2333 resultaten.
SchildersGoden
hartenkreet
3.9 met 13 stemmen
1.151 De ezel wankelt, ‘t linnen vecht terug
Maar sterk zijn de Stille streken,
kleurpalet, groen, rood en zwart
Oliegeur, terpentijn en oude koffie
De vloer besmeurd, ‘t lijkt wel abstract
Langzaam vormt zich een wazig beeld
De verstilde realiteit van het ontwaken
Een bloem ontluikend, van binnenuit
Aai van het penseel, zie!…
schildersblik
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
1.581 raadselachtig 't licht hier alles
belaagt en streelt langs het volle
geel van zonnebloem en over het
ruisend groen van druif en rank
dwarrelend boven het geurend paars
van lavendel dan weer spelend met
vlinder en hagedis door al wat leeft
bemind de ganse dag bezongen
doch vooral verzonken in puur azuur
van wolken en zee in verstilde…
Witte licht
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
749 Ik sluit mijn ogen, beelden gaan voorbij,
Verstilde herinneringen aan een kind.
Beelden, alleen maar bestemd voor mij,
Sommige voelen aan als een kille wind.
Ik kijk in de spiegel, zie mezelf zwijgen,
Hoe fascinerend ook al die beelden zijn,
Het gevoel dat je niet terug zal krijgen.
Alles doordrenkt met gelach, met pijn.…
Studietijd
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
625 Tussen stoel en tafel geklemd
Zit ik verstild. M’n ogen
Luisteren naar letters, star en druk:
Leren studeren. M’n vingers besturen
De pen en spreken in inkten letters.
Terwijl m’n hersens coördineren,
Integreren en concentreren,
Verveel ik me toch, m’n blik dwaalt af.…
Parkpop 2009, het is nu weer stil
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
674 Langzaam zijn de laatste klanken
van parkpop 2009 verstild
lang heb ik vanavond
in mijn voortuintje zitten genieten
voelde me op de eerste rang
uiteraard was ik er vanmiddag wel even bij
op dat grote veld
in het Haagse Zuiderpark
samen met duizenden mensen
maar geloof me
te midden van al die mensen
voelde ik me ineens zo alleen
dus keerde…
Enkels van integerheid
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
545 De diepste schoonheid die ze met mij deelt
trooster om getroost te worden, verlegger
van grenzen in eigenzinnigheid een verstilde
temperament zonder rivaliteit, met de fijnste
pigmenten die zij uit de hemel steelt.…
BETHLEHEM
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
1.297 Mocht hier toch de verstilde stem klinken
van de bouwvallige stal, nietig en oud,
die vele eeuwen her reeds moest verzinken.
Uit vergank'lijk, wegterend stro en hout
zou het nieuwe Woord voor altijd opblinken,
gelijk pas gevonden, onvergangbaar goud.…
URETERP VALLAAT
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
594 Naast het nieuwe geroezemoes van Drachten
leeft de kleine oude, verstilde buurt,
in zichzelf gekeerd, door wijze zorg bestuurd,
sluimert steeds vol dankbare gedachten.
Trotse hoeve, bescheiden huis verwachten
sterke bescherming, die voor altijd duurt.
Hemels blauw, met zonlicht doorweven, tuurt
door forse eiken, wil muren verzachten.…
Er klinkt een wijsje,
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
696 Zij ligt op haar bed , een
verstilde pop naast haar
met de ogen half gesloten,
een wilde roos is op het netvlies
geboren, magisch beeld
tussen het alles en het niets
een zacht gezicht verschiet
van tint als ik in haar donkere ogen kijk
als zij in haar droom de pijn verliet
de milde adem vliegt uit
op een onverwachte morgen
waarin…
Deemoedig 2
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
507 alles te bekijken om niets te horen
waarachter het menszijn moet rijpen
in de vorm van de onuitgesproken taal
het zijn eigen zin zal kunnen begrijpen
in dat moet ik mijzelf overtreffen, met
in verbazing gesloten mond
een gebied waar men voor alles
en niets zal boeten, de horizon
zonder hinder kan bewegen, een
oerkracht put uit de verstilde…
Tijdloos
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
602 mens zoekt immers naar gelijke tred
laten varen is niet slecht, zo wordt gezegd
doch het gevoel van verlies blijft onverlet
het getij is dan op iedere afstand belust
omdat zij mee schommelt met het hart,
ik ben daar doorgaans wel van bewust, echter
het is een draaikolk die mij stuurloos tart
als dan, later, de bladeren weer eens zijn verstild…
Vaak vlamt rood
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
525 ik ben al
een tijdje vergeten
de stenen te raken
hun krachten te voelen
verhalen te horen over
hoe zij ooit werden geboren
ook hier delen zij ongewild
in de spanning van leven
al zijn zij verstild in bewegen
waar steen en glas
versmelten kleuren lijnen
het intense lijden aan elkaar
vaak vlamt rood
de nood van te veel energie…
Een introvert decor
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
474 vergroting van
contrasten spatten reflecties
in kleurwaaiers uiteen
je orkestreerde
ladingen en dempte
volumes omdat het eigen
leven de schepper was
jij hebt deze melodie
als eerste gewist uit
elementaire composities
die we al eonen hebben gemist
waar ijs tot water
breekt en smeltend meer
volume geeft speelt muziek
weer zijn verstild…
Spiegelschrift?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
498 ze de uren
in de wasem van het raam,
daarop is haar echte leven
pas begonnen, zij kan het
niet helpen want ik ben
het enige dagboek wat ze
ziet, waaruit doorzichtige
bladzijden zijn vergeven
in spiegelschrift wat ze
leest waaraan ze zich aan
hecht, vertolkt ze een leefbaar
lied, met haar genen geschreven,
geeft dat een verstilde…
Houdbare tijd?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
431 slapen, een kloppend bewijs
van een gevoelsstroom in
ontembaar bloed, ondeelbaar
in een oceaan van overvloed,
waar de bloem der tijden van
dromen, in een nieuw ornaat,
een bonte stoet om het beste
van wat we kunnen te gunnen in een
alles omvattende zin om in een adem
te benoemen, dat moment nog niet
bestaat, onbelemmerd op verstilde…
Beweeg
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
564 mezelf spleen
‘t Is niet dat ik de mensen haat of iets aan hun gebeuren
Of dat ik geen geliefde wil om alles mee te delen
De sterren flonk’ren onvervaard, de maan baant zich zijn banen
De rozen geuren in de lucht en in de bodem sterft de vrucht
Niet anders dan de steen of stuw, nee enkel de beleving
Ik ben het al en vraag niet meer, verstild…
In memoriam matris (5)
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
591 De geluiden buiten
zijn verstild en anders.
Als schimmen wachten wij,
met ogen die mekaar ontwijken,
op ‘t sein: ‘t is tijd.
Dan verlaten wij het huis
waar onze moeder
nooit meer wonen zal.
Een vreemd gebouw ineens,
tot in de stenen veranderd
op deze 21ste juni
van het jaar onzes Heren 1972.…
NAJAARSJACHT
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
321 begraafplaats
in het wijde bos
luid gehuil van uilen
galmt door eiken en beuken
wier berooide kale takken
als klauwende vingers
zich roerloos krommen
om de schreeuw der nachtvogels
vergeefs tussen hen te houden
de huiverklanken stoten
tegen blauwzwarte schimmen
die trots blijven wat ze zijn
dennen staan plechtig gekleed
verstilde…
toen zij aan de liefde dacht
netgedicht
2.5 met 14 stemmen
607 Hoe een verstilde zwanenzang haar
zo plots
in zijn tijdloze armen nam.…
Nachtkamer
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
87 Een zacht vuur koestert de verstilde wand,
het hart vind rust, de storm ten spijt,
bevrijd van de aarde en haar kille band,
vergeten is de harde tijd.
Daar droomt de dichter van de minne,
zijn weemoed zweeft door het verleden,
geen aardse storm krijgt hem nog binnen,
waar hij de hoogste idealen naderde.…
Boek
gedicht
3.3 met 30 stemmen
13.206 .
-----------------------------------------
uit: 'Statig Landschap Achter Glas', 1982…
Portland ( Oregon)
hartenkreet
5.0 met 7 stemmen
1.070 Zulk een landschap te ervaren
zoiets moois, zo ongewoon
Zal ik in mijn herinnering bewaren,
want het was zo ongewoon...
Dan Mounthood daar in de verte
Als een puntmuts rees hij op,
vier duizend meters hoog de lucht in
en al die sneeuw daar bovenop...…
Je bracht bomen
netgedicht
3.8 met 22 stemmen
796 planken
tot stilte zich herhaalt
op grijze, afgeleefde
grond
zonder
me aan te raken
en zonder een woord
zocht jij wat
werd omgebracht in mij
voordat mijn strakgetrokken
handen zwegen
en ik het hoofd afwendde
van het licht
je wilde nog iets fluisteren
over liefde en duizend stappen meer
maar misschien is dit landschap…
Waar gods water erodeert
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
809 we bouwden bruggen
hingen kabels aan pilaren
wisten kloven die gescheiden
waren te verbinden
ravijnen te verkleinen
die in licht nog dieper
schijnen omdat de aarde scheurt
en donker laat verdwijnen
zo konden jij en ik
elkaar weer vinden
in een landschap
waar gods water erodeert
hebben geleerd elkaar
de hand te reiken in het
samen…
zonder zwaarte
netgedicht
3.8 met 29 stemmen
1.105 kom
kom dan
ik zal de dagen tellen
terwijl het buiten donker wordt
er klinkt geluid uit het landschap
dat ik wel begrijp en mij tot volgen stemt
de verte roept als een volmaakte liefde
werpt volle zeeën wanneer de zon
rood ondergaat, met zachte borsten
in de nacht en armen, zo lief
als warme onschuld
kom
kom dan, ik zal je…
voetzoeker
netgedicht
4.4 met 22 stemmen
799 omhoog
als nalatenschap voor het onbewuste
schrijft gesprekken op muren
met vuistgrote peuken om het voetzoeken
naar binnenrook te rechtvaardigen
want immers
hij is de danser tussen pluimen
die langs grenzeloze deuren glijdt
mijn zolder bevrijdt van sluiptenen en kwelkommers
van rijstdons en grachtgeblaf, opgedroogd in’t hese
landschap…
Strandschap
gedicht
2.9 met 16 stemmen
10.183 Achter de duinen het overbodige landschap.
Geronselde wolkenhorden. Strand dat
langzaam zichzelf schept.
In ouderwetse rieten strandstoelen
zitten mensen te sterven, tatoes
op hun geloken oogleden.
Een enkel sigarettenrokend lijk
lost op in rook.
Een beroepshond met een bijbaantje
snuffelt langs de vloedlijn.…
De zon daalt, wij hebben ons verinnerlijkt in ons bootje
gedicht
2.8 met 24 stemmen
16.051 De zon daalt, wij hebben ons verinnerlijkt in ons bootje
en varen zoet vereenzaamd in een landschap
waarbij ik roei en jij met elegante handslag het water
in het water schept opdat wij zinkende niet zinken
in het water waar zo pas zie ik omkijkend land was
en ver voor mij op de kant was de kindertijd en wuift nog
o god wat hou ik toch van de knieën…
December
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
785 Wat te doen grijs landschap, grauwe luchten,
de bomen met de kruinen bloot,
door stilte en mist omgeven, ‘t doet mij vluchten,
bij boek en haard, met warme drank en brood.
Het doet mij vluchten
bij boek en warme haard,
de grijze sombere luchten,
geen zonnestraal die zich openbaart.…
tuindansers
netgedicht
3.3 met 17 stemmen
657 als een zomerdag
slingert het thuisgevoel zich rondom
de oude schaduwlinde
lome wolken wijzen naar de stilte
terwijl het gras zacht neuriet en zonnige appels plukt
uit het blauwe landschap van lievende ogen
luister dan; zo dichterbij
hier schept vriendelijkheid
meer dan ruimte
een tijd van dromen
langs Giessche kaarsjes met…