Alle inzendingen over pad

3533 resultaten.

Sorteren op:

Onze vlag geplant

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 511
We zoeken elkaar binnen elkaars grenzen die ons insnoeren al willen we dat niet Maar in vrijheid zouden we elkaar verliezen, dus gaan we zwijgend verder, opgejaagd door het afbrokkelende land achter ons, hopend nog vooruit te kunnen waar geen pad meer is Men kijkt ons verwonderd na en ziet ons de takken wegslaan Inmiddels is er geen…
Zywa16 december 2025Lees meer >

Het ijzige front

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 292
ploeterend met de fiets aan de hand krakend over een dood spoor van gewiste paden langs grauwe geknotte wilgen en sneeuwpoppen met geknakte, geheven armen in overgave sneeuwvlokken sneuvelen op vaalbruine hazen vluchtend door de ochtendschemering over schrale akkers hun legers verlatend als deserteurs het ijzige front voordat de kou…
Haijcke13 februari 2026Lees meer >

eerst

hartenkreet
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 249
leeg komen wij aan geen pad onder onze voeten alleen zachte grond met handen vol twijfel bouwen wij richting uit niets een naam voor ons gaan tussen licht en verlies geven wij zelf betekenis aan wat ons raakt geen stem uit de hemel die zegt waarom wij bestaan wij fluisteren zelf en in dat fluisteren groeit langzaam een reden om…

JIJ-MEI

gedicht
3.5 met 46 stemmen aantal keer bekeken 47.551
Ik mors je over al mijn paden liefste Jij rood de rozen en jij blinkende het blauw Jij kano's in de blik van elke vrouw Jij beelden in parijzen van het water Jij lentebroden in de manden van de straten Jij kinderen die met een hoofdvol mussen Achter de zonnebal aandraven Jij mei jij wij Jij…

De zwerver zwijgt

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 714
Langs maanden slingert zijn pad In een vale wolk van stilte Zoals het stof daalt na de sloophamer Een herinnering die je moeiteloos uitveegt In zijn hoofd schuiven velden over elkaar Vallen vluchtpunten samen Waardoor hij verder gaat Tot hij zich binnenstebuiten keert Alle organen naakt Een kwetsbaar doelwit…

mijn lijk zal tussen hout betalen

netgedicht
5.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 843
het bos is hol de bomenrij komt maar niet naderbij het pad is al verleden ik wil de stammen voelen de sappen horen gaan maar ze ontwijken kijken me niet aan ik zoek wortels om de boom te raken maar in de bodem vind ik enkel gaten het blauw dat hemel biedt is er nu niet, bladerkronen dichten zich volkomen angst laat me verdwalen…
wil melker30 oktober 2003Lees meer >

Ik weet dat jij er bent

hartenkreet
2.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.032
Ik weet dat jij er bent wanneer de tocht mij overvalt, het dal mij opslokt, het pad steil afloopt en stenen zeer doen aan mijn voeten. Jij zegt: kop op, als je eens omhoog keek, jongen: pijnbomen staan weer in bloei en uit de rotsen groeit een plant die hen in spleten breekt, alles zal vlak worden, ooit.…

In het licht van hoop...

hartenkreet
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.081
Hemellicht klaren donkere wolken, de hoop doet duisternis verbleken, eenzaamheid zal blijk'lijk vervagen, miljoenen zielen zoeken het licht, die donkere paden openstellen, wegen naar verdraagzaamheid en vrede, verworven met een beetje menselijkheid, die uiteindelijk in ieders hart schuilt, ontwaard in een illusie van wederzijds respect, dat…
Jeffry Bonnet21 december 2002Lees meer >

Waar liefde ooit begon

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 1.593
Het verlangen keert zich tegen mij mistige paden strekken zich uit nachtvogels komen plots langszij gevoelens verschieten hun kruit De wens om lief te hebben knelt doodsbang voor de pijn achteraf dagen van genegenheid zijn geteld liefde ervaar ik nu als een straf Door het dikste ijs heen gezakt smolt mijn vertrouwen onder de zon maar…
Ruud Brouwer13 december 2004Lees meer >

spookgestalten

netgedicht
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 628
toch kruist zo'n spook mijn pad nu net iets vaker en denk ik: ík schilder niet die taferelen ík ben niet die in zwart verpak. zijn haar ogen dan zo schuldig dat zij door tralies kijken moeten, wie legt haar dit verbergen op? zij ontvrouwt zich zo zorgvuldig van haar haren voorbij haar voeten als een vleesgeworden tuimelpop.…

Welterusten mam

netgedicht
3.5 met 15 stemmen aantal keer bekeken 1.716
De stilte van de nacht Trekt een spoor over mijn rug Naar onder en weer terug Een traan teweeggebracht Als wees niet thuis te rade Te vroeg van mij ontnomen Aan het stigma nooit ontkomen Van een joch vol geestesschade Ik wou dat je kon zien Mijn trots verdiend behaald Op het pad weer neergedaald Een man nu van aanzien Welterusten…

Herinner mij

netgedicht
4.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.006
De onstuimige wind van de herfst prikt meedogenloos en etst jouw naam zee ligt daar uitnodigend als een schommelend schuimend bad de hemel oogt nog zomers blauw als zoveel jaar geleden volg ik het pad in witte wolken zie ik gezichten die jij voor mij bedacht dan verdwijnt de kille zilte kou ‘herinner mij’ zegt je stem in mijn…
Willy Vittali28 november 2006Lees meer >

Bloesem van Magnolia

hartenkreet
3.6 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.450
Een zucht tilt je op, voert je langst honderd stromen, laat je rusten op wervelende paden, ijle rivieren van de lucht. Zacht dwaal je neer als naar de bodem van de zee waar je opnieuw zal bloeien. Maar wees geen bloesem die opstijgt en nooit meer terugkeert naar haar witte lakens.…
Zeno27 mei 2004Lees meer >

Eb en vloed

netgedicht
3.6 met 33 stemmen aantal keer bekeken 1.997
Sporadisch vallen tranen Als herkenning Op mijn pad Veel draag ik mee Op mijn schouders Naar de zee Zonder tussenpozen Zonder rust Hoop ik daar verdriet te lozen En dat de zee mijn leven sust Zij zal een meter stijgen Door het huilen dat ik doe En ik zal mijn schouders strelen En ik zal voelen: ik ben moe Dan voel ik zeewind…

bovenaan de voedselketting

hartenkreet
3.3 met 13 stemmen aantal keer bekeken 890
gevolgd is het voorbestemde pad, de bestemming is bereikt maar als ik dit geweten had eenzaam kijk ik uit over het land van boven is niets wat het lijkt maar daarin heb ik mijn eigen hand...…
jesse12 februari 2004Lees meer >

wandeling met jou

netgedicht
3.9 met 29 stemmen aantal keer bekeken 2.354
we liepen samen uit het lawaai de stilte in, een vogel zong er was een hond die blafte er waren stemmen in het ritselen van bladeren, toekomst voorspeld verleden ontrafeld, ik deed mijn schoenen uit en jij kon niet achterblijven, hing de jouwe de veters aan elkaar geknoopt met een zucht om je nek op het breder wordend pad kwam je naast…

Elfenbankje

netgedicht
3.5 met 13 stemmen aantal keer bekeken 1.323
Met mijn uitgeholde schoenen liep ik murmelend verloren door de dichtvertakte bossen die verstierven in hun blad Waar in stilte ik het fluiten van de kierewiet kon horen en verdroomd nog voor mij uit de eikels trapte van het pad In de schemer zag ik bankjes die de elfen toebehoren en ik viel op hen in slaap met dromen die ik nooit vergat…
jan haak5 oktober 2008Lees meer >

De Lotus en de roos

netgedicht
3.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 676
Vergeten blad, kleeft op een verlaten pad, dromen maakt het glad. Rode kruiwagens, vernist door regenwater torsen bloesems. Bij gevaar, kruipt de krab alleen maar weg, hij is geen lafaard. Door de wind gestuwd, schaatsen pluizen over gestold water. Ochtendzon zaait, de lotus komt op tussen vroege rozen.…
pama2 februari 2009Lees meer >

Weg wijzer

netgedicht
3.4 met 9 stemmen aantal keer bekeken 627
omdat het pad dat voor haar ligt grauw en donker grillig en eenzaam lijkt haalt ze diep adem draait zich om begint heuvelopwaarts te klauteren haar haren speels lokkend in de wind een andere route volgend in haar oren en op haar netvlies de fluister om juist elk moment van de dag te plukken geen seconde te hoeven missen hoog boven haar…

Regen valt, water vloeit

hartenkreet
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.161
waar regen valt waar water vloeit ieder zoekt zijn eigen weg de ene graaft een put de ander bedrinkt zijn kroeg volgers van het pad zwemmers tegen de stroom ieder zoekt zijn eigen weg de ene volgt zijn droom de ander gaat er vandoor waar regen valt waar water vloeit het leven laat je niet ongemoeid…
Steven14 juli 2009Lees meer >

Het monster

hartenkreet
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.011
Op weg naar totale verwoesting Raakt ze alles op haar pad Geen schepsel blijft ongedeerd voor haar woede die ze uit door het pijnigen van anderen Op weg naar vereenzaming Weigert ze alle hulp Geen schepsel neemt nog moeite haar woede weg te nemen Omdat het geloof in de mensen was verloren Op weg was het meisje Veranderd in een monster…
Cheyenne12 augustus 2009Lees meer >

Avondwandeling

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 493
Weer loopt zij datzelfde zanderige pad waar aan beide zijden grenzen vervagen hervindt ze haar verleden in taal gevangen zo graag zou zij vandaag nog willen vragen even raken, even aanraken, zoals jaren geleden maar na die ene laatste wanhopige blik terwijl harmonieus zwijgen vele vingers vlocht vervloog haar jeugd en hield zij op te bestaan…
metha25 augustus 2009Lees meer >

Er was eens

netgedicht
3.6 met 8 stemmen aantal keer bekeken 606
door een bloemenveld met zorgvuldigheid koos ze tedere zinnen voor haar liefdesheld floot met de vogels in de ochtendzon een sonnet en elke, ja elke letter uit haar hoofd heeft ze vol passie neergezet het muzemeisje leeft nog voort in een hart vol dromen ze leest en leest en schrijft haar eigen werk zoals het op haar pad…

Rhododendrons op zondagochtend

netgedicht
4.4 met 10 stemmen aantal keer bekeken 862
Mijn adem, de vogels, insecten die zoemen zijn al wat ik nu hoor tussen deze bloemen Geruisloos en sluipend vervolg ik mijn pad met aan weerszijden deze floraschat Oh hoe diep en sterk bekoort mij in het Amstelpark de rhododendronvallei.…

Wie met de zon danst

netgedicht
4.9 met 43 stemmen aantal keer bekeken 1.053
Wie met de zon danst als een kind in zomers die als bladeren verwaaien kan verdwalen op de wind tot aan het graf van een winterse dood zal ik de mantel van herfstvlinders dragen met vleugel-ogen zonder vragen mijn schaduw vooruitwerpen in de tijd waar ik het licht kan vangen dat paden plaveid om rozen te kweken want geuren worden…

De dood

netgedicht
3.3 met 26 stemmen aantal keer bekeken 2.255
Schimmen deemsteren tussen uiteenbarstende slierten rook, alles vermorzelend op hun pad. Een lichtstraal wordt langzaam gewurgd: nooit bereikt hij zijn doel. De zwarte nevel trekt op en laat kale, grijze muren achter: duisternis, leegte en kille dood.…
Katty28 november 2010Lees meer >

December

netgedicht
3.7 met 7 stemmen aantal keer bekeken 593
in louter klaarheid zichtbaar leunt de dag door ‘t licht van blauw wit verbond de mantel van liefde ligt diep geborgen verankerd in het groene van moeder aarde de tong van de taalwind liegt niet in de oksels van tijd dat maakt het uitzicht 'gastvrijer' in december waarop elke dauwdruppel het pad van stilte zegent voor het nieuwe seizoen…
Quicksilver7 december 2010Lees meer >

Nazondag

netgedicht
3.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 624
De zachte regendauw ligt aan de voet van de dijk het gras ontwaakt aarzelend in zonnestralen het pad is volmaakt alleen mensenvoeten kunnen verdwalen vruchtbaar land, het rust in de vroege ochtend de zon schijnt niets anders verlangend zichzelf te zijn de dag schrijft een gedicht in een blauwe lucht waar beelden zweven, wolkenwit…

Hen die ik heb gekend

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 458
In het zwakke schijnsel dat nachtelijke vlakte vult zie ik dromerig de velden met donkere silhouetten en wacht zonder te weten wie mij licht zal brengen om het pad niet te missen dat ik niet vind zonder flambouw zie tussen de bomen schimmen van verleden hoor ook hun stemmen door de kruinen reeds gaan voel hun ademzachte streling reik…

Gedreven herfstblad

netgedicht
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 471
Ik wil dobberen op de stroom drijven in de wind getrokken als een magneet naar de plaats waar ik jou vind gaan we dan samen die weg van liefde en gelukzaligheid als twee herfstbladeren die kringelend gaan met opgewonden blos vleien aan het einde van ‘t pad teder tezamen naast elkaar moe van zwieren in het mos daar in gedempte zonneschijn…