2249 resultaten.
Tot morgen ...
hartenkreet
4.1 met 24 stemmen
4.240 Urenlange gesprekken
tot diep in de nacht,
Oude en nieuwe verhalen
over vroeger en nu,
Vlugge en trage tranen
vloeien vrij in vertrouwen,
Uur na uur, dag na dag
luisterend in de tijd,
Nooit weegt de stilte zwaar
in onze verbaasde woorden,
Een volledig gevoel
in elk onuitgesproken moment,
Samen, één
in intense gevoelens.…
Schilderswijk
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.336 de ezel wankelt en de tube lekt
maar het palet is kleurrijker geworden
vreemde tinten sluiten traag akkoorden
het vlees van Rubens is geheel bedekt
de Haagse school is overwegend zwart
verdwenen is het bonte dialect
met zware ziektes en de dood doorspekt
het maakt in Zoetermeer een nieuwe start
het licht van Rembrandt is er ver te zoeken…
Moeder aller dansen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
802 Snel en licht, traag en zwaar
springen de dansers door elkaar.
Zij scheppen ons het licht, de wolken
en vormen de geest der volk’ren.
Brengen kleuren in ons hart
maar zijn ook vaak de bron van smart.
Doch, de dansers zijn de dansers niet
en wat je ziet dat is er niet.…
Schemerbos
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
1.145 Onder de jeneverbes scharrelen
de patrijzen in het licht dat zich traag
van de dag losmaakt.…
Van vrouw, en veld en vrede
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
3.005 slaperig over het veld
een gesluierde nachtkoelte omknelt
de stilte en verhult het naderend uur
van lichtfonteinen
van nieuwe wijnen
Een enkel woord drijft langzaam heen
over de schrale en kale landerijen
wolken omlijsten de schilderijen
scheef hangend aan verweerde steen
aan gebroken naaldhakken
aan ongepaste mantelpakken
De aarde, een trage…
Rembrandt's passie
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
832 in het koninklijke blauw en roodgeel en goud,
toont zich Oktober, stille maand van de herfst,
voorzichtig glurend langs bronsgroene bladeren,
traag en verstild tekent het silhouet van
een ijle vlucht kraanvogels zich af, je hoort
ze hoog en ver roepen, langs het pastelblauw
van deze vroege, ja bijna droeve avondlucht;
mijn vriend, de Noordenwind…
Gaan en blijven
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
1.029 De herder telt heel traag zijn schapen,
de zomer leverde zijn vrucht.
Adeleyd
Uit: Steeds weer exodus, p.41…
Niewjaarsmijmeringen...
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
966 Vlakbij zijn de stilte en 't verlangen,
vlakbij zijn de pijn en gloriezangen,
een licht dat ver is en dat wenkt en lacht,
een hand die traag streelt en op morgen wacht,
en plots is het licht weer heen...…
Haar kleur
netgedicht
4.1 met 24 stemmen
1.361 extra snel
spanningen, met kracht geweerd
tekenen haar uiteindelijk wel
ze kan nog kiezen voor schijnbare jeugd
de haren verven in een warmere tint
maar dat doet haar beslist geen deugd
wanneer ze hem niet naast zich vindt
het lijkt haar beter zichzelf te zijn
te tonen wat ervan resteert
je sterker voordoen verlengt de pijn
heeft ze traag…
De dood op de condesa
hartenkreet
3.4 met 8 stemmen
2.668 Je liep traag nadenkend pas voor pas.
Had je daar al de dood zien staan,
voelde jij al dat het jouw het einde was?
Op de witte steentjes bezaaide straat,
met de lucht vol geuren van warm Spaans.…
Fata morgana
hartenkreet
3.6 met 10 stemmen
1.421 Luister, met heldere ogen,
Liefste
Nu het nog kan
Naar de traag stromende geheimen
van de kristallen rivier
De roep van de ochtendvogel
Eenzame nostalgie
Vergeefs verlangen
naar verloren dromen
Luister, glimlachend
naar de lichtende galm
aan de horizon
waarachter het vermoeden schuilt
van ach, het zal zo mooi zijn
het wenkende paradijs…
Winter schrijft een witte veeg
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
818 herfst guurt in koude vlagen
regen kilt de bomen leeg
licht verdonkert traag de dagen
winter schrijft een witte veeg
ik voel hoe wind de bomen geselt
aarde in zijn kaalheid schoont
droom de hitte van de zomerzon
als voorraad licht en warmtebron
heb een rijke oogst ervaring
te zaaien in een volgend jaar
aarde gaat in groen verwachten…
Denkend aan Holland.
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
1.680 Denkend aan Holland
zie ik files van auto's
traag door oneindig
laagland gaan.
Rijen, ondenkbaar
lange rijen
heilige koeien wachtend
tot aan de einder staan.
En in de geweldige
ruimte het ronken
van vuile motoren
verpestend het land,
bomen, berm en dorpen,
vergevend de vogels
en de dieren des velds
in een groot verband.…
Moeder Aarde
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
3.270 Geopende handen verwelkomen
al het groen en gevleugelde der aarde
lichtvoetige lijven bewegen zich
soms traag, soms iets versnellend naar een thuis
in haar beginsel begint hun bestaan
Iedere ademtocht begeleidt ons
door het wonder van de natuur geschonken
eeuwen geleden gaf zij al kleurrijk
haar schoonheid aan ons, puur en ongerept
zonder…
Vluchteling
netgedicht
3.4 met 320 stemmen
66.320 Kleine witte duif
vertel me wat je ziet
tijdens de lange vluchten
wanneer je drijvend op de wind
de weg naar ‘t nest zo feilloos vindt
langs blauwe of bewolkte luchten
Kleine witte duif
je hart is vol verdriet
ik lees de droefheid in je ogen
waar de onrust schemert; vaag
je vleugelslagen worden traag
het weten heeft je moe gevlogen
Kleine…
Podiumparket
netgedicht
3.1 met 12 stemmen
1.328 de stilte valt omlaag
als het licht verdwijnt
en het podium grijnst
de gordijnen open, traag
een zwarte stoel
troont het gevoel
in een leeg decor
hij wacht alleen gelaten
en verstomt het praten
even ...…
dag dag
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
1.039 De grizzlybeer slaat vissen
uit het water op de wal
en er ontstaat een glinsterberg
terwijl een grijze man
traag formulieren stempelt
stapelt in het kale licht
een tijger sluipt verborgen
achter strepen door het gras
onzichtbaar als de vrouw
die zich van top tot teen
met waardigheid bekleedt
en toch wordt nagefloten
de…
Verzonken land
netgedicht
4.8 met 8 stemmen
1.425 over de laagte van het veld
glijden mijn vingers naar
een schaduw wanneer
mijn handen traag bewegen
ik schrijf wolken leeg
in het ondergelopen veen
waar afgestorven bomen
het landschap verlaten
langs oude baggerputten
en het smal begroeide spoor
verstomt de avondwind
op het dorre blad papier
steeds dieper schreeuwt
een vogel in…
hartslag
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
830 mag ik jouw tuin lenen
om de stilte te horen
en de wind
traag en met geblazen wolken
terwijl de witte rozen
langzaam slingeren
rond de groeven op de grond
voordat de winter
met verschraalde vlagen
de maannacht laat betranen
op woorden van steen
en de wilde wingerd likt
aan het slapend rood
mag ik jouw tuin lenen
zodat ik…
Wintertijd
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
954 De bomen treuren, de takken traag
dijend in de wind van kille waan.
Het grindpad strikt de vorst,
een krakend klittend mozaïek.
Het gras glimt knisperwitte
scherven van gesneden glas.
Donker ligt het groen te derven
in de zwarte stilte van kluiten klei.
Ik kruip onder dekens van dagen
die niet meer te verteren zijn.…
Dirigent
netgedicht
4.2 met 23 stemmen
11.785 Als de regen traag blijft vallen
en het licht wordt als aan zee,
sluit de ochtend naadloos
op de avond aan. Dat klinkt
als somberheid, maar niet
per se. Je hoeft niet alles
in mineur te zingen. Je doet
de dingen met je beste been
vooruit. Aan donker zit altijd
een kant die glanst zoals
de natte straat.…
lentezon
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
536 Ze doet haar traag verhaal,
over je haren, een voor een, op het kussen,
over je armen, die ze betovert in brons.
Dan zal het licht je wekken,
zul je je bronzen armen strekken.
zullen je ogen me zien,
en je lichaam, nu nog een schaduw,
zal zich aan de lente warmen.…
Tourniquet
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
502 De wereld werd mij
aangeboden als labyrint
met gelijke deuren, moeilijke
keuzes voor je begint, de extreme
linker- en rechterzijde, dien ik
het meest te vermijden, door andere
deuren kieren geuren, laat me
verleiden door haar kleuren, stevig
aangedraaid door een tourniquet,
traag draaiend, in z’n vaste sporen
ingebed, een wenteltrap…
De blaadjes
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
697 De blaadjes komen een voor een te voorschijn,
ze lijken zelfs een beetje bang: onstuimig maar toch
nog met ingehouden drukte, omdat ze niet te vlug
al helemaal daar willen zijn, maar eerder traag
willen genieten
van de warme zonnestralen, van de vriendelijkheid
van de mensen
die nu ook hun winterslaap vlug zullen vergeten.…
wegvliegen
netgedicht
3.9 met 22 stemmen
784 soms
wil ik een zoen
zomaar een zoen
neergebogen
zoals zomers die in gondels varen
met voeten in het water
en prentkaarten verleiden, groenblauw
langs houten palen en langzame lagunes
soms
wil ik een zoen
zomaar een zoen
traag en stil
zoals oude uren over bruggetjes heen
oneindig jong in ogen
die tussen duiven op het plein schuiven…
Regenboog
hartenkreet
1.0 met 3 stemmen
1.708 Zachte kleur zwijgt voor even
wijl haar kistje wordt vervoerd
‘t Abrupt einde aan haar leven
‘t bloempje, leek onaangeroerd
Donkere wolken, zonnestralen
geen houdt zich de ogen droog
Een jong leven vol van idealen
glijdt weg over deze regenboog
Zware stilten en trage stappen,
ergens krast een torenuil, rauw
Zuchten die velen ontsnappen…
Schoothondje
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
930 het roofdier werd een trillende neuroot
een prooi voor rusteloze vrouwenhanden
soms gromt hij wat, ontbloot verward zijn tanden
maar meestal vindt hij vrede op haar schoot
ze maakt hem van geheimen deelgenoot
van smeulend vuur dat nimmer fel zou branden
de dromen die als wrakhout telkens strandden
al strelend wordt de trage tijd gedood…
Boer zoekt vrouw
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
604 de arme boer, hij ploegde eenzaam voort
zijn zaad liet slechts verstilde akkers bloeien
de liefde was alleen besteed aan koeien
die zeiden ‘boe’, doch nooit een innig woord
door geiten werd hij vaak geringeloord
geen nageslacht zou op zijn erf volgroeien
hij kon het zware celibaat verfoeien
de trage trekker leek in veen ontspoord
maar zie…
TERUGBLIK
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
642 In de poelen drijven blaadjes, traag _
maar geen mens of dier kan ze grijpen.
Zwijgende kikkers zwemmen gestaag,
galmen later als orgelpijpen!
Ver, ver weg, achterin het moeras
is een rotseiland, dat de mist bedwingt;
daar is steeds zon. Onsterfelijk gewas
groeit op zijn stenen: jeugdherinnering!…
je herkent me niet
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
854 maskers breng ik mee
vreemde kleren
lange veren ook
en alle kleuren van de regenboog
parasols
een enkele paraplu
misschien regen
je weet maar nooit
en de maskerade kruipt
kringt zich traag
door alle kronkelstegen van de stad
die nog aan deze morgen wennen moet
naar de rivier
brug hoog gekromd
koudijzeren leuningen
en verlangen…