1853 resultaten.
HET JAAR 1602
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
527 Noordzeegolven vol late middagzon
worden overschaduwd
door een pas vertrokken Oost-Indiëvaarder
zeilen bollen strak naar voren
willen sneller dan de houten romp
lange spitse wimpels roeren zich heftig:
rappe tongen van reuze albatrossen
welke zilte luchtstromen proeven
kieskeurig de verlangde wind zoeken
vroege schemer nadert bedachtzaam…
Als Jakob uit zijn schelp kruipt
gedicht
2.0 met 177 stemmen
24.877 Vuurbal, maar voor webcamkinderen
nergens hout. Verhalenvrouw, kom proeven, hier nog wat
melkwit vlees. In rusthuizen is het puree, puree.’
‘Hou ervan als koeien naar je komen luisteren.
Tongen in een keurslijf, krijg ik landkaartrimpels van.…
Zomerse IJsselpret
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
684 De kerktorens bogen voor ons houten bootje,
dat deed ons, naakte bemanning, veel plezier,
zelfs de boerinnen zwommen in hun blootje,
lachend om de stijve paal van een stier.…
Het was september
gedicht
3.2 met 30 stemmen
12.120 Mijn stem de aanwijsstok van donker hout
die tastend woorden zoekt en twijfelt
en nooit de waarheid spreekt
- er is geen teken en de woorden buigen
verwonderderd over het tekort en zwijgen -
trekt krom, verspintert, breekt.
-----------------------------------------
uit: 'Op even dagen even leven', 1998.…
de schilderswijk van oud naar nieuw
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
514 plein 80
en dan loopt hij wel naar huis
met een kater in z'n kielzog
een straatlantaarn omgebouwd van gas
verlicht mijn schilderswijk alsof het was
en zou moeten zijn zoals de toekomst
die vreemdelingen toeliet in "mijn wijk"
wij konden er toen heel goed mee samengaan
en verder geen gezeik , geen blaam
nu geen stoeltjes meer voor de houten…
Usselo, herbezocht
gedicht
2.0 met 10 stemmen
2.799 altijddurend als de glimlach
van de Mona Lisa; onder de wegwijzers
en hun gerechtige arm blonk
de spiegeling van lantarens
in de poel met boomstammen,
en altijd was ’t de bloeitijd
van de distels, lasteraars leven
hier niet, sprak het hooiland;
later staken ze de weg neer;
zoete moederkoek van de daken,
polsstokken kruisten hamerstelen;
harde houten…
Humorloos gedicht
gedicht
2.6 met 5 stemmen
7.316 O minnaars, door dit najaar ondermijnd
zijn wel geschraagd door zwart, waarachtig hout
maar staan als stammen, van hun kroon ontzet
met smalle handjes, spin- en bladernaakt
en loven, liefkozen en spelen wel en
wentelen en strelen, eindeloos verstekt
het tedere instinct, dat, winters al verpopt
verstopt, hergeven paradijs verbeidt:
maar ai…
Rijpen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
679 we hebben het warme zomerse rijpen
en plukken nagenoeg achter ons gelaten
we mochten de zon in druiven vastgrijpen
opdat zij in hout en met veel geduld
al gistend tot een nobele drank kan geraken
en op een zeker moment het glas
naar eigen geaardheid toont en vult
zo laten de bomen hun blaren gaan
nadat de stam iets is uitgedijd
een ring…
Van baarden en borsten
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
621 Als ik mijn ogen toedoe zie ik nog steeds in mijn geest
hoe Jack Ladero, bijgenaamd ~Het Knetterende Beest~,
zijn rondjes draaide in de kuip, tot boven aan de rand
op klapperende duigen van de houten steilewand.…
De ogen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
727 's Nachts werd ik wakker,
zag dat de ogen in het hout me aankeken
en me meedogend wekten:
Dat het vandaag een bijzondere dag was:
achttien jaar geleden overlijdensdag
van mijn zoon,
die dezelfde naam had gedragen
als degene bij wie ik toen in de auto zat,
in dit dal.…
WITTE LETTERS IN HET ZWART
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.175 niets
dan woeste stormen razend om ’t huis
Ervoor strijdt een eenzame op de fiets
aldus sjouwt eenieder zijn eigen kruis
Winden waaien en gaan weer voorbij
nutteloos slenteren zij naar onbekend;
Edoch, één blik evenwel op de keerzij
leert je dat jij een volgende dode bent
Ogen, die schreien en die ogen tranen
om de dode stilte van een houten…
donkere nacht
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
693 als een donkere deken
lag de nacht over het
houten huis
de wereld was stil
donker en eenzaam
hij had de rust gezocht
maar kon de slaap niet vinden
beelden overspoelden hem
die hij jarenlang niet meer
had gezien
hij wilde haar niet zien ,nooit
meer aan haar denken
het verhaal erachter was te
gewelddadig
onnozele trut ….…
Mijn oude jas
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
480 gehuld in een ruim gemeten jas
om niet in eigen bloed te verdrinken,
vervaagt de verwachting
die geen hout meer snijdt
Al moeten we bekennen dat we
elkaar nog steeds niet willen
kennen, wat scheidt is ingezaaid
louter door vanzelfsprekendheid
naast de angstige gedachten om samen
door de deur te gaan, die alleen voor
verandering…
DE DRIE WIJZEN
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
794 Maar wie even na wil denken
En de zaak intens beschouwt,
Voelt zich vaak door hen genomen,
Want hun redenatie snijdt geen hout.
Ze preken graag voor eigen parochie
En laten de mensen in de waan.
Tot die eindelijk begrijpen,
Dat hen onrecht is aangedaan.
Dan zijn de poppen aan het dansen.
Hoe draaien ze de zaak weer terug?…
Bierdop
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
732 Ik ben een met de vingers
samengeknepen bierdop,
een fijn staaltje van Rik Ringers
met een houten kop.
Ik ben het kunstgebit
van een flesje gerstenat,
mijn tanden glimmen megawit
en ik klepper als een krolse kat.
Duw me op en neer
en verzin er woorden bij,
je ziet gouden tanden telkens weer
en in mijn keelgat een akelei.…
Het rode leven regent
gedicht
5.0 met 3 stemmen
9.622 De dood is de langste hoogte, voor- en zijkant
van het hout. Driedimensionaal niets waarin
ik liggen zal. Ik schrijf toch weer een vers over
wat er komen gaat. Komt dit door het weer vandaag?
Er valt rode regen* op de wereld. Het regent leven.
Misschien zonder DNA.…
het verlaten huis
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
453 het huis werd uit zijn slaap geschud, het verborg
zijn dromen over metaforen en dankbare
herinneringen, nu staat het met hout gestut
tegen de steigers van de werkelijkheid
gebogen muren die nederig buigen tegen
de ondergang van welvaart kreunen
nu de herfst haar takken met geweld
door de scheuren naar binnen mompelt
het gezin vertrokken…
Zomertijd
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
654 Zal nu een zomer lang de zon weer schijnen
De dagen kleuren door bloem en kruid
Bomen weer jubelen van het vogelgeluid
Eindelijk kou en sombere wolk verdwijnen
Zal nachtelijke hemel weer vol sterren staan
Ergens in het hout de nachtegaal zingen
De wereld is weer vol jeugdherinneringen
En aan de hemel schijnt een glanzende maan
Dan wandelen…
Het is vroeg of laat
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
511 het is vroeg of laat
en onderscheid hiertussen
kan even geen kwaad
ik hang als het ware
aan de klepel vast
die beweegt wel, maar
denkt zeker niet na
welke koers we gaan varen
het is heen en weer
binnen de houten kast
en de sleutel ligt al jaren
te wachten in de onder la
ik voel wel dat de veer
ietwat licht is gespannen
maar dat…
blaren vallen alle jaren
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
513 ervoor
wil je het zien aankomen;
we leven toch aldoor in dromen
of in het roepen dat ik alsmaar hoor
ik verschuif weer de stoelen,
zal ik er een gewoon ruimen
en zo minder leegte voelen
of worden de afstanden juist groter
waarmee ze eenzaamheid bedoelen
het tafelblad behoudt zijn omvang
rotsvast en kwetsbaar tegelijk
en als ik het houten…
Meeuwengeschreeuw
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
490 Hoe kan ik bij de gedachte aan
het schreeuwen van meeuwen
genieten
door jouw raam 's morgens
ze schreeuwen niet voor patat,
of de korst, noch de worst
nee
`t zijn ook niet die meeuwen op strand
of op 't plein,
in een straat
Nee, die vlak bij jouw raam
die schreeuwen tesaam
dat daar achter dat raam
in dat houten bed
op hen wordt…
Opspattend water
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
446 Het water spuit langs alle kanten,
duwt tegen de houten steiger.
Die kan het nog net aan,
hij houdt zich kranig tegen zijn vijand.
Hoewel onbemand
is water een gevaarlijk wapen.
Blijft ver weg van opspattend water,
want het is net een fontein met een
ferme kater.…
Genadevol
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
565 slaat;
als in een symbolisch gewelf, in de droom
bij volle bewustzijn
waarin je veel achterlaat
en het gelaat zich ontspant
het aldoor moeten verraadt
het zijn van die telbare
doch vergeten momenten
in de jacht naar meer en meer
waar de toekomst staat voor de
ingebeelde rust van avondrente
het enige wat uiterlijk raakt
is het harde hout…
De groeiende economie
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
618 de economie groeit
de akker dor en dorstig uitgebloeid
de tijd is koud
en ik wil het verwarmen met een lied
schrijven bij 't knapperend hout
van maagdelijke maanden, de regen van goud
de geur van bloemen en kruid
het vrijende paartje, de bruidegom en bruid
maar het licht, het licht
is schemerig als een gedicht
vurig de vlammen voor je…
Al-ster een hemel is
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
466 En het hele huis daar ruikt nog werkelijk naar haar
heus waar vanuit alle naden en kieren en het hout
klinken woorden stout en lief van deze hartendief.…
Jopie uit Herbaijum
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
646 De schuur van Jopie was nog ver, maar mijn gedachten waren al in de achterschuur ,
daar op de half open zolder stond oude kolder-koperen ketels-houten paarden keken mij aan.....
Waarom heeft Jopie dat gedaan?
Dromend van al dat moois kwam ik op mijn zwaar beladen fietsje aan.
Het volle aardappelkistje viel bijna al op de grond.…
In voor en tegenspoed
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
581 Voor het haardvuur snort de poes
In gedachten 't geluid van knisperend hout
Op de achtergrond geroezemoes
Obers draven met lekkernijen zoet en zout
Het is iets wat vertroosting geeft
In sombere tijden van lijden
Zoals een wiegelied als men van angst beeft
Of aan zichzelf verkwijnt van linkse of rechtse zijde
De oudere kwetsbare maar speciaal…
Scherpzinnig
netgedicht
5.0 met 6 stemmen
497 naast mij
bezijden de aangelijnde muis
ligt wat scherp puntig hout
inmiddels kort van stuk
het draagt koolstof in zichzelf
doorheen een ielige gang
waaraan scheppen is toevertrouwd
en verscheidenheid wacht op aandrang
opdat ik allengs licht uit duisternis delf
zijnde een punt of iets van zielenheil (met enig geluk)
en ik met duim en twee…
Volo ut sis
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
470 Het is een grijze dag vandaag - pilarenbijterwolken
Willen als ik hun agonie sinteren vallen leren
Maar moeten voor de donder dieper zijn
te klein
Ik kabbel als te kleine golven aan mijn eigen oppervlak
Als hout gekloofd tot aan de nerven
Sterker na het kleine sterven
Zo moest ik dieper zijn
Ik moet ontwennen aan dit bloed met botten…
BEJAARD STEEDS STERK
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
677 In de jonge jaren
van de twintigste eeuw
verkoopt de meubelmaker
voldaan zijn kapstok
van donkerbruin hout
waarin een spiegel glanst
aan twee trouwlustigen
gedurende heel het leven
van de beide geliefden
houdt de kledingdrager
aan zijn sierlijke booghaken
jassen en hoeden
die de tijd doet verschijnen
en later verdwijnen
nieuwe gewaden…