1858 resultaten.
kopermijn
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
892 de boer heft een witte vuist tegen de woekerwinst
het nevelwoud kreunt
geschonden door de klauw van het westen
de mengelmoes van de Amazone
verdunt in de soep van idiote belangen
onder de loep van gifkikkers
hij vraagt een schouder voor zijn verzet
twee weken voor de kiezers zuigen
aan de punt van een rood potlood
ritselend door lijsten…
Lichaamstaal
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.654 De rimpels op je voorhoofd verraden jou gepeins
In je ogen kan ik lezen of het waarheid is of veins
Door je wangen kan ik meten of je lief bent of een kreng
Aan je neus kan ik aanschouwen of je gul bent of een krent
Je mondhoeken vertellen hoe je echt van binnen bent
Door je vingers kan ik weten of jij het harde werk kent
Als je schouders hangen…
Wat van mij ben ik?
gedicht
3.6 met 122 stemmen
44.484 In mijn ouders' ouders
Zie ik mezelf terug
Ik heb mijn opa's schouders
En mijn oma's kromme rug
Maar wat van mij ben ik?
Wat van mij ben ik?
Wat van mij is van een ander
En wat van mij ben ik?
------------------------------------------
uit: 'Wat zijn de vrouwen groot', 1999.…
Het is gedaan
hartenkreet
1.8 met 27 stemmen
3.162 Mocht je ooit een keer een schouder nodig hebben...
Je hebt mijn nummer ;)…
Bemoediging
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.902 haar krijgt
grauwen naar alles
wat haar bedreigt
ik weet
hoe moeilijk en onzeker
het voor je kan zijn
slapeloze nachten
krampjes en huilen van pijn
krijgt ze wel genoeg
doe ik het
allemaal wel goed
lieve schat
het is fantastisch
zoals jij het doet
ik zeg
zodra het je eventjes
niet meer lukt
de verantwoording
te zwaar
op je schouders…
onder hypnose
hartenkreet
3.3 met 57 stemmen
8.364 nog klinken de zweverige woorden
als ik drie keer met mijn vingers knip
ben je alles vergeten
ook dat mijn handen zachtjes streelden
mijn vingertoppen liefde bedreven, kriebelend
als vuurvliegjes dansten op jouw huid
die fluisterende adem in je hals
het knabbelen aan jouw oor
je hals,schouders en okselholten
zelfs dat je overgevoelig raakte…
Wangen gedroogd
hartenkreet
3.8 met 25 stemmen
1.304 Ik heb mijn wangen gedroogd
en de tranen weggewreven
het is tijd voor vrolijk zijn
en weer tijd om te leven
Ik heb mezelf bijeen geraapt
de blik weer vooruit gericht
schouders gerecht en hoofd omhoog
voorzichtig een glimlach op m'n gezicht
Niet teveel achterom kijken
wat geweest is is voorbij
ben weer in staat vooruit te kijken
'k werd…
mantelzorger
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
620 even voor jouzelf
is er nooit de tijd
je voelt je drenkeling
in de zee van geluk
die jij golven laat
meestal in de schaduw
blijft jouw kus helend
voor wie jij lief hebt
de naaste of de zieke
die jij met zorg mantelt
zo lang als nodig is
ook al laat dat jou
leeggezogen achter
heerlijk zou het zijn
wanneer even iemand
om jouw schouders…
Verleden en toekomst
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
653 zachtjes waait de wind
droogt haar betraande wangen
blaast spinrag uit haar haren
het koele water
van het beekje
verzacht haar beblaarde voeten
ze hurkt neer
schept handen vol
wast haar gelaat
wat is ze moe
ze draagt de wereld
van haar verleden
op haar schouders
die zijn ontveld en blauw
haar rug kromgebogen
dan hoort ze de wind fluisteren…
Zout
gedicht
2.6 met 44 stemmen
11.792 Soms gooi ik je over mijn
schouders om
te zien waar je terecht zult komen. Jij bent
de Falstaff onder de snaken. Maar wij misbruiken
jou. Pleuren je overal maar op, alsof je geen prins
bent, maar kanonnenvoer. Alles smaakt goed door jou.
Wie jou niet waardeert, waardeert zichzelf niet.
-------------------------
Uit; 'Panacee', 2006.…
Wolkenlief
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
978 grasliggend kijkend naar het wolkenspel
witte dromen glijdend langs egaal blauw
rare neuzen, bokspringend clowntje, daar
een schaap, lichtbel, dan… ineens bekend en
vertrouwd, jouw gezicht, met blote schouder
aan je volranke lijf wildbollend je borsten,
kortharig vreemd.. maar wel mooi wazig
je oog knipt, wiebelt met je neus, dan een hand…
Masker af
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.255 Blik van zaal naar bruine planken
Bordeaux velours daalt
Gestorven muziekklanken
Wat zich in mijn hoofd herhaalt
Het licht is gedoofd
Voor jou een lege zaal
Pruik van ’t hoofd
Weglopen van ‘t vertelde verhaal
Duizenden letters gezegd
Coupletten gezongen
Bij de roem neergelegd
Uit vrije wil, ongedwongen
Een vreemde arm om je schouder…
voetstap
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.423 Elke voetstap is er een met bloed, zweet en een traan
zo ben ik uiteindelijk ook alleen gegaan..net als jij
de wereld in na jaren bij mijn ouders, maar wat wel
gebleven is zijn hun beide schouders.
Want elke voetstap zal je brengen ook weer terug naar
huis omdat je hier geboren bent, want hier ben je thuis!…
Schone bij de Rhône
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
501 Haar blauwe kleed ligt losjes om de ranke schouders,
de witte kousen glijden langzaam van haar af,
jarretels bungelen als een tochtgordijn in de
deuropening van haar natte, gezwollen vulva.
Elegant beweegt ze met haar slanke benen, brede heupen,
losse haren, naar de oever van het gele water (Oeps!,
een plasje zeker!).…
Vriendschap door dik en dun.
hartenkreet
3.8 met 9 stemmen
1.148 De last op je schouders is nooit zwaarder, dan je tillen kan
De positiviteit aanwenden, zodat je weer blij verder kan.
Mijn allerliefste wens op deze vroege morgen
Vrienden, houd moed,en vooral: verban alle zorgen.
Wat ik toch nog even kwijt wou
Ik geef écht om jou en jou én ja ook om jou!…
van oude mensen...
gedicht
2.9 met 13 stemmen
5.696 ik zie de oude Takma*) lopen
leunend op z'n stok
de lasten van een stil verleden
doen z'n schouders buigen
ik zie m'n oude vader lopen
langs verlaten straten
het gewicht van eenzaamheid
als ballast op z'n rug
en dan zie ik mezelf
als oude man voorbijgaan
is dit een toekomstbeeld
van een ver verleden
vanaf z'n nieuwe kinderfiets…
Kracht
hartenkreet
2.2 met 18 stemmen
2.502 Als ik het kon delen
Alle pijn en het verdriet
Als het echt zou kunnen
Dan wilde jij het niet
Als ik je echt helpen kon
Je krachten mocht versterken
Ik zou het doen, wel nu meteen
De pijn ging weg, jij zou het merken
Jij mag huilen, op mijn schouder
Als je denkt te moeten vluchten
Jij kan schuilen, ik zal er zijn
Om simpelweg je hart…
In de oogst
poëzie
2.6 met 5 stemmen
2.166 Zij stonden op het akkerland
Zij maaiden in de zonnebrand
En zongen bij het werk
De lastige arbeid wordt een feest
Voor hen die jong en licht van geest
En moedig zijn en sterk
Daar kwam de landheer langs de beek
De schouders hoog de wangen bleek:
Hij zocht de schaduw daar.…
Jij
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
627 In je ogen woedt een storm, niet door mij te temmen
Je houding is op oorlogspad, niet door mij te remmen
Je lippen smakken lustvol op elkaar, niet door mij te voldoen
En toch smeken je ogen, om die ene zoen
Je voeten schuiven heen en weer, je bent toch wat nerveus
Je handen in je zakken en ik heb bijna geen keus
Je schouders hangen naar benee…
Huiswaarts
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
491 In het blauw proef ik je
woord voor woord voor woord
de stille en holle klanken
uit je smal getrokken mond
vervagen vergrijzen kleuren wit
traag valt het licht deze dagen doodsbleek
ik keek langs de lijnen van je gezicht
die eerder zacht en soepel waren
nu hard en je schone handen je schouders
spelen niet meer met de wind of het lentegroene…
NEBO
poëzie
3.0 met 8 stemmen
1.924 Zwaar, op mijn schouder, valt de onzichtbre hand
En straft mij streng voor wat ik heb misdaan.
Had ik, als hij, die de uitverkoornen Gods
Ten leven leidde, een grootse taak volbracht,
In stille vrede stierf ik op mijn rots.
Doch doelloos moet ik lijden en mijn klacht
Kaatst, onverhoord, de kale bergkruin weer...…
Ambergroen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
535 Uitbuikers die over alles
hun schouders ophalen.
Of erger: die zeggen
'het is zoals het is '
Wat onthult dit zelfbedrog
wat gaat achter dit beeld schuil
Is het triomf van 't eigen ik
Onderwerpen waarover ik
een opvatting had
en waar ik me over opwond.
Het lijkt ineens heel lang geleden...
* Let wel...Nota bene!…
Levertransplantatie
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
625 Om de slangen niet te storen,
aarzelde ik lang
haar blote schouder aan te raken
en ik kreeg het koud,
zij had alleen een laken..
Als verboden
legde ik m’n hand op ‘t hoofd.…
Gecultiveerde parels
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
532 De zonnewind deelt de zoetste
tatoeages met het zilt op de blossen
van wangen, klopt het kindergruis van
de schouders van die frêle dwaler
op het strand, een heerlijke ruis
verstopt in de parels van verlangen en
in de gecultiveerde verhalen van roze
schelpjes die zij ooit zelf heeft geteld.…
Liefste,
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
571 onder kersenbloesem
in het roze
noem ik je
liefste
Wanneer ik je verlaten vind
zal ik strelen en zachte woorden
prevelen waarin gevangen
zonnestralen uw wangen
verwarmen doen
tot alle droefenis is verdwenen
vervlogen ochtenddauw
in hemelsblauw
noem ik je
liefste
Wanneer ik je zomaar ontmoeten mag
vlecht ik sterrenkransen om
je schouders…
Masker af
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
721 zoek
Blik van zaal naar bruine planken
Bordeaux velours daalt
Gestorven muziekklanken
Wat zich in mijn hoofd herhaalt
Het licht is gedoofd
Voor jou een lege zaal
Pruik van ’t hoofd
Weg van ‘t vertelde verhaal
Duizenden letters gezegd
Coupletten gezongen
Bij de roem neergelegd
Uit vrije wil, ongedwongen
Een vreemde arm om je schouder…
Als dagen breken
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
666 het jaar
de samenhang, van wat hoog boven maaiveld
en watergang eensgezind openvouwde, verbreekt
het solide bladerdak sterft gestaag
naar loszittende pannen
met het zicht op dit speelgerei
warmt een koude storm zich ver weg glimlachend op
vogels en vlinders vragen asiel
onder dikke rieten daken die als mantels voor elk seizoen
om de schouders…
Als wij oud worden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
866 Gisteren droomde ik, zegt zij, dat mijn lichaam dood was, zwaar
als een steen, mijn handen als wormen, zogen bloed uit mijn tong
uit mijn schouders, borsten, jij stond naast de dood, huilde uit angst.
De dood is niet bitter, zeg ik, als wij samen dood gaan, hand in hand
samen verdwijnen in de aarde, om altijd dood, altijd samen te zijn.…
Jaren later
gedicht
4.0 met 1 stemmen
4.500 Omdat ik nooit één vers verzonnen heb
dat zich om jouw schouders leggen liet
als een warme arm of als een sjaal,
maar je pover in mijn taal onthaalde,
waar het altijd tochtig was,
omdat ik door de eerzucht werd verteerd
om 't plechtige verdriet van dikke kinderen
of 't sjofele gesjacher van een meisjeslijf
te spellen met een overspel van…
Martelen de dood tot leven
netgedicht
3.6 met 16 stemmen
898 ze hebben me gemold
handen die met vingers
water van de muren haalden
hebben ze gepolst
armen die mij troostten
verhangen in een loos gebaar
ze hebben in mijn schouders
de wereld overhoop gehaald
ik schuur mijn borst en rug
tegen de muur om mijn
verloren greep te laten dagen
uren weer te delen met mijn cel
ze gaan me monddood maken…