2730 resultaten.
Vrijheid
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
751 Drijvend op de wolken
Gewichtloos lijkt het wel
Zo moet een leven verlopen
Ongebonden zonder dwang
Maar altijd verbonden
Met de aarde
Blijf vechten voor dit fenomeen
Laat je niet dwingen
Blijf je zelf
Kies voor je eigen leven
Zoals die vogel in volle vlucht
Over grenzen heen
Schuw en voorzichtig
Hoog in de lucht
Daar is het vrij
Om de vleugels…
laat september
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
519 liefde niet vindt
laat september, de komende dood
huilt in het groen de wind beeldhouwt
de polder in een verloren segment
de horizon verlost van schuld staakt
de zichtbaarheid en verhult zich
in een zilveren nevel waar meeuw
en kind gezamenlijk sterven
er is geen eind als het begin
in het zeewier is verdronken
en vlinders zonder vleugels…
mijn orkest
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
698 als ik moet gaan
en eens moet ik gaan
laat mij dan vergezellen
met tonen van gezang
die verhalen van liefde
een cantate in Gloria
als licht zuilen van geluk
laat de stemmen klinken
als ik moet gaan
en eens moet ik gaan
breng mij dan weg
op klanken van muziek
zij vertellen over schaduwen
de vleugels van verdriet
die het hart beroeren…
verborgen leed
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
688 Harde knuisten kliefden
diepe wonden in
de onschuld van zijn ziel
Over de wangen van de oude
man
rollen de tranen van een
kind
Hij zet zich neer
Zijn hoofd rust in zijn handen
Hij kan niet meer
De tijd bewaart verborgen
leed en geeft het vleugels
Diep verdriet uit ver
verleden dat er vroeger niet
toe deed
vliegt uit
De oude…
Het grote plezier
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
616 Als kind al ervoer ik veel vertier
op vleugels van grootse fantasie.
Ik zweefde vaak over verre landen
met magie der meesterlijke eigen beleving.
Ik had en heb nog altijd het grootste plezier
tijdens momenten van eenzaam leven.…
Heee
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
715 heee … je lacht
wat ik heb gezegd
weet ik niet meer
verstomd kijk ik
naar je
veranderde gezicht
als het zich
opent
voor mij
als een vallei
vol rijpe druiven
die geplukt
willen worden
als een koele schaduw
die eindelijk
zonlicht wil zien
als een vlinder
die z´n vochtige vleugels
aarzelend openvouwt
als een lauwe lentewind…
DAGEN..dag in, dag uit!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
612 Er zijn van die dagen
die je belagen, verlagen
die je niet kan (ver)dragen
die je niet kan tillen
die vanzelf omvielen
Er zijn ook van die dagen
die je met vlagen, uitdagen
die je op vleugels doen dragen
die voelen als je zo ter wille
die je boven jezelf doen uittillen
Zo zijn dagen, dag in, dag uit
ze komen en gaan
ze zullen doorgaan…
PAUL WITTEMAN.. een snelle dood!!
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
587 vooral
de man van de witte toetsen
voor die zwarte is hij als de dood
Van sterven wil hij niets weten
als het komt, moet, dan een snelle dood:
sterven in het harnas van de journalist
Hij laat een enorme leegte na
maar ook een godsvermogen
en dat als VARA-socialist
Er wordt een salon afgehuurd
zijn dochter Sylvia spreekt
de mooiste vleugel…
Libelle
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
995 onvervuld verlangen zo transparant,
een bleekroze stengel buigt omhoog
vleugels ingehouden komen op adem,
hebben de kracht om vrij te zijn,
'ik ben lief' van binnenuit gedragen,
ogen glanzen mild, spreken geborgen pijn,
je bent sterk en mooi..
weet keer op keer te bekoren,
toont ons geduldig te zijn.…
Reizen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
619 Zweven zonder vleugels als in mijn droom
geïllustreerd verpakt door de nacht
gestrikt door de stilte voor de storm.
Als een boemerang keer ik 360 graden
om de onbeantwoorde reis te realiseren
zoals haar virus manifesteert als een worm.…
Zes
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
516 het ritme
van de wind, aangelicht door
de zon, wachten zij op het
juiste moment
om te schitteren, vele pirouetten
te draaien voordat ze zachtjes
landen zullen, in de schoot van
Moeder Aarde
zes jaar later dansen nieuw
geboren bladeren op het ritme
van de wind, wachtend tot
het juiste moment
zes jaar geleden spreidde jij
jouw vleugels…
Verloren
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
591 Witte vleugels
breken het prille ochtendlicht
aan de einder
tussen wolken en zee
waar het opstijgt uit het nacht'lijk duister
Gedachten rapen schelpen
ranke vingers glijden door zand
en het zilte schuim vangt dromen
waarin alles verloren ging
tussen het wit en zwart van woorden
Daar buigt de wind zich in haar schoot
en zij buigt…
Blind vertrouwen
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
543 Om te vliegen zonder vleugels
in een vrije val,
en te vertrouwen, niet wetend
waar je landen zal.…
Geloken pauwenogen
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
702 zag de onrust
in je slag
je wiekte traag
op warme winden
fladdert om de
nieuwe stroming te
hervinden die je lift
vleugelt zacht
geloken pauwenogen
op een witte ondergrond
de poten zwart al
uitgestoken voordat
je op de kroon
van bloemen landt
nectart gulzig
lentes eerste vocht
vouwt je vleugels
als de wind weer
aan je sjort en…
Zomerde een overnacht
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
737 voor de wind
fladderde in warme lagen
speelde als een fleurig kind
met de wind die je kon dragen
maar in koude vlagen
vertraagde het spel
was landen snel geboden omdat
de sappen niet meer stromen
zag je kleuren
zwakker worden opende
mijn bloemenbed in geuren
die jij nooit vergeten hebt
ondanks de kilte streek
je gracieus je vleugels…
en de merels zingen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
541 hoe zoet zijn ze
de harmonieën van de ochtend
waar al de merels zingen
nog voor de zon op komt
de adem van vers hooi
stromend door het lenteblad
kust bruisend hun vleugels
terwijl zij hun hymne kwelen
zelf als in de late avond
de nachtegaal verleidelijk zingt
spelen nog de merels
hun buxushouten fluiten
verscholen in het struikgewas…
Waar het zonlicht sluiers weeft
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
470 waar het water vredig stroomt
langs oevers uit vorige levens
de stilte wijsheid fluistert
het meisje in mij dagdroomt
waar het zonlicht sluiers weeft
van onvoorwaardelijke liefde
waar verbinding met de bron
boven aardse sferen zweeft
waar het Is met Zijn versmelt
in een beschouwend accepteren
hoop haar tere vleugels spreidt
met liefde…
Ware liefde
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
654 Het was de Goddelijkheid van een liefdesgebeuren,
die langs haar goudkleurige vleugels stroomde.
Engel jij kwam uit een oneindige ruimte,
zo onvoorspelbaar, net als de ware liefde.…
verdwalend in niemand zijn land
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
721 je wekt me
de schemering ruist
op een lichtende vleugel
dromen vervliegen
de nacht houdt
het licht weer apart
we vragen de wind
je te dragen
te koesteren als kind
we wieken
verdwalend in
niemand zijn land
we leggen
de hand op de
schat van vandaag
waar al onze
wensen liggen
te glanzen
in de zon die
we stelen…
Meeuw
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
593 Witte vogel
boven zee
uit Ameland
een andere werkelijkheid
in helder eiland licht
proeven van de zilte lucht
zoek naar vis
boven golven
waar leven is
kom naar huis
avond valt
duister donkert
hoog op vleugels
van de wind
in gedachten
ben ik dat kind
in jouw verhalen
eenzaam om te verdwalen
stoere vogel van de zee
wanneer…
broze waanzin
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
404 in zijn eigen kleine
waanzin woont de
broosheid van het
bestaan waar zoutere
zoetere en sterkere
klanktinten ademen
de gaten in de
mouwen van zijn
fladderende
oude jas als de
vleugels van een
gehavende vlinder
zijn zon rouwt in het
zwart hij gebaart naar
een bloeddoorlopen
maan gevallen
sterren vindt hij
op de straat…
Elfje
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
427 een Elfje danst
net boven het water
in volle schittering
vleugels van glas in lood
brommen bij contact
met soortgenoten
achternagezet door
bezit zij geen tijd
voor de liefde
in achtjes vliegt
ze heen en weer
voor haar voorgerecht
even zij landt op een blad
om zich te laten wiegen
door de wind
tot zij wordt uitgedaagd
achteloos…
Oogcontact
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
371 Beeldvorming als geheel
ieder deel blijft in essentie
individueel, droombeeld
die een eigen wereld beslaat
gevoel in ontijdigheid verpakt
waardoor een wederkerige
gevoelsmatigheid ontstaat,
ver van het fysieke ongemak
de perfectie van alleen het
visuele oogcontact tot zij
de wimpers sluit, vlinder
die haar vleugels vouwt
en…
Een vonkje poëzie
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
583 dat mijn peinzen drijft naar wat
woordloos bleef
het raadsel dat me tekent
in de
zwijgende stilte
die het zingen niet verhinderen
in het betoverend gouden licht
dat me heilig is
een vonkje poëzie
in het gewoel van de aarde
de vele handen die me schragen
in stil gebed
van uren en dagen
omhoog gestegen op vleugels…
Slikken
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
547 Ik wilde dat ik vliegen kon
naar een land op verre afstand
vroeg engelen hun vleugels af te staan
soms komt er eentje op
m’n frêle schouder zitten
even vragen hoe de dag is vergaan
ik vertel van mijn zoon
zijn Parkinson en ons verdriet
en steek een kaarsje aan
na een poosje komt rust
duidelijk voelbaar over me gedaald
moet alleen een…
Het nest
netgedicht
5.0 met 10 stemmen
564 vertel me niet
van de buitenbeulen
ze slaan het merkteken
van de rode dood
ze lachen in jouw ogen
kom nu in mijn veilig nest
ik heb de takjes glad gevijld
de bodem zacht verdonst
vouw je vleugels
en vlij je neer
hier staan we
in onze vederlichte liefde
als het winteren gaat
de bomen kalend en jij
nog steeds van mij
en ik…
de bloemen waren eenjarig
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
1.487 schubben gebroken
vleugels gezet
je kleuren zijn in
mijn handen ontloken
tot een schitterend palet
je keek in mijn ogen
ontspiegelde pijn
had nooit kunnen dromen
dat je ooit zo volledig
jezelf weer zou zijn
je vloog op uit mijn
koesterende handen
die vrijheid kon je niet aan
thuist moest je landen om daar
als rechtschapen weer…
buiten is het onveilig - de moeder
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
469 de ogen van het
kind met de camera
laten mij kijken naar
een kleurrijke vogel
die met gekortwiekte
vleugels het luchtruim
tot een gesloten boek
verklaarde
deze breekbare vogel
vliegt zich niet bijeen
ook de takken zijn te teer
ze verschanst zich
je weet maar nooit
in een vergrendeld
nest vol spullen die
haar veilig omhullen…
Geen weg terug
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
492 Ik woonde niet eens aan een rivier
toch staar ik weer in de verte
naar niets, naar het water
dat ook niet kiezen kan
waar het terechtkomt
over welke giftige gronden
en stekelige verwachtingen
verdund, bevroren of aangevreten
door duizend kilometer zon
Aan mijn schouders groeien
zwarte vleugels van heimwee
maar ik weet me gedekt
door…
Bij het niet-nationale monument langs de Canadese grens
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
432 Waar gras de handen ineen sloeg,
waar geen monument staat,
en de lucht het enige heroïsche is
Vogels vliegen geluidloos,
ontvouwen hun vleugels in de open lucht.
Er zijn geen gedode mensen noch vermoordden
in dit gebied,
geheiligd door ontkenning en zo’n bedaarde lucht
dat mensen het vieren door de oorlog te vergeten.…