2490 resultaten.
Gewoon als engel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
490 hebt
nooit een
masker opgehad
je gezicht
straalde altijd
door je warm hart
dat in blijde
blinkende ogen
genegenheid toont
de bron
laat zien van een
liefdevolle waterval
die woorden
laat glinsteren in
een regenboogzon
gekleurd met
de allerliefste
betekenissen
ja jouw lading
en aura als
mens zijn intens
zij trekken…
Een pauze
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
314 Weer staat het voorjaar te wenken
en de krokussen zijn al bijna uitgebloeid
maar de lente trekt zich daar niets van aan
en doet ons zonder meer verstaan
dat alles weer goed is, al is het maar voor even
want de drukte jaagt ons weer op en
toch groeit het gras ook zonder eraan te trekken.
Wat kan ons hier en nu ten leven wekken?…
Landmans lot
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
202 Nochtans valt hij veelal op z’n bek,
In ’n landloper heeft men geen trek.
Zo blijft honger en dorst kwellen,
Slaapt hij meest in doge greppels,
Onder bescherming van een els,
Of somtijds een wilg of niets dan
De sterrenhemel boven zich.
Totdat hij niet meer wakker wordt,
Hij door dorst en honger is geveld.…
Samenhang
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
145 Het leven trekt aan mij voorbij,
Het oude paard trekt de kar,
Wijl de voerman ment op d’bok,
Wolken trekken d‘hemel dicht,
De vrouw trekt d’gordijnen open,
Zet zo d’kamer in licht,
Schuift daarna het raam open,
Voor meer frisse lucht.…
Verliefd?
hartenkreet
3.2 met 9 stemmen
1.490 Snel leg ik mijn handen in mijn schoot
Trek een neutraal gezicht
Probeer de kriebels in mijn maag
En de zwakte in mijn knieën te onderdrukken
Mezelf toesprekend van binnen
Maar ja het is wel een heel aantrekkelijke man
Die tuinman…..ik geloof dat ik verliefd ben
“Ik wilde je vragen of je met me uit zou willen”
Het bloed gonst me in de oren…
Mobiel station Yvonne
netgedicht
4.8 met 32 stemmen
1.227 veertig jaar nog steeds niet dejà vu
na het overstappen ineens temidden van studenten
voelde ik mij heel snel thuis in veertig jaren
waren de meest boeiende studentenelementen
nog steeds dezelfde als toen wij studenten waren
de volgende overstap zette ik mij neder
na beleefd gevraagd of het schikte
aan een schone vrouw met zeer charmante trekken…
Twaalf momenten van inspiratie
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
755 De anonimiteit van de oude binnenstad
waar al eeuwen niets veranderd, trek
ik aan als een behaaglijke warme jas.
Woorden van stervende dichters stijgen
op in de blauwe lucht, zien elkaar weer
in ‘n volgend leven als ze meeuw zijn
spreken af hoog boven de blauwe zee.…
Het binnenste van uitzicht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
602 Ik trek naar buiten
zolang de vleugels slaan,
zo ver ze me dragen,
zo diep de droom dringt.…
Verleidelijke lente
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.417 De lente krieuwelt in mijn hals
zwoelt stilletjes de haartjes daar
en riebelt van mijn kruin
heel steelsig naar mijn tenen
Subtieletjes daagt hij me uit:
Vooruit trek eens wat kleren uit
geef eens een stukje van je huid
waarmee ik fijn kan spelen.
Laat eens een pietsje dijbeen zien
een vliesje van je buik misschien?…
Ondergang
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
834 wandel west
waar wolken -rode wonden-
wachten op de avond, moe
en bloedend lijk papaver
wandel west
waar drukte -woeste honden-
webebt in vergeten hoe
gedaver wurgend werkt
nest is best
nu 't noorden ijzig nadert
moordend in z'n ijz'ren greep
geklauwd : het einde van de dag
nest is best
en woorden van mijn vader
trekken -goud-…
Zonneklaar
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
856 Met de laatste rollende golf
slaat het bootje op het zand
alle kracht kan niet voorkomen
dat een weg terug verzopen is
eelt op beide handen toont
het knokken tegen de stroom in
haar huid, inmiddels licht getint,
verbergt bont geslagen blauw
lippen gebarsten door verbijten
en pijnlijk bijtend zout trekken
een harde streep in het eens zo…
Zwanger zijn
hartenkreet
3.8 met 18 stemmen
4.999 Wat zullen we het gezellig krijgen
dat wordt dolle pret
Van alle opvoedkunde
trek ik me weinig aan....
want gein,lol en lachen
staat bij ons bovenaan…
ZACHTHEID
poëzie
3.2 met 14 stemmen
2.534 Schoonste deugd van schone zielen,
Liefste trek in ’t lief gelaat!
Mannentrots en hartstocht knielen
Waar ge uw vriendlijke ogen slaat.
Zachtheid is de kracht der zwakken,
Is haar scepter en haar zwaard,
’t Bloempje, dat een zucht zou knakken,
Beeft en buigt – en blijft gespaard!…
Duistere paden
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
956 Diamanten wegen van de nacht
Verbergen duistere paden van het leven
Aarzelend trekken ze de aandacht
Door herinneringen gedreven
Verborgen tussen ster en duisternis
Roerloos verzonken
Zoekend naar vergiffenis
In pijn verdronken
Gewond door het verleden
De toekomst staat stil
Zich een weg banend door het heden
Struikelend over onwil…
Onklaar
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
1.395 mijn maag keert zich binnenstebuiten
herkenbare etensresten kriskrassen
in de toiletpot alle perken te buiten
doortrekkend vergeet ik te plassen
met een zware plof val ik in bed
trek de dekens over me heen verwacht
de warmwaterzak aan mijn voeten let
even niet op mijn hoofd knalt onzacht
tegen de rand van het ledikant
het bloed spat op…
Zwakheid, verlangen
hartenkreet
2.8 met 12 stemmen
1.698 vingers
die niet houden kunnen, knieën die
omknikken, angstige ogen en, finaal
de monstrans van zwakte: twijfel
Gemakkelijk is het kracht te meten
elkaar strelen en diep voelbaar zijn
heet tot genotvolle uitputting; sterk
als steppegras; groen, filigraan mooi
zo is passie: tedere onbuigzaamheid
Dát echter, wat mij is: de wens, een trekken…
Afscheid
hartenkreet
3.3 met 11 stemmen
4.082 Een laatste blik op jouw gezicht,
mijn ogen die jouw trekken scannen
om ze te branden in mijn hoofd,
een laatste streling op jouw zachte handen
die mij koesterden wanneer het nodig was,
een laatste blik, een laatste groet
voordat de kist gesloten wordt.…
Die pijn
hartenkreet
3.6 met 14 stemmen
1.712 Alles gaat mis
Was het maar iets wat ik wist
Ik trek het niet meer..
En toch, elke keer..
alweer wondjes, bloed
Net of een stem zegt dat het moet..
Een stem van binnenin
Die wil en moet zijn zin
Een gedachte van dwang
Het maakt me zo bang..
Ik doe wat hij zegt
Omdat hij me eisen oplegt.
Ik moet me verzetten, maar hoe..…
ruïne
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
1.083 hand
haast kleeft aan het
verroeste hek
zuigt de aarde
en bezwaart mijn lijf
nagelt mij aan deze plek
staar haast wezenloos naar
onevenwichtige restanten
van bemoste muren
verslagen door weer en tijd
die de glorie genadeloos
en voortschrijdend verzuren
ik zie vooruit naar verleden
in een droom die mijn jeugd
traag voorbij laat trekken…
Lust aan de Kust
hartenkreet
4.4 met 27 stemmen
3.123 En dan gaat de zon onder
Op het Scheveningse strand
Wij liggen innig verstrengeld
In het rulle natte zand beland
Jouw handen zoeken warmte
Glijden subtiel over mijn huid
Tongen versmolten aan elkaar
Langzaam trek je mijn string uit
Jouw geur maakt me zo uitzinnig
Maak je hard door zacht te strelen
Je fluistert woordjes maakt me gek
Als…
En dan nu
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
747 Het leven kronkelt als een smokkelaars pad,
meandert als een ongeleide beek,
vindt verblijf waar zelfs de dood geen trek in had
en verdwijnt wanneer je eventjes niet keek.
Je maakt je plannen of het leven een kanaal,
een vierbaans autoweg is, vol voorspelbaarheid.
Het botst voortdurend, ach, je weet het allemaal.…
Kind van de zee
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.927 Zes plankjes vormen een kist
bekleed met paarse zijde
gouden knoppen om te dragen
naar het eindig aardse lijden
Ik lig daar en overzie
de omgewoelde aarde
laat ongelijke wortels zien
van intens geleefde jaren
De zon lacht een warme straal
de laatste wolk regent dag
een windvlaag waait een woeste groet
ik voel het duister trekken
wanneer…
Twijfel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.274 Onze karakters zijn water en vuur
en toch trek ik het liefst naar jou toe
jij doorbreekt brutaal mijn muur
maar mijn hart is liever lui dan moe
Ik blijf hopen op een nieuwe kans
om voorzichtig de liefde te vinden
door die ene vlinder in een buikdans
laat ik mij maar al te graag verslinden
Als ik zeg dat ik van je houd
zeg mij, schrik je…
Twee eenzame zielen
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.116 De harde trekken van z'n gelaat
worden verzacht, als het jonge
hondje kwispelend naast hem staat.
Het leven heeft hem hard gemaakt,
het kruis van z'n leven was zwaar.
Maar dat kleine beestje heeft
de liefde in z'n hart geraakt.
Als klein zwervertje kwam hij aan
vermagerd, en een hongerige blik.…
de hemel van bedrog
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
1.130 er heeft zich angst
genesteld in mijn buik
hoe ik ook rek
de spanning trek
ik er niet uit
naast warmte van weten
van woorden die ik
niet meer wil vergeten
zinnen die je sprak toen je
mijn zon nog in je ogen had
handen je nog streelden
stilte niet verveelde
in het koesteren van elkaar
samen weten te verliezen liet
zich door passie niet…
in overgaaf kon laten gaan
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
1.001 dromen
de klanken werden donker
door heimwee in je bloed
valse sentimenten hebben
nog een jarenlang tegoed
je bouwde met de dagen
een wereld van bestaan
waarin je niet kon zingen
je in overgaaf kon laten gaan
je flat is opeens woning
het uitzicht slechts een raam
de drempel was vergeten
nu stoot je je eraan
je voelt de draden trekken…
Hoe de nacht te beginnen
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
1.117 en stil
alles gezegd
niets meer verwacht
pleisters gelegd op alle wonden
morgen pas na de nacht
betreed het land van melk en honing
schuif voor het binnengaan
nog even het gordijn opzij
maak met tedere vingers
tranen op het raam
en groet de maan en sterren
die van de hemel zingen
spring in zachte veren
van strakke kleren verlost
trek…
Spiegelplassen
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
1.382 Om zijn eigen gezicht te wissen
roert een ernstig kijkend jochie
met een grote stok in een plas
vol halfvreemde spiegelbeelden
waarop een oude man verschijnt
rimpelingen op zijn voorhoofd
ogen tinkelend als watersterren
Vreemd moet je te vriend houden
vooral als het vaag bekend oogt
groet beleefd trek geen grimas
wie ben je anders dan…
JOB
poëzie
2.5 met 10 stemmen
2.157 De dag verga, waarin ik werd geboren,
Der donderbuien dikke duisternis
Trekke zich samen waar zijn luister is,
Hij zij verschriklijker als geen te voren.
Was ‘t mij bij de eerste oogopslag beschoren
Te sterven..., waar zelfs geen gefluister is
Van leed, men vrij van elke kluster is,
Zou mij de rust van koningen behoren.…
Zonnebank
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
726 twee vingers waren altijd bruingekleurd
het teken van de daagse trek in shag
het leven vond ik toen nog niet zo gek
al heb ik steeds mijn bleke huid betreurd
komaan dacht ik, er zijn toch zonnebanken
ik hoef niet naar zo’n duur vakantieland
zo hou ik mooi de kosten in de hand
en zie er veel gezonder uit als blanke
ik wist wel dat je kanker…