2296 resultaten.
zo nu en dan voelen wij
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
354 verdichting
dan de vreselijke bloedspetters
uitgelicht in ochtendbladen
‘all over the place’
te moeten vrezen
zie ons dan maar
als gekke paarden
‘young’ en adellijk
welteverstaan
door muzen gedreven
als ware Pegasussen
voor ons part gerust
als
zevenmijlslaarzen-dragende dwergpony’s
met gladgestreken tronies
om de kolonies
aan alle kusten…
Levensbeker
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
374 De drinker drinkt,
Lavend aan de wijn,
Doet diens neus krullen,
Kust de smaakpapillen.
Wijn als koningin Van ’t bal
Schuifelglijdend over
’t Spieglend parket,
D'baljonkers
Vallen voor haar op d'knielen.…
Ik Wil Jou Beter Maken
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
428 Je kan niet de wereld beter maken,
blijven papierprikken en bijverven
en overcorrigeren
zelfs met terugwerkende kracht
Hitler een aai over zijn bol geven
zodat hij wat rustiger wordt
Dus trek je maar terug in je schelp
en steek je kopje alleen maar naar buiten
als de kust veilig is
of als je het eten ruikt.
==============
=========…
Weelderig land
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
325 Op die ene plek moet een rivier stromen,
de grond wieden, haar ermee verrassen;
en de zee de zilte kust laten wassen,
zelfs al moet ze van het knopen bekomen.
Haar land is weelderig, zijn eigen voortuin,
die ze af en toe verschoond en maait;
ook al ligt het voorjaar nog niet ingebed.…
Setengah belanda
netgedicht
2.7 met 11 stemmen
344 geprezen -
doch niet afkerig van eigen wezen
zijnsweegs tot de schemer
in het duister der nacht
als boven op de blanke top
zonnestralen verrijzen
en hij bamboesperen voelt
die hem willen doorklieven
trekt hij zich terug in
zijn eigen schaduw
vol donkere heimwee
op zoek naar de waarheid
achter schuimkoppen
golvend naar de zilte kust…
Getijde van de leegte
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
171 Het scherm dooft uit, de haast breekt op de kust.
De golven van de dagslag leggen zich neer.
De wereld eist, maar vindt geen ingang meer,
wat overblijft is vloeibare, diepe rust.
Laat de peilloze diepte de naklank maar smoren.
Geen flikkerend licht dat de bodem raakt.…
Rattenkwaal
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
290 Zwarte kraaien stijgen hemelwaarts
de zomer laat zijn lome lucht vallen
over de daken van de huizen in de vallei
die zich groen uitstrekt in de diepte
van donkere schaduwen van bergen
die almaar hoger lijken in jouw brein
je kust haar omdat ze jouw vrouw is
zij weet dat jij steeds haar man bent
traag in de wildernis van dromen
je hebt…
FRANKRIJKS OMMEKEER
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
7 Onafgebroken fluistert zeegeruis,
benauwt leden der weelde, geeft boeren
aan de kust hoopvol aanstaand tehuis.…
Zomerkind
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
1.442 D’r lokken lijken vlamgevlochten vuren
fel likkend in een windgeward omlaaien
waarmee ze de glanzende blik verfraaien
die gloeit in de diepte van haar azuren
ik zie haar draden van ‘t zonlicht draaien
en bloemen in wijde velden borduren
uitbundig gevat in gouden gravuren
wiens ranken gretig over aarde graaien
ze kust…
waar wilde bloemen bloeien
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.160 ik heb je nooit
zien lachen in de
barsten die je toont
wel wuiven jonge planten
je verlangen en je droom
ik leg mijn handen
op je warme steen
de zon kust er de uren
de nacht valt rauw
en straalt immense kou
ik voel je
scheuren als je koelt
de zaden dwarrelen
naar de plek die
jij geopend hebt
je glooit het naakt
tot hellingen…
OP DE DOOD VAN MIJN DOCHTERTJE
poëzie
3.8 met 33 stemmen
4.873 De moeder kuste 't lieve wicht
Voor 't levenloos gezicht,
En riep het zieltje nog terug:
Maar dat, te snel en vlug,
Was nu al opgevaren
Bij Gods verheugde scharen.
Daar lacht en speelt het nu zo schoon,
Rondom de hoogste troon;
En spreidt de wiekjes luchtig uit,
Door wee noch smart gestuit.…
Zondichtmiddag
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.019 Zo´n Zondichtmiddag in Den Haag
waaraan een einde was gekomen
Jouw zwarte jas hield ik omhoog
waarin jij lang onhandig wurmde
Jij was er niet aangewend
Gelukkig had ik wat ervaring
Ik kuste jou twee keer en samen
kwamen we er weifelend uit
dat ik het gevoel heb
langzaam maar zeker
vaster te worden in jou
in hier en nu vervaagd
dat ik…
Tussen Tigris en Eufraat
netgedicht
2.4 met 12 stemmen
1.051 rood
verspreid
wel ruikt het rood naar dood
door vuur
en vallen de tranen
op de zwarte aarde
die millenia lang
de mensheid baarde
nu krijsen stemmen fel
het verscheurd gemoed
en de rozen bloeden wel
en kleuren rivieren rood
in de glans van de dood
de gouden kleur
van het stof en de haat
aan de rivier de Eufraat
zweeft overal
en kust…
Het licht in mijn ogen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.082 werkelijk gaat
De opkomende maan
verbleekt als weinig straalt
huilt verlegen vol
tot zij hoog en hol
in het duister dwaalt
Een fonkelende ster
herdenkt jouw felle gloed
vindt geen enk`le rust
stort als kaars geblust
`t vallen tegemoet
Het schemerende licht
alweer iets minder koud
jaagt het missen heen
waar ik bang van scheen
kust…
we voelden ons een God gelijk
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
1.205 spraken
woorden van een liefde
die naar eeuwig neigt
die tijdelijke passie overstijgt
ik zag je onderhuids genot
in het sluiten van je ogen
we kreunden samen meer en
ook de tijd verloor zich weer
we kwamen in het gaan
op weg naar paradijzen
de hemel binnen handbereik
we voelden ons een God gelijk
we vrijden wolken uit de zon
en kusten…
Niet meer....
hartenkreet
4.4 met 38 stemmen
2.647 Die mij teder kust,
streelt en omarmt
Mijn hart voelt leeg,
alleen en verward
Pas nu beseft het
dat je niet meer hoort,
hoort bij mij....
Mijn hart wil niet meer,
niet meer kapot zijn
Gewoon heel, één met jou
Twee lichamen, twee zielen,
één......
Want mijn hart
hoort bij jou
Hopend, verlangend
op een nieuwe kans
Gebeuren?…
Laat me met rust...
hartenkreet
4.2 met 19 stemmen
1.907 Hoe graag ik ook wil dat jij diegene bent die me kust..
Kan jij mij nu gaan beschouwen als een gemis
Laat me liever gewoon met rust…
op het strand
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.219 laatste zonnestralen op mijn gezicht
De laatste paarden die langs komen draven
Jouw blik op mij gericht
Mijn voeten in de branding
Mijn jurk wappert in de wind
Een vlieger maakt zijn laatste landing
Jouw persoon door mij bemind
De zon gaat onder, de vuren aan
Ik kijk je aan en je lacht
De wolken donker, een felle maan
Je pakt me vast en kust…
Dierlijke wellust...
hartenkreet
4.1 met 15 stemmen
3.478 Je neemt mij mee in een zalig plezier
Mijn lichaam rilt als je mij hevig kust
Vol genot in sensueel vertier
We vrijen met dierlijke wellust...…
Opera's en arias
hartenkreet
2.6 met 5 stemmen
2.006 Nu is het jou die ik mis, jij die me kust.
Ik zit hier tussen oude mensen.
Allen niets meer te wensen.…
Minder = meer
netgedicht
3.0 met 24 stemmen
1.920 Een stem zo zoet als honing
een streling voor het oor
Haar zang zwanger van belofte
brengt verlangen bij haar gehoor
Toch is ze minder vrouw
Een taille als een wespe
haar heupen rond en glad
haar maten perfectionisme
voldoen aan de hoogste lat
Toch is ze minder vrouw
Ze heeft veel te vertellen
een verslag van elke kust
van de mannen…
Zeeuws
hartenkreet
2.5 met 8 stemmen
1.710 de zonnevlegel dorst de velden
onder een juk van stilte en rust
het koele water van de Schelde
trekt zilverklotsend richting kust
dampend trillen de horizonten
terwijl de ploert hardnekkig brandt
sleepboten trekken mastodonten
huizenhoog boven ’t Zeeuwse land
in polders tussen sas en sluis
vierde het smokkelwerk hoogtij
de botermeisjes…
naamloze geur
netgedicht
4.1 met 17 stemmen
1.212 woel ik met mijn lippen
wat kort geplukt
maagdelijk groen
en aanschouw
de steltlopende snippen
die door weinig wuivend riet
aan het oog worden ontrukt
zwalkend door
de gebroken vliezen
van mijn lage hemel heen
gaat de jonge naamloze geur
verraadt zonder enig geluid
dat de aarde is herboren
in vele gedaanten;
zogezegd,
te kust…
En haar verlangen...
poëzie
3.8 met 6 stemmen
3.571 En haar verlangen werd zó groot, ze kon
Al deze aardse dingen niet meer aanzien
Van tranen en van liefde, en in waanzin
Voelde ze in hem ieder ding: ze snelde
Op een boom aan, hem denkend, en ze stelde
Zich voor die, armen open, en ze viel
Tegen die aan en kuste en een ziel
Voelde ze in hem; in een sloot die open
Langs bomen lag, stortte ze…
Een regen van rozenblaadjes
hartenkreet
3.0 met 14 stemmen
2.805 wind
Elk teer blaadje
draagt een boodschapje
aan jou, die ik zo mis
Een paarlend traantje
een zuchtje glimlach
een fluister
een geheimpje
dat alleen met jou
gedeeld kan worden
In de fluister van
de schemering
vliegt een nachtvlindertje
heel verdrietig
draagt eenzaamheid
in tere vleugeltjes
zo klam en koud
zo op zoek
naar jou
Kust…
Dromen
hartenkreet
2.8 met 12 stemmen
5.759 Jij, die me zachtjes in mijn nek kust
en wel een hapje MIJ lust.
Jij, die rustig mijn blouse uittrekt,
mijn rokje losmaakt waarbij speeksel langs je mond lekt.
Jij, die mijn slipje langs mijn benen naar beneden laat
glijden.
Jij, die je gulp openmaakt en mij zachtjes pijn laat lijden.
Jij, jij wordt er helemaal gek van.…
Even alleen
hartenkreet
3.7 met 9 stemmen
1.613 Het gevoel van even tot mezelf zijn,
Niemand nodig, die me liefdevol kust
Even geen arm om me heen,
Hoe goed ook bedoeld,
Even geen praten,
Alles is nu bekoeld.
Ik bedoel het niet verkeerd,
Waardeer de mensen om me heen,
Maar nu even niet,
Ik bedoel het echt niet gemeen.…
tot de laatste sterren doken
netgedicht
3.3 met 18 stemmen
1.492 ik heb je aan mijn vork geregen
Neptunus is de naam en jij mijn faam
grijs-groen was je kabbelend verlegen
maar nu verstik ik je bij volle maan
je koos de vrijheid langs de vlakke kusten
bruiste je woede op de harde rots
op jouw gedein konden de schepen rusten
orkanen zweepten je tot woeste trots
we vochten tot de laatste sterren doken…
Het verlangen naar jou
hartenkreet
4.0 met 31 stemmen
4.897 Je kust me zachtjes op mijn voorhoofd
ik kus je terug op je lippen
je trekt me teder tegen je aan
god, wat voelt dit aangenaam
Ik kijk in je warme ogen
en zie er de liefde weerspiegelen
mijn hart slaat op hol
mijn ziel voelt zich vrij
Het branden van binnen
de lust opgewekt door jou
ik sta in brand
ik stijg naar hoogten
hoogten ongekend…
poëzie
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
1.301 in elkaar
en fluisterende regenmuziek
in plassen ritmisch ruist
als brandend water onder
rijzend maanlicht flikkert in zichzelf
als glans je ogen bedekt
en tranen opwellen in het donker
als voeten je sporen volgen
en straatstenen tijdloos treuzelend
je vervoeren naar wie weet waarheen
als iemand je lippen zoekt
en teder je twijfels kust…