bruine tol de lucht inging.
En uit de top daarvan
ontsprong vervolgens een fontein, een zwerm
voorheen verscholen, luid
kwetterende mussen.
Ze leken meer te twisten dan te zingen.…
wortels diepen winterslaap
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
778 ze waren nog
als kinderen
in lente uit
de knop gekropen
en zomers tot
volwassen blad ontloken
hebben zon gezien
hun stukje wereld
meegewaaid gezwaaid
naar vogels en insecten
totdat de herfst
hen kleurrijk buitensloot
wind zal hen
van takken rukken
kou gaat aan het schaarse
leven plukken wortels diepen
winterslaap maar de…
Bewustzijn
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
462 Kan het net niet raken
Als een druppel olie in een glas water
Iets duwt mij, verheft mij
boven de dagelijkse beslommeringen
Ik zie het scherp van de snede
Het contrast van een blad aan een boom
met de lucht
De tak waaraan hij hangt
Het bestaan in al zijn facetten ontdaan
van conclusies uit handelingen
beweegredenen door gevoelens
Ik…
Poète maudit
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
746 weer zo'n dag
waarop de uren
zich van schemering
naar avond slepen
en in het duister
een vaag silhouet
hij
misantroop van de nacht
bandeloze tijden
perverse fantasieën
vinden soelaas
op het nog blanke blad
het glas
hoogbenig in handbereik
Tot aan de dageraad
waarin ze weer ontluiken
als les fleurs du mal
schoonheid
vanuit het…
Eerste lentebloeiers
netgedicht
5.0 met 77 stemmen
463 ik zag
hoe jij al
voorzichtig
je passen nam
keek waar jij
je voeten zette
op een vrije
plaats tussen
de takjes van
herfststruiken
want onder
het droge blad
waren de eerste
krokussen in alle
rust aan het ontluiken
je hand
stuurde mij in
samen ontwijken
omdat wij zo lang
mogelijk naar
deze nu nog
bijna verborgen
eerste…
Het zwijgen van de bomen
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
427 Hij betreedt regels der heimwee
in denkbeeldige waarheid
door kinderlijke verbeelding
hij struikelt over zijn naïviteit
te weinig eelt op zijn zielenlijf
iedere verjaardag in september
de herfst kent nu alle zwijgtalen
van diep gewortelde eenzaamheid
wanneer ruige wind zijn zoektocht vindt
in de vergankelijkheid van vallend blad
tussen…
licht absurd (maar mooi)
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
547 begaan met kleine dingen
die mij niet onopgemerkt blijven
het laatste dwarrelende blad
een kroonkurk tussen kiezels
op 't pad van de begraafplaats
de verloren geraakte sigaar
met het kleurige bandje (AGIO)
en bij een witmarmeren zerk
de vaas met rode rozen
zo zoek ik met eigen ogen
in een wereld van wanorde naar
de kleine dingen die…
jij verstuift in het licht
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.270 Jij verstuift in het licht
kleine bloesems varen
langs mijn ogen binnen
bevrucht door liefde
mijn netvlies staat in bloei
en ‘s avonds nog het meest
dan gloeit het verlangen
als romantiserende zon
ik droom vreemde dromen
voor ik in slaap ben
en kruip naar de tafel
mijn pen regendanst rond
een vurig blad, smekend
om de…
nocturne
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
463 restanten licht strekken zich lui
spelen met wolkenflarden
drijvend boven het rode uur
dat langzaam de ogen sluit
schaduwen verlengt en
voetstappen tot stilte maant
de wind zingt een requiem
op het ritme van ritselend blad
tot elk geluid verstilt
wanneer een onzichtbare mond
zich opent. hapt
en kleur en klank vermaalt
tot de kleinste…
Lente
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.139 Even buiten de stad
ontdek ik
het is feest
overal hangt jeugdig groen
en kleuren kwistig kleuren alles bont
wat lange tijd slechts kleurloos is geweest
het lijkt een vlucht
mijn afscheid van de stad
de hemel in van 't aardse paradijs
waar aarde ruikt
en 't jonge blad zich vouwt in 't licht
ik aarzel niet
maar spring er in…
Windmolen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.196 Drie bladen wentelen rond de as
gelijkmatig zuigen ze wind
in de gestroomlijnde koker
door een kluwen van kabels
verbonden met fijne mazen
het net dat verdeelt
Groene stroom is verwekt
in vallei of poldervlakte
De baron die zich wentelt in blauw bloed
zeurt over de vervuiling van de horizon
de meeuw die zijn vleugels zou schenden
Hij…
fluiten fluiten fluitenkruid
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
759 fluiten fluiten fluitenkruid
gij speelt rondom en
woekert met uw bruid
in welig bloeiende weiden
ik zie uw pracht
de zon begeleiden
en mij , de schouwende mens
met gelukzaligheid verblijden
fluiten fluiten fluitenkruid
gij zingt van vreugde
met kleurrijk blad
ik zou u willen plukken,
stelen uit het veld
doch laat u onberoerd
geen…
adem tocht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
789 daar was de dag
dat ik mijn ziel liet gaan
en zei, ga maar
ik ben van aarde
jij van wind
verzamel afgevallen blad
bolsters van tamme kastanjes
esdoornvleugeltjes
beukennootjes
de geur van dennenhars
van pasgevallen regen
maar bovenal
zoek naar de stem die
jou tot leven riep
en kom dan weer
bij mij
dan spelen wij
nog samen…
ouderwets
netgedicht
4.0 met 18 stemmen
1.102 ik kom hier zo af en toe
omdat het hier zo ouderwets is
een vervallen kroeg
van zijn groezelige soort
aan de oude tapkast
met marmeren blad
drink ik de plaatselijke cognac
tussen vissers en armoedzaaiers
in de verbeelding
van mijn bezopen brein
is die vreemde oude vent
van een dichter hier ook binnen
rechtop achter zijn glas
schrijft…
Voorjaarslandschap
poëzie
2.9 met 7 stemmen
2.417 Nog stonden alle bomen zonder blad,
de eiken en de iepen en de beuken,
als grijze bossen op de grijze lucht
zo waren, dicht en ruig hun brede kruinen
en leken op een rij van lege kooien,
in de effen grijzig-blanke voorjaarslucht
toen daar een vogel langs vloog, donkerzwart,
heel in de verte vloog hij traag en recht
langs al die bomen, als van…