Roestige vleugels boven het weiland

De ochtend bijt naar natte klei en scherpe diesel,
een tractor brult zich wakker,
bandensporen slurpen regenwater op
dat de grijze hemel kapot weerspiegelt in zwarte plassen.

Daarboven scheert een kraai,
zwart als verse teer die druipt uit een lekke motor,
zijn vleugels knarsen als roestige scharnieren in stormwind,
terwijl hij loert naar een dode muis, ingewanden glinsterend tussen de halmen.

In de verte staat de eik,
bast vol diepe littekens van bliksem en bijlen,
takken als klauwen die de wolken openrijten
alsof ze de wind willen wurgen en nooit meer loslaten.

Ik ploeter erdoor, laarzen zuigen zich vast in de zuigende modder,
elke stap een woedend verzet tegen de zwaarte die me omlaag trekt,
en ik proef ijzer en bloed op mijn tong,
alsof het land zelf mijn mond vol aarde propt en me dwingt te slikken.

De kraai landt met een klap op de afrastering,
prikkeldraad gilt schril onder zijn klauwen,
en even staren we elkaar aan:
twee wezens die weten dat alles uiteindelijk verrot en roest,
maar toch weer opvliegen bij het eerste mes van het licht.

Het einde snijdt door de mist:
**vleugels**.

natuur

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 13