5661 resultaten.
De taal
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
563 Het lijkt nog koud
De weg voor je
Het laat je goud
Smelten
Rivieren meanderende je tegemoet
Kabbelend traag
Waren we nog hier
En daar waar gezichten
Vervaagde…
De Nees
netgedicht
4.1 met 680 stemmen
1.449 De Nees is niet meer
Hij knalde ze keihard in
Met hem altijd raak
Hij speelt nu verder boven
Samen met zijn naamgenoot
Die hem al voorging
Grote iconen
Uit gouden voetbaltijden
Om trots op te zijn…
HERFST
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.688 Ter nacht lokt de Avond met haar gouden schijnen,
Ten winter Herfst met gouden kleuren-pracht.
Elk doet voor ons haar zwart een tempel schijnen,
Waarin een godheid onze aanbidding wacht.
Zó, tintend 't Voor en 't Na met wondre verven,
Wijdt Tijd geheimnisvol 't ons naadrend sterven.…
Glimworm.
poëzie
2.7 met 3 stemmen
1.092 Wanneer de warme zonnestralen
Een stroom van licht, een stroom van goud
Doen vloeien over veld en woud,
Zou 'k vrezen heel verwaand te lijken
Als ik mijn zwakke glans liet kijken;
En deed ik 't al... 'k wed, dat bij dag
Toch niemand 't zag.
Och! denk om mij, mijn lieve kind!…
Duivelverbanner
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
1.233 box gevangen
tot, verleid door gouden bergen
een satanskind hem bevrijdt
naast duivelverbanner ben ik
een pathologische leugenaar
wat mij in dit geval spijt…
valentijn voor gevorderden
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
597 eind komen
maar dan zijn we echt verzadigd
en kan iedereen van ons zeggen
dat we goud voor elkaar waren…
Kastanjes
poëzie
3.1 met 10 stemmen
3.343 Het is een heldere dag in mei,
De wind waait lustig, de zon schijnt blij
Op bloeiende paarse seringen,
En gouden regens in gele tooi
En alles is zo mooi, zo mooi!
En alle vogels zingen!
En zie hoe blauw de hemel blauwt
Boven de weiden geel als goud,
De zonnige, bloeiende landen,
En zie de kastanjebomen daar staan!…
Waar licht fluistert zacht
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
425 De nacht kust zacht haar gouden haar,
de maan glimlacht en houdt haar klaar.
voor het wandelen stil, door het fluisterlicht,
Om hartjes te verwarmen ...tot in duisternis!…
een vergulde lans
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
864 in het geweten
is vaak het verleden
van ijzige gedachten
opgegeten
het verschraalt
de zachte milde wens
maakt de huid
tot afschermend schild
ziet het verlangen
door een ongeslepen lens
toch straalt, soms heel even
een gloed van zuivere glans
door vermeende muren,
als een vergulde lans
het doet het gevoel
een tel bestormend beven…
jouw spiegelbeeld
netgedicht
4.1 met 17 stemmen
952 fletse ogen
staren door het raam
waar achter niets
en alles is te zien
hier, lijk je,
ogenschijnlijk,
in het luchtledige
opgegaan
voor je staat koffie,
op een tafel,
een groot bruin
vierkant vlak
in een verlopen
herencafé met
ouderwets ornament
waar iedereen is
maar elkaar niet kent
in dit lokaal, bruin gerookt
kijk jij in de
glans…
Veeg herinnering bijeen
netgedicht
3.2 met 32 stemmen
4.623 zoveel ballen
zijn er al gevallen
in het tuigen van de boom
weer een droom
in duigen de kinderhand
van toen is nu een oom
raap altijd de scherven
in drukte van belang
veeg herinnering bijeen
en weet hun glans zal
volgend jaar niet erven
maar ik laat ze nooit alleen
zo sier ik mijn boom
met schijnbaar leegte
aan de winterharde…
geriefelijke troost
netgedicht
3.7 met 20 stemmen
1.067 ik dwaal in een ongerede gevoel
immer zoekend naar geriefelijke troost,
is het gewoon mijn leven dat ik bedoel
gewaarworden van hoe ik door het
naakte bestaan word geloodst
of daar mijn ademend hopen op stoel
en liefde in een flits wordt nagebootst
in verwijlende dromen bij dagend licht
ach lieve, laat mij de glans zien in je twinkelende…
Licht gedragen
hartenkreet
4.7 met 9 stemmen
1.292 Zwerven
Langs de helderheid
Van zacht gestreelde ogen,
Druppels zon in het licht ontstoken
Zwerven
Langs de geur
Van een pas beminde huid,
Blaadjes roze in passie ontloken
Zwerven
Langs de glans
Van een blozende, speelse mond,
Vleugels vlinder in de wind geopend
Zwerven
Langs de rust
Van het gevoel van eeuwigheid,
Tintelende tranen…
jouw spiegelbeeld
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
967 fletse ogen
staren door het raam
waar achter niets
en alles is te zien
hier, lijk je,
ogenschijnlijk,
in het luchtledige
opgegaan
voor je staat koffie,
op een tafel,
een groot bruin
vierkant vlak
in een verlopen
herencafé met
ouderwets ornament
waar iedereen is
maar elkaar niet kent
in dit lokaal, bruin gerookt
kijk jij in de
glans…
Mijnen
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.256 Hard als steen en sterk
Uit diepe gewelven
Stof en gruis van het zware werk
Eeuwig rots delven
Donker en koud is zijn bestaan
Van aarde is hij een slaaf
Met pikhouweel gehard van het slaan
Een zware opgaaf
Altijd op zoek naar glans
Gesleten steen
Een ritmische dans
Al slaand om zich heen
Wilskracht is hem niet vreemd
Waar is de zon…
o zonneke mijn
netgedicht
4.0 met 17 stemmen
665 o zonneke mijn
met straalkes fijn
je glans doet plezieren
ranken druifkes vieren
o zonneke mijn
maakt harten zo rein
bloemkes rechten hun steel
tonen hun blaadjes geheel
o zonneke mijn
je verlicht onzichtbare pijn
ontwaakt pret in de ogen
bij een ander mededogen
o zonneke mijn
mijn hemelse baldakijn
over azuren luchten
en bevrijdende…
Koude schoonheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
464 Een maagdelijk witte nacht
geschilderd door van Gogh
met duizenden stippen
in reflecterende verf
geluiden dempen hoorbaar zacht
en in de verte bast een hond
wind streelt het dorre hout
langs contouren van boerenerf
van zilver schijnt de grond
in licht van wassende maan
die glans gaat in verstijfde water door
alsof alle leven stil blijft…
Soiree
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
673 dwalen, verdwalen
in de avonduren
wanneer de vuurbal
zijn glans tekent
op het zomerdak
de mus ontmoeten
die onstuimig kwelend
haar kleintjes bewaakt
waar de moederwarmte
mijn eigen broosheid raakt
rustend op mijn stiltebankje
onder de bejaarde eik
zo gestadig en vertrouwd
bedenk ik de hoop
draag ik gedachteliefdes
dwalen, verdwalen…
263
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
450 naar buiten gestapt
en meer dan ooit in vrijheid,
meer dan ooit de lucht gehapt
ingeademd reikt mijn zucht
naar waar dit kind verbleef
ik leef
elke muur voelt onbevreesd, de oude kast
beschrijft verweesd zijn tijd
tot glans gewreven leuningen
langs uitgesleten spijt
ligt de trap reeds geplaveid
op duizenden verschillen
dit is wat we…
de kretologie van een hansworst
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
471 zijn letters brullen zwaar
naar wat hij onvoldoende vindt
het kind in hem lijkt al verloren
aan de schommeling der tijd
hij is zijn onbevangenheid vergeten en
bevrijdt slechts nog
wat witregels, verborgen achter glas
al struikelend schaart hij alras
zijn voeten langs elkaar
en onderwijl verklaart hij, dat
zijn eigen glans vooruitstreeft…
Voor die ik lief heb
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
594 Aaneengeregen
Liefdescirkel gevangen
In vorm van haiku
Lente emotie
Is ruw ongepolijste
Toekomst essentie
Zomer verlangen
Is rijp en vol belofte
Licht en zo krachtig
Herfst belevingen
Zijn gevangen en oogstklaar
Voldragen met kleur
Winter beloften
Zijn sneeuw en rijp vorst
Slingerend met glans
Voorjaar herboren
Zijn ervaringen…
afscheid van gisteren
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
524 het groen is oud
de regen koud en in
het gras
verdwijnen resten van de zomer
onder het rode klaver
schuilt een klein kadaver,
het was een witte rups
de zijde rond haar lijf
blijft ondanks alles
dat beklijft
ofschoon er nog geen
naam aan kleeft, zweeft
heel imaginair
een vlinder naar vandaag
ze doet het graag en spreidt
haar glans…
Vleugjes kerst
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
891 ik zie de ster
in glans afnemen
streek voor streek
een kleine felle
schittering nog in
driekoningenweek
de stal is tochtig
vervallen en uit zicht
na het warme hemels licht
passanten zijn geteld
weer terug op weg
naar eigen huis en stek
van bethlehem naar
het verre nazareth
waar leven zich weer zet
nog ademt het decor
wat…
Tot steen verstard
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
431 De mozaïeken in de woning
Met purperhennen, citrusvruchten
Deden de gasten dieper zuchten
Ten huize van de vissauskoning
Er was even wat consternatie
Bezorgdheid onder de vriendinnen
Als het maar niet zou herbeginnen
Het trillen tijdens glans en gratie
De wijn leek zorgen weg te spoelen
Maar aan het einde van de nacht
Ging alles…
Het patina
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
380 patina
van je lach
door liefdevol
intens gebruik
waaiert het
warmte uit
in opgenomen
zijn deel je
ook het refrein
van geluk
kan het volmaakt
genieten niet
meer stuk
omdat scherpe
kantjes verronden
door veelvuldig
contact raakt
common sense
direct en
intens het hart
jij hebt met
jouw blik
de aanzet
gegeven om in
de glans…
In strak staccato
netgedicht
5.0 met 217 stemmen
411 van
een ijskoude wind
er werd ons
geen uitzicht op
warmte gegeven
in het donker
ogende gat dat
als opening sprak
in strak
staccato geselde
wind het gesteente
waar de vegetatie
het liet afweten zonder
enige vorm van houvast
nog sluipen
restanten over de
bodem naar buiten
in de hoop dat licht
ook hun leven weer
enige glans…
NOOIT VERGETEN
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
727 Je naam wordt nooit vergeten
hij blijft geschreven in mijn hart
en wordt met alles nog verweven
wat in de toekomst wordt verwacht
In de liefde die je mij hebt gegeven
en die mijn gemoed steeds verblijdt
blijven al jouw herinneringen leven
en ’ k koester ze als kostbaar bewijs
eens gaan wij elkaar weder vinden
in de glans van d’ Eeuwige…
Jouw aura
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
421 winterslaap
van jouw aura
ontwaken
waar het
voorjaar zijn
specifieke
kleuren
bewaart
in speelse
frequenties
maken
gelegenheids-
combinaties
zich los uit
winterkoude
patronen
vermeerderen
fluctuaties
tot een
creatief palet
dat langzaam
samenvloeit
in de nieuwe
prilheid van
het komend
seizoen die
zijn schittering
in de glans…
gewoon dood
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
117 , geen twijfel
is gericht hem
hij biedt en verzorgt een schuilplaats
voor het moment dat het leven kiest
voor de andere kant waar het portaal
van stilte je doorgang verleent
en als je sterft is er geen
verzuchting of een terugkerend
applaus, je ligt, staat, verstrooid of
je bent gewoon vermist,
vernist tot in de
eeuwigheid is je glans…
spinsels uit een gouden droom
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
840 weerbarstig krult het haar
groener buigt de wind
ogen komen bomen tegen
dwarse schijn verblindt
gedachten zweven
zonder toe te geven met
hun schaduw op de vlucht
licht schreeuwt opgelucht
geen spinsels uit
een gouden droom
ik ben gewoon een vriend
die boomt over gedichten
de zon lijkt lichter
als het donker wordt
de rode gloed…