Netgedichten

netgedicht (nr. 88.614):

toen zij aan de liefde dacht

Het was te vroeg om op te staan,
te laat om nog te slapen
toen zij aan de liefde dacht.

Hoe zij op prille bloemenvoetjes
lento binnenschrijdt
zich trillend tussen witte bloesems vlijt.

Hoe liefde onder laaiend zonnelicht
een lichtvoetig allegro zingt
haar oneindige vleugels spreidt.

Hoe zorgeloze, zwoele liefde oogst
troost dan weer presto voor
de zomerstorm de benen neemt.

Hoe de kleumende liefde huiverend beeft
zich klappertandend op het ijs begeeft
het vuur haar keer op keer bezitten zal

Hoe heldere eenvoud door de vensters stroomt
naar het sluimerende, droeve hart
toen zij aan de liefde dacht.

Hoe een verstilde zwanenzang haar
zo plots
in zijn tijdloze armen nam.