3533 resultaten.
Onze vlag geplant
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
511 We zoeken elkaar binnen elkaars
grenzen die ons insnoeren
al willen we dat niet
Maar in vrijheid zouden we
elkaar verliezen, dus gaan we
zwijgend verder, opgejaagd
door het afbrokkelende land
achter ons, hopend nog
vooruit te kunnen
waar geen pad meer is
Men kijkt ons verwonderd na
en ziet ons de takken wegslaan
Inmiddels is er geen…
Het ijzige front
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
292 ploeterend met de fiets
aan de hand krakend over
een dood spoor van gewiste paden
langs grauwe geknotte wilgen
en sneeuwpoppen
met geknakte, geheven armen
in overgave
sneeuwvlokken sneuvelen
op vaalbruine hazen vluchtend door
de ochtendschemering
over schrale akkers
hun legers verlatend als
deserteurs het ijzige front
voordat de kou…
eerst
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
249 leeg komen wij aan
geen pad onder onze voeten
alleen zachte grond
met handen vol twijfel
bouwen wij richting uit niets
een naam voor ons gaan
tussen licht en verlies
geven wij zelf betekenis
aan wat ons raakt
geen stem uit de hemel
die zegt waarom wij bestaan
wij fluisteren zelf
en in dat fluisteren
groeit langzaam een reden om…
JIJ-MEI
gedicht
3.5 met 46 stemmen
47.551 Ik mors je over al mijn paden liefste
Jij rood de rozen en jij blinkende het blauw
Jij kano's in de blik van elke vrouw
Jij beelden in parijzen van het water
Jij lentebroden in de manden van de straten
Jij kinderen die met een hoofdvol mussen
Achter de zonnebal aandraven
Jij mei jij wij
Jij…
De zwerver zwijgt
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
714 Langs maanden slingert zijn pad
In een vale wolk van stilte
Zoals het stof daalt na de sloophamer
Een herinnering die je moeiteloos uitveegt
In zijn hoofd schuiven velden over elkaar
Vallen vluchtpunten samen
Waardoor hij verder gaat
Tot hij zich binnenstebuiten keert
Alle organen naakt
Een kwetsbaar doelwit…
mijn lijk zal tussen hout betalen
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
843 het bos is hol
de bomenrij komt
maar niet naderbij
het pad is al verleden
ik wil de stammen voelen
de sappen horen gaan
maar ze ontwijken
kijken me niet aan
ik zoek wortels
om de boom te raken
maar in de bodem
vind ik enkel gaten
het blauw dat
hemel biedt is er
nu niet, bladerkronen
dichten zich volkomen
angst laat me verdwalen…
Ik weet dat jij er bent
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.032 Ik weet dat jij er bent
wanneer de tocht mij overvalt,
het dal mij opslokt,
het pad steil afloopt
en stenen zeer doen aan mijn voeten.
Jij zegt: kop op, als je
eens omhoog keek, jongen:
pijnbomen staan weer in bloei
en uit de rotsen groeit een plant
die hen in spleten breekt,
alles zal vlak worden, ooit.…
In het licht van hoop...
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.081 Hemellicht klaren donkere wolken,
de hoop doet duisternis verbleken,
eenzaamheid zal blijk'lijk vervagen,
miljoenen zielen zoeken het licht,
die donkere paden openstellen,
wegen naar verdraagzaamheid en vrede,
verworven met een beetje menselijkheid,
die uiteindelijk in ieders hart schuilt,
ontwaard in een illusie van wederzijds respect,
dat…
Waar liefde ooit begon
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.593 Het verlangen keert zich tegen mij
mistige paden strekken zich uit
nachtvogels komen plots langszij
gevoelens verschieten hun kruit
De wens om lief te hebben knelt
doodsbang voor de pijn achteraf
dagen van genegenheid zijn geteld
liefde ervaar ik nu als een straf
Door het dikste ijs heen gezakt
smolt mijn vertrouwen onder de zon
maar…
spookgestalten
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
628 toch kruist zo'n spook mijn pad
nu net iets vaker en denk ik:
ík schilder niet die taferelen
ík ben niet die in zwart verpak.
zijn haar ogen dan zo schuldig
dat zij door tralies kijken moeten,
wie legt haar dit verbergen op?
zij ontvrouwt zich zo zorgvuldig
van haar haren voorbij haar voeten
als een vleesgeworden tuimelpop.…
Welterusten mam
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
1.716 De stilte van de nacht
Trekt een spoor over mijn rug
Naar onder en weer terug
Een traan teweeggebracht
Als wees niet thuis te rade
Te vroeg van mij ontnomen
Aan het stigma nooit ontkomen
Van een joch vol geestesschade
Ik wou dat je kon zien
Mijn trots verdiend behaald
Op het pad weer neergedaald
Een man nu van aanzien
Welterusten…
Herinner mij
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
1.006 De onstuimige wind van de herfst
prikt meedogenloos en etst jouw naam
zee ligt daar uitnodigend
als een schommelend schuimend bad
de hemel oogt nog zomers blauw
als zoveel jaar geleden volg ik het pad
in witte wolken zie ik gezichten
die jij voor mij bedacht
dan verdwijnt de kille zilte kou
‘herinner mij’
zegt je stem in mijn…
Bloesem van Magnolia
hartenkreet
3.6 met 9 stemmen
1.450 Een zucht tilt je op,
voert je langst honderd stromen,
laat je rusten op wervelende paden,
ijle rivieren van de lucht.
Zacht dwaal je neer
als naar de bodem van de zee
waar je opnieuw zal bloeien.
Maar wees geen bloesem die
opstijgt en nooit meer terugkeert
naar haar witte lakens.…
Eb en vloed
netgedicht
3.6 met 33 stemmen
1.997 Sporadisch vallen tranen
Als herkenning
Op mijn pad
Veel draag ik mee
Op mijn schouders
Naar de zee
Zonder tussenpozen
Zonder rust
Hoop ik daar verdriet te lozen
En dat de zee mijn leven sust
Zij zal een meter stijgen
Door het huilen dat ik doe
En ik zal mijn schouders strelen
En ik zal voelen: ik ben moe
Dan voel ik zeewind…
bovenaan de voedselketting
hartenkreet
3.3 met 13 stemmen
890 gevolgd is het voorbestemde pad,
de bestemming is bereikt
maar als ik dit geweten had
eenzaam kijk ik uit over het land
van boven is niets wat het lijkt
maar daarin heb ik mijn eigen hand...…
wandeling met jou
netgedicht
3.9 met 29 stemmen
2.354 we liepen samen uit het lawaai
de stilte in, een vogel zong
er was een hond die blafte
er waren stemmen in het ritselen
van bladeren, toekomst voorspeld
verleden ontrafeld, ik deed
mijn schoenen uit en jij kon niet
achterblijven, hing de jouwe
de veters aan elkaar geknoopt
met een zucht om je nek
op het breder wordend pad
kwam je naast…
Elfenbankje
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
1.323 Met mijn uitgeholde schoenen
liep ik murmelend verloren
door de dichtvertakte bossen
die verstierven in hun blad
Waar in stilte ik het fluiten
van de kierewiet kon horen
en verdroomd nog voor mij uit
de eikels trapte van het pad
In de schemer zag ik bankjes
die de elfen toebehoren
en ik viel op hen in slaap
met dromen die ik nooit vergat…
De Lotus en de roos
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
676 Vergeten blad, kleeft
op een verlaten pad,
dromen maakt het glad.
Rode kruiwagens,
vernist door regenwater
torsen bloesems.
Bij gevaar, kruipt de
krab alleen maar weg,
hij is geen lafaard.
Door de wind gestuwd,
schaatsen pluizen
over gestold water.
Ochtendzon zaait,
de lotus komt op
tussen vroege rozen.…
Weg wijzer
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
627 omdat het pad dat voor haar ligt
grauw en donker
grillig en eenzaam lijkt
haalt ze diep adem
draait zich om
begint heuvelopwaarts te klauteren
haar haren speels lokkend
in de wind
een andere route volgend
in haar oren en op haar netvlies
de fluister
om juist elk moment
van de dag te plukken
geen seconde te hoeven missen
hoog boven haar…
Regen valt, water vloeit
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.161 waar regen valt
waar water vloeit
ieder zoekt zijn eigen weg
de ene graaft een put
de ander bedrinkt zijn kroeg
volgers van het pad
zwemmers tegen de stroom
ieder zoekt zijn eigen weg
de ene volgt zijn droom
de ander gaat er vandoor
waar regen valt
waar water vloeit
het leven laat je niet ongemoeid…
Het monster
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.011 Op weg naar totale verwoesting
Raakt ze alles op haar pad
Geen schepsel blijft ongedeerd
voor haar woede die ze uit
door het pijnigen van anderen
Op weg naar vereenzaming
Weigert ze alle hulp
Geen schepsel neemt nog moeite
haar woede weg te nemen
Omdat het geloof in de mensen was verloren
Op weg was het meisje
Veranderd in een monster…
Avondwandeling
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
493 Weer loopt zij datzelfde zanderige pad
waar aan beide zijden grenzen vervagen
hervindt ze haar verleden in taal gevangen
zo graag zou zij vandaag nog willen vragen
even raken, even aanraken, zoals jaren geleden
maar na die ene laatste wanhopige blik
terwijl harmonieus zwijgen vele vingers vlocht
vervloog haar jeugd en hield zij op te bestaan…
Er was eens
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
606 door een bloemenveld
met zorgvuldigheid
koos ze tedere zinnen
voor haar liefdesheld
floot met de vogels
in de ochtendzon
een sonnet
en elke, ja elke letter
uit haar hoofd
heeft ze vol passie neergezet
het muzemeisje
leeft nog voort
in een hart vol dromen
ze leest en leest
en schrijft haar eigen werk
zoals het op haar pad…
Rhododendrons op zondagochtend
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
862 Mijn adem, de vogels, insecten die zoemen
zijn al wat ik nu hoor tussen deze bloemen
Geruisloos en sluipend vervolg ik mijn pad
met aan weerszijden deze floraschat
Oh hoe diep en sterk bekoort mij
in het Amstelpark de rhododendronvallei.…
Wie met de zon danst
netgedicht
4.9 met 43 stemmen
1.053 Wie met de zon danst
als een kind
in zomers die
als bladeren verwaaien
kan verdwalen
op de wind
tot aan het graf van
een winterse dood
zal ik de mantel van
herfstvlinders dragen
met vleugel-ogen
zonder vragen
mijn schaduw
vooruitwerpen
in de tijd
waar ik het licht
kan vangen dat
paden plaveid
om rozen te kweken
want geuren worden…
De dood
netgedicht
3.3 met 26 stemmen
2.255 Schimmen deemsteren
tussen uiteenbarstende slierten rook,
alles vermorzelend op hun pad.
Een lichtstraal wordt langzaam gewurgd:
nooit bereikt hij zijn doel.
De zwarte nevel trekt op
en laat kale, grijze muren achter:
duisternis, leegte en kille dood.…
December
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
593 in louter klaarheid
zichtbaar leunt de dag door ‘t licht
van blauw wit verbond
de mantel van liefde
ligt diep geborgen verankerd in het groene
van moeder aarde
de tong van de taalwind liegt niet
in de oksels van tijd
dat maakt het uitzicht 'gastvrijer' in december
waarop elke dauwdruppel
het pad van stilte zegent voor het nieuwe seizoen…
Nazondag
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
624 De zachte regendauw
ligt aan de voet van de dijk
het gras ontwaakt aarzelend
in zonnestralen
het pad is volmaakt
alleen mensenvoeten
kunnen verdwalen
vruchtbaar land, het rust
in de vroege ochtend
de zon schijnt
niets anders verlangend
zichzelf te zijn
de dag schrijft een gedicht
in een blauwe lucht
waar beelden zweven, wolkenwit…
Hen die ik heb gekend
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
458 In het zwakke schijnsel
dat nachtelijke vlakte vult
zie ik dromerig de velden
met donkere silhouetten
en wacht zonder te weten
wie mij licht zal brengen
om het pad niet te missen
dat ik niet vind zonder flambouw
zie tussen de bomen
schimmen van verleden
hoor ook hun stemmen
door de kruinen reeds gaan
voel hun ademzachte streling
reik…
Gedreven herfstblad
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
471 Ik wil dobberen op de stroom
drijven in de wind
getrokken als een magneet
naar de plaats
waar ik jou vind
gaan we dan samen die weg
van liefde en gelukzaligheid
als twee herfstbladeren
die kringelend gaan
met opgewonden blos
vleien aan het einde van ‘t pad
teder tezamen naast elkaar
moe van zwieren in het mos
daar in gedempte zonneschijn…