8637 resultaten.
defloratie
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
559 Natuurlijk,
explodeer…
dat het klopt en oké is
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
819 dat natuur zo mooi is -
sneeuwklokjes brekend
door half bevroren aarde,
blauwe eitjes glanzend
in het nestje
dat vlindertjes zo
kleurig fladderen,
lammetjes zo teer
op poten staan
dat het klopt en oké is –
praat ons er niet van
mama kraai voert
pas uitgevlogen meesjes
aan haar kroost, cheeta
vilt antiloopje tergend
traag om zijn…
Niets is zo rijk...
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
829 Niets is zo rijk
als de onuitputtelijke
weelde van de natuur.
Ze toont ons alleen
oppervlakken, maar -
ze is miljoenen meters
diep…
KUNST GEEN NABOOTSING
poëzie
3.4 met 14 stemmen
3.547 Neen, Kunst is geen herhalen der Natuur;
Dat zet geen hart in gloed;
Niet aan wat is, maar aan wat wezen moet
Besteedt zij licht en vuur.…
Geweldsmisdrijf of?
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
460 Als je dodelijk geveld wordt
door een vallende oude boom
spreken we dan van
een geweldsmisdrijf
of van
een natuurlijke dood?…
Je leven...
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
581 Kan plotseling zomaar veranderen
binnen een handomdraai: een zucht
van de ene op de andere dag
zo onstuimig als de natuur.…
PATROON
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
597 De natuur
maakt zelf
haar patronen
De sneeuw
'n beeldend kunstenaar
het zal lonen:
Als kijker
naar de aarde
onder mij.…
Baby's
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
437 Baby's
Ik hou
Er van
Nog niet
Gevormd
Nog
Gewoon
Baby
De
Puurheid
Van
De natuur
Van
Het mens zijn
Baby's
Ik hou er van…
Bijna Lente
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
565 De natuur is hoogzwanger
van de lente
die op het juiste moment
haar schoonheid zal onthullen
in tedere geuren en kleuren...…
Vrij zijn
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
491 Om vrij
Te zijn
Moeten we onszelf
De vrijheid
geven
Om er gewoon
Te mogen zijn
Zoals
De natuur…
einde van het zijn
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
495 indien wij het huis niet bouwen, werken zij die het huis bouwen vergeefs.
wij zijn zij die het huis bouwen.
het huis is het bouwen.
het bouwen is het huis.
zij zijn het die het huis bouwen.
vergeefs is het werken van hen die het huis bouwen,
indien wij het huis niet bouwen. zo is dat.
in de grote inkomhal van het bekende golft dag na dag…
Hortus Botanicus te Utrecht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
535 Te Utrecht
kan van de kruiden, alpiene of exotische tuinen
niet worden gezegd, dat een student of natuur-
liefhebber niet van zijn natuurlijke omgeving
kan leren; aan de Nieuwegracht of in de Uithof is het
de natuur, die alles zelf zonder woorden uitlegt.…
GROTE SCHOONMAAK
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.027 Geertruid
samen met haar laatste snik
naar mijn stoffer en mijn blik
Jodelend dweil ik Thea op
wring haar in mijn emmer sop
Onder opgeruimd gefluit
druk ik Barend door de ruit
Ach, wat wordt mijn huisje schoon
Saar en Bep doe ik gewoon
in de groene en de grijze
ieder op haar eigen wijze
Bep, met alle drie haar zoenen
stort ik nijver…
HET EILAND MELOS.
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.125 Waar zich de stromende vlieten een uitweg baanden, verrezen
Beemden met krokos en eppe, die 't nijvere werk van de bouwman,
Zuivrend en ploegend, de vrucht deed dragen der blonde Demeter.
Doch waar Helios rijst en zijn zongloed koestert de helling,
Werden op staken en tralies de ranken geleid van de wijndruif.…
En dan roffelt het
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
7.512 Tussen de lage nevels
van de vroege morgen
Voorbij de weidehagen
waar de dauw het gras kust
Zoek ik aan de bosrand
de vogel van onrust
Hij wacht op het zonlicht
Lacht als het daar is
de schaduwen weg
achter beuk en hazelaar
En dan roffelt het
door het woud
De specht bekvecht
met het hout…
Sublimatie
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
8 over en zo is het goed
Ik lig in de lente in knoppen van hout
Ik wals in de herfst in een wervel van goud
Ik ken de seizoenen van komen en gaan
Ze nemen me op en ze halen me aan
Ik wentel in aarde verdwijn in het groen
Ik vervorm in de lucht zoals wolken dat doen
Ik ken elementen het water het vuur
Geen enkel bewustzijn alleen maar natuur…
Koesteren
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
467 O Natuur, jij blijft me verbazen met wonderen waarvan het einde nog niet is gekend.…
Gletsjer
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
381 Tienduizend jaar traagheid
gaat aan elk verlangen voorbij;
als het niet beweegt, beweegt het jou.
Gedachten, diepgevroren, ingesneeuwd,
gevangen
in voorwereldlijke lust van kou.
IJslagen
smelten
in de zon.…
De rivier heeft ook geen goesting meer
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
473 Ik stond daar, aan de rand van het water,
waar de rivier zich door het landschap wrong als een vrouw in te strakke jeans.
’t Was allemaal poëtisch, zogezegd. Tjilpende vogels, ritselende blaadjes,
dat soort achtergrondgezever waar mensen met wandelstokken opgewonden van raken.
Maar ik dacht alleen maar aan de natte sokken die ik straks zou hebben…
Natuurfluisteringen
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
534 Als ik terugkeer naar de wereld
van paden van steen en haastige stemmen, blijft
er iets in mij achter — een zachte echo, een fluistering die zegt:
keer terug, telkens weer, want hier vind je de kern, de rust, het ademen van de natuur.…
Tafereel
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
313 boven in de beuk
de gepluimoorde ransuilen
in de schemering verlaten zij
met geluidloze vleugelslag
na elkaar het nest
de oude treurbeuk telt
elke nacht de uilen
bij terugkomst na de jacht
de winteriris wacht
op een warme dag…
Wind in den Ouden Boom
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
343 In t duistre der nacht waar de wind wild waait
En takken kraken in kille klacht
Daar wortelt de ziel in aardes rust
Gelijk een boom die t licht begroet met lust
O vleugels wijd in hemels adem zwevend
Waar wolkjes walsen in de zonneschijn
De stilte streelt de bladeren beven
En t hart herleeft in t vrije vaste zijn
Geen muil…
Avondklokke
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
365 Hoor! de klokke klinkt en zingt
over velden, verre, wijde;
't avondliedeke dat springt
langs de beemden, blij ter zijde!
Gouden glansen gaan en glijden
waar de zon ten dale daalt,
en de kleuren, klaar, verblijden
't oog dat stillekes hen staalt.
Luistert! luistert! lieve lieden,
hoe de wind in 't riet mag ruischen,
hoe de vogeltjes hun lieden…
Dansende druppels
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
299 O, gij donkre nacht, diepe duisternis doortogen,
Waar wilde winden woelen door 't wouds gewelf,
En zwanen zweven zacht in zwermend zwijgen,
Daar vlindert 't licht als goudne gloed gedaald.
Gij bloeme blank, met blaadjes broos en blank,
In stormgeslagen stonde, strelend strijkt de bries,
Uw hertjen geel, getroost door tranen talrijk…
Roestige vleugels boven het weiland
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
214 De ochtend bijt naar natte klei en scherpe diesel,
een tractor brult zich wakker,
bandensporen slurpen regenwater op
dat de grijze hemel kapot weerspiegelt in zwarte plassen.
Daarboven scheert een kraai,
zwart als verse teer die druipt uit een lekke motor,
zijn vleugels knarsen als roestige scharnieren in stormwind,
terwijl hij…
Ontdooiing
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
244 De aarde herinnert zich
wat ze was
voor wij namen
wat we nodig hadden.
Een worm draait zich om
in het donker.
Niemand ziet het.
Het telt toch.
De kers bloeit drie dagen.
Daarna fruit
of niets —
ook dat is een antwoord.
Ik sta in de tuin
zonder conclusie.
De grond is zacht.
Dat is genoeg.…
weerstand
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
164 het licht valt binnen
echter gescheiden door doek
aan linker en rechter zijde
.
het snijdt de ruimte in
twee haast twee belegen schaduwen
oplopend naar zwart
de piano vangt een lichte glans
alleen, als die vrij van stof is
hij is elektrostatisch. een bestaan op zich
en ademt tegen de muur, ook bij klanken
als zij het auditorium vullen
.…
fluitekruid
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
136 fluitekruid
dat zomer beduidt,
wuivende rand
van kant,
beeld
van de weelde
die komen zal,
gift
uit de Meesterhand…
Nu nog
netgedicht
4.2 met 26 stemmen
143 De avondnevel maakt alles zacht
doet bomen verdwijnen.
Die mag ik zelf verzinnen.
Want er is geen verte.
Er is alleen nu.
Een lichaam tot stilstand.
Een naakt veld.
Mijn woorden als wapens afgedaan.
Straks komt zij!
Onbedekt, een groot, haast oranje licht.
Tot die tijd blijf ik hier.
En weet hoe stil de wind kan waaien.…
Glans
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
6 De ochtend legde goud over heide en blote schouders
tot de middag het inzoog en slechts blauw bestoven
nacht hing waarin open handen zochten wat glansde
en de rest lieten draaien terwijl wij wachtten.
Alleen een vlaag morgenlicht knipperde over varens
en wie daar lag, werd iemand anders die opsprong,
met kleur geschroeid in de warme huid,
en…