637 resultaten.
Grafschrift
gedicht
2.6 met 83 stemmen
42.001 Als een komeet
verscheen hij
aan de hemel
En verdween
uit zicht
----------------------------
uit: 'Genadebrood', 1993.…
de zee kleurt
netgedicht
3.0 met 13 stemmen
1.557 de wind jaagt
over de golven
omlijst hen met
bleekwit schuim
aan de horizon
kleurt de avond
jouw dode masker
nacht vervaagt de zee
laat branding
hoorbaar breken
herhalend ritme
van stromen eeuwenoud
daglicht onttrekt de zee
aan het duister
aan de horizon
kleurt de ochtend
vaag herinnering…
Mijn leven
gedicht
4.6 met 38 stemmen
7.691 Ik doe wat ik doe langzamerhand
zonder innerlijke achtergrond, ja, een jeugd
en veel in koelen bloede daarna, maar het meeste
is ijlte, een strandwandeling met dichtregels
op golftoppen, zomaar, de ijlte, niet
gevuld met ontstaansgeschiedenissen zonder Schepper.
Het is dit of dat, maar nooit dit en dat
tegelijkertijd, mijn leven komt en gaat,…
een geboren einde
netgedicht
3.9 met 21 stemmen
1.321 er is een tijd van komen
de eerste stap van gaan
een poging tot scheppen
om dat weer los te laten
ja, ik was met veel begaan
maar het meeste bleek al
in een ver verleden verlaten
of tot stof te zijn vergaan
torens van gestapelde beelden
bouwde ik om me heen
het was slechts mijn gegeven tijd
inkleuren
het waren de momenten van stilte…
Zwaard
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
757 IJzig snijden de jaren
Van zoeken naar oevers
Van het voortschrijden
De splijtende handen
Krassen in snedes
In vlakken van toen
Op golven gedragen
Door niemand aanschouwd
Blaast hij zijn adem
Zijn lokroep weerklinkt
Galmt in de nacht
Nimue! Nimue!…
Nog raarder dan dat
gedicht
2.5 met 78 stemmen
39.812 Nog raarder dan dat
we niet meer kunnen lachen
praten elkaar aanraken
is dat ik je portret
heb neergezet en dat je
nu al bent veranderd
in verhalen.
Dat je over nog wat jaren
via de prullenmand
bij oud papier belandt
vergeeld, een beau
van oma, geen één
van je opeens extravagante
gepassioneerde onberedeneerde
jongehonderigheden heel.…
Wat zoeken al die mensen?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
818 Wat zoeken al die mensen
hier in de winkelstraat:
ze hebben massa's kleren,
ze zijn voorzien van veel
maar willen steeds maar beter,
en willen steeds maar meer...
Ik zie niet velen lachen,
ik zie niet veel plezier,
maar drukte en bedruktheid,
en ernst en veel vertier,
maar staks komt weer de avond
en komt de weemoed ook,
dan vallen weer…
Eeuwige lente
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
758 mijn lente groeit
alsmaar meer grijs
waar de aanwas
zich vaker dunner
vertoont
daar kent zijn oogst
in toenemende mate
een schrale bloesem
op weg naar eeuwig
reflecterend zonlicht
menselijkerwijs
gesproken…
als gisteren roept
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
779 hoe mooi is mooi
als ik lagen schraap
van ogen
en je huid schuur
met mijn vergeelde nagels
die vergankelijke schoonheid
aanschouwelijk maken
hoe vol is je leegte
als ik jouw adem
opvang in stoffen zakken
voel jij dan nog
waar licht voor staat
als de avond rust in
verkalkte kransslagaders
als ik je naakt zie
neen, met het kleed…
Nu
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
611 “Nu” is het moment dat blijft verbazen.
Zo scherp, dat het “vroeger”, uit de toekomst snijdt.
Een filigrain dat droom van daden scheidt.
Ijl, als één noot door wijlen Miles geblazen
op een trompet van dun gesponnen glas.
“Nu” gedenkt gretig wat is verleden.
Hoedt zich voor de toekomst in gebeden
“Nu” volbrengt, wat nu begonnen was.
Maar…
haiku 23
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
496 drie en veertig jaar
dat boek lees ik later wel
eerst de kinderen…
Vluchtig?
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
574 Geluk, ach
geluk, met of zonder maat,
de schijn is zuur, en als ik
het begrijp, is het in een duur
moment voorbij, een vuur wat
alle tijd verslind, een eruptie
mijn werkelijkheid, de diepe
palm van de vergankelijkheid.…
Tijdsporen
netgedicht
2.9 met 15 stemmen
630 waren wij al groot
naast de heg die steeds kleiner werd
groeiden we, bloeiden we
tussen de stenen verscheen het jonge mos
en wij kleurden
bij de eerste zoen in het klompenhos
wat zijn we klein nu
naast de heg die steeds groter werd
waar stenen zijn verdwenen
hebben sporen hun werk gedaan
en ademt vertikte tijd
door de mond van vergankelijkheid…
Onbehouwen wateren des levens
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
468 bordeaux roden kleed
als eeuwenoude kracht
over eenvoud en macht
Je gespreide vleugels zijn
als de liefdeskrans die
als een omarming om
je mond danst
Wat spreekt is het
vertrouwen
Is als de onbehouwen wateren van
des mens’ oppervlak
waarover woeste winden
stromen als in
dromen van ritmisch ruisend
gras
Het tekort is de
vergankelijkheid…
De ouderdomseweg
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
535 Een heer
zo oud als pulverhout
Zo teer en broos
dat hij bezwijkt
(of dat het lijkt)
Zijn adem wee, verzwakt en voos
maar ondanks dat
Een sterke wil
Een scherpe blik die alles zag
Ook wat God en mens vermag
De zaligheid der ouderdom
Helaas, ook deze man komt om...…
Een enkele reis naar oneindigheid
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.119 Als de lippen zijn verdroogd
en de oogleden voorgoed zijn gesloten
strijkt een zachte hand
nog een laatste maal over het hart
van het vergankelijke
van een kostbaar leven
Een leven dat geliefd en geleden heeft
Tranen stromen haast woordeloos
uit de zielen van de getroffen nabestaanden
Er volgt een massieve, ondoordringbare stilte…
Einde
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
1.268 Toen hij zei dat hij niets meer wilde
En het avondland dichterbij kwam
Het geroezemoes om hem heen verstomde
Door bijna niets omringd
De verstilling, het zwakke licht
Nader tot hem kwam
Ging de herinnering met hem op stap
Een reis langs Memory Lane
Het ontluiken van de liefde, de schoonheid en de troost
Verschrikkingen, ontluistering, uiteindelijk…
Het lot van de tuintafel
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
571 Het oude houten tafeltje achterin de tuin
Heeft zijn beste tijd gehad
Het mist de stevigheid en is grijs in plaats van bruin
Niet meer zo fier als toen het de tuin betrad
In de kieren is het met mos beklad
Het heeft kwasten als een kale kruin
Het doet alleen nog dienst als puin
Verweerd is elke lat
Er zijn tijden van vreugde geweest
Warmte…
NAJAARSTROTS
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
666 Het ruige herfstbos,
vol dooreengeweven loof,
heeft kunstig aanzien
van oude, gerimpelde,
maar smakelijke appels.…
Podium voor de wereld
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
490 Podium voor de wereld
Voor het podium stond de mensheid
Ze waren er allemaal
Ze wisten dat het grote donker hen morgen zou opslokken
Zomaar
Zonder reden
Met net zo weinig reden als de mensheid ooit was geboren
De violist begon te spelen
Alsof zijn leven ervan afhing
Ook al was dat niet zo
De blauwe aarde verdween snel en volledig…
Nebula
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
456 schimmen
flitsen aan het oog voorbij
gaan voor zon
noch schaduw opzij
- als de mist, die licht doorlaat
maar niet helemaal
- als de bomen van het bos
en het schijnsel van een plek
open en kaal
- als een geheugen
dat herinnert en vergeet
zoals een bekend gezicht
waarvan je de naam niet weet
- als een zonnescherm
dat filtert en afwendt…
Groten getale
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
499 namen van gezichten
verdwijnen met valwinden
van eb en vloed
langs veldlijnen van de zon
gehuld in onhoorbare gloed
hun reddeloze gedachten zijn
als vleugels van een drakenvlieg
zo ontwapenend broos
zij voegen zich als eenlingen
bij de massa zo harteloos
de afgeruimde tafel
vertoont nog kringen
van het genuttigde bier
de ontvolking…
Het geluk als vuur
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.209 nog dichterbij en mijn vlam
zal de eenvoud tonen in de kaars
waarin alles is ontwaakt, deze dag leeft
in herinnering en sterft telkens
in de nabijheid van de gloed van
zijn aanwezigheid
niets zal verdwijnen al lijkt
de vorm zich vast te bijten
in werkelijkheden zonder naam, rouwranden
en korstige wonden zijn als het getij, de maan…
Liefde en mededogen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
495 deze deur opent zacht en schuift
de oorsprong van het begin voor zich uit
het laat zich raken wellicht tot aan het beminnen
toe, we zijn één en drinken uit dezelfde kom
er is geen geboorte zonder de vlucht naar
het einde, we zijn het universum hier op aard,
laat de are groeien totdat het zaad zich wieden laat
in elk bedenkbare vorm…
Gewezen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
589 Kijk d'r schuifelen
kijk d'r gaan
een gewezen actrice
komt daar heel voorzichtig aan
haar jurk vol bloemen
haar make-up te dik
al sloffend langs etalages
niemand die haar meer kent
behalve...…
de pluk van vrijheid
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
495 mijn boeket doorstond
de eeuwige vlucht, niets daargelaten
maar toch ontheemd zal de
kroon het hoofd verlaten al splijt
het leven zich in twee
halsstarrigheid is geen trots maar is
de pluk van vrijheid, gedreven is jouw hand
maar beneveld sta ik ver en bezie mijn ziel
als de rots die mij bevrijdt
het aardse draagt zo zwaar, het…
twijgen worden mens
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
516 weggevaagde beelden strepen
zicht voort door mist en dauw, het
verglaasde weten kauwt aan de jonge
ent die zich veilig voelde in de luwte
van het begin
stakende takken zonder blad schrapen
met lange halen het vernis van de wind, de kou
zal in zijn honger blijven zoals de schaduw
van de verdwenen pas
niets zal de tijd doorstaan in weggelaten…
Vadertje tijd.
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
645 Nog even en
Maart
gaat op weg naar zijn staart,
op weg naar het begin
van een nieuw
seizoen;
op weg naar
het licht
ontneemt het straks
het zicht
op de voorbije dagen
waarover niet
veel viel te klagen
wat winters
weer
betreft.
Maar voor je
het beseft
is ook…
Eender
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
392 je was me voor
het gras groeit zijn tijd
zand rust onder stenen
niets is vatbaar
voor herhaling, bewaring
van het enige
alle dagen achtereen
tussen zon en avond
langs vallende sterren
woorden uit de mond
ontdaan, verenigd in twijfel
de omslag van een boek
we keren ons tegemoet
treffen halverwege
stuiten op verzet
onteigenen…
Muze
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
533 the lady in blue
beschreeuwt ,
al beeldend,
haar schoonheid
die zich tevens doch
onvermijdelijk mengt
met sterfelijkheid
dat is wat ik voel,
het wonderbaarlijke
doet ook lijden,
wordt met melancholie
aangelengd
het is niet enkel
de schepping van een vreugd
vertaald in een sensuele zucht
het heeft ook de dood in zich,
verlies…