544 resultaten.
Den Haag, een ode
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.046 Den Haag, je bent geboren
uit het feest van een graaf,
in zijn bossen, zijn vijver, zijn duinpan.…
Brief uit 1982
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
1.095 Gij,
scherp en krochtig krijt des schreienden contrapunts,
wie zong de elegie
"Ik heb geschreid,
mijn handen zijn als droge bossen."?
Bladen (als deze) hebben dwaze (en lede) ogen,
vader, hebt gij mij gehoord?…
Leven met je
gedicht
4.3 met 3 stemmen
157 Bossen branden
en wij openen onze huizen
voor elkanders vlammen.
----------------------------------------------
uit: 'Dichter', de Bezige Bij (1995)…
water
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
635 de geur van dopheide
en droog dennenhout
beweegt met de wind
die goudgeel blad ritselt
de zon staat in gloeiend stof
in een koperen nevel van hitte
grasklokjes trillen in de schaduw
van lome verdorrende struiken
diep onder de verhitte bossen
stroomt levend bronwater
straks zal koele regen ruisen
voor een eeuwige kringloop…
ting tang
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
755 als de lucht vloeibaar is
en lucht is altijd vloeibaar
is het niet meer
als een gebaar
laat het los
laat het gaan
boven je de zon
maan
laat het lopen
de rivier
van feiten
plezier
lopen door bossen van goud
van jong tot oud
van donker blauw
tot het eeuwige jouw
vatos loco 4 ever
never forgotten
never remember…
Ballerina
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.098 Uit lenig hout gesneden
In een zachtfluwelen doosje
Verborgen in mijn toren
Daar wacht ze al een poosje
Wanneer ze langzaam opstaat
Gratieus in elke geste
Dan druppelen er klanken
Uit haar ingelegde veste
Buiten wacht haar lot
achter bossen en rivieren
dat ze heimelijk moet vinden
bijna hoffelijk versieren
Dans, mijn lief
Stroom in…
Een Zeemeermin, da's wa'k ben
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
602 Een nimf die door de bossen waart
ben ik zeker niet.
Een heks die op een bezem zwaait
nog minder, zo je ziet.
Maar zet me te water en opeens:
groeit mijn vin, mijn benen verdwijnen
net als ik: onder water met
een sierlijke slag.…
Mijn zonne-schijn
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
464 Hoe de zon blaren streelt,
een fusee van kleur
in zachte astergeur
en ontvolkte bossen bespeelt.
Alles verlaten achterlaat
teruggeworpen op zichzelf
terwijl ze haar gewelf
ontspint als Groot-Gelaat
van dood en wrange waarheid,
zomers tot illusies maakt
dan komt kille eenzaamheid.…
madrigaal
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
474 er staat vandaag geen maat
op deze verlichte bossen en oevers
ijl als lucht maar goudgerand
met daarin plaats voor
elke gebeurtenis die kruipt door
alle vezels van het hart
dit is kennis van het niet weten
onderweg naar onbelast verleden
dat onbetreden over velden en
wegen het geheugen niet langer tart
afgewogen met de stroom mee…
WAT WACHT?
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
550 's Winters sluimert in Olterterp
de vijver bij Het Witte Huis
mat _ door zwijgend gras omringd
verborgen voor gasten
van het geliefde hotel
bereidt het kleine
maar krioelende leven
onder en rondom dat water
zich voor om in komend getij
mensen om de tafels
op te beuren met
zwemmen kruipen en vliegen
bij drukke broedzorg
begeleid door…
Ik, die met bossen ruis en, meisje, lach
poëzie
4.1 met 13 stemmen
2.133 Ik, die met bossen ruis en, meisje, lach,
Die zonnig vink en schem'rig nachtegaal,
En tot nocturnes aai met manestraal
Mijn lier, de hei, besnaard met herfstdraadrag,
Ik, die uit orgel, zwart voor blauwe dag,
Smijt over de aarde mijn donderchoraal -
Jou koos ik, dat je op 't orgel van je taal
Eert Brahman, mij en jou, ons beider Bach.…
Terwijl storm bossen rooit
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
512 weer laat de natuur zijn
teugels vieren om de ondraaglijke
saaiheid van het leven te versieren
de rivieren zijn geknecht
hun speels meanderende bochten
afgesneden en weer recht gelegd
maar een stortvloed zal
de vele dijken doen bezwijken
water zal zijn overloop weer krijgen
hagel gaat de oogsten stenigen
terwijl storm bossen rooit en…
Een parel
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
654 Bossen, velden en rivieren,
zijn gevangen in hand, in arm,
maar ze houden allen stil nu
voor de gouden parel daar.
Niets zou de parel mogen weken,
laat het nu toch slapend zijn,
laat het kwetsbare eerst sterken,
zodat het sterk blijft tot het eind.…
Ergens in de wildernis
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
746 Nergens stilte nergens rust
jachten zonder tijd te nemen
voortgedreven door één doel
steeds meer en meer in ’t leven
hogere status rijker aanzien
en van niets ooit genoeg
ik heb mijn eigen stek gevonden
voor mij hoeft het niet meer zo
wil leven in velden en bossen
in natuur waar echte rijkdom is
genieten van de rust en stilte
ergens in…
Sleen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
649 die naam
denk ik aan
lijkt een soort langzaam
verdriet en lang verleden
maar loop je daar wat
te wandelen als toerist
en je ziet wat ponnies
in die bossen in de buurt
zwarte wolken
en een kleine maan
zagen we terwijl we
wat praatten over de toekomst
ik hou nu van Sleen
dat dorp in Drenthe
maar hoe kort
zijn we er geweest…
afgelegen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
441 zwerf door diepe, donkere bossen
aan de rand van mijn achterland
zwijg mensenluw mijn vergeten naam
proef bloed, aarde en zand
adem is hier vleeslegerig met een
ijdele hang naar gevallen blad
de schemer zalft, verder gaat dit niet
deze aarde is nu plat
de horizon is ondergegaan
bomen hebben hun bladeren afgelegd
een stilte is verzwegen…
heimwee
hartenkreet
4.7 met 6 stemmen
1.231 heimwee naar vroeger
even weer kind zijn
zorgeloos
genieten
heimwee naar vroeger
lange zomers
strenge winters
bergen sneeuw
genieten
heimwee naar vroeger
lange vakanties
dagen zwemmen
uren lopen
in de bossen
genieten
heimwee naar vroeger
mooie herinnering
ik wil geen kind zijn
ik ben blij
met het heden
soms met zorgen
maar…
Drente-land
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
1.049 Heb heimwee naar de bossen
hunebedden, de paarse hei.
Zie kleine plaggenhutten
hoe ze leefden in die tijd
stapels turven op een rij,
was herinnering bijna kwijt.
De streek waar ik geboren ben
onttrokken aan het veen...
Hóu van het Drentse land
ga er direkt heen!…
Luchtige lentenimf
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
791 ~~~
met sierlijke danspassen
zweef je door de bossen
jong blad dwarrelt speels
rond je gracieuze verschijning
dartel als een wervelwind
beroer je de uitgestoken takken
vrijmoedig blaas je het lentegroen
tot een vrolijke choreografie
warme briesjes tover je tevoorschijn
gevuld met hete zomerse beloften
jij laat je niet vangen door…
les
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
774 bossen
vol bladeren
met olijfgroene ogen
kijken en zien
zeeën vol water
met blauwe tranen
van geluk
koesteren
zonnen vol warmte
omarmen
harten vol liefde
ontmoeten
een ziel alleen
omringen
met warmte
en tranen
stromen terug
op weg
naar later
later lief
later…
kom ik terug…
Pelsdier
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
655 Donkere schimmen razen voorbij
ijzeren kooien mijn genoten
Harde stemmen roepen vrij
koele handen kun je niet ontlopen
Zon, groen, bossen
zijn mijn dromen
vrijheid om te lopen
Geloof, warmte en goedheid
zullen overwinnen
Misschien in een volgend leven
kunnen we beminnen...…
Zijn we op zicht?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
530 Ziel van loof ontdaan,
bossen die er niet meer staan,
zo raak ik mijn stem kwijt.
Bloed in zwart op wit,
als aders zich openen,
kleur delft het onderspit.
Grens van prikkeldraad
de willekeur van angsten
verkort de levensloop.
Wij komen van ver,
om weinig te begrijpen,
blijven we op zicht?…
Toevalstreffers
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
461 Ooit had ik een
'Ikeadroom' (z.a.),
met wonderbaarlijke
séances
edoch in de
hypermarché's
van blueband
Ab del Haize
wordt nog altoos
mijn geestesoog
op zonderlinge wijze
in toevalstreffers
meegesleurd
die naderhand
haast nonchalant
in bliepend
barcodegescan,
daar waar haar
bossen eeuwig ruisen,
achter toonders
klapdeurtjes…
Opgelucht
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
1.250 Het was een
dag in wording
toen de lucht blauw
met felle zon en mist
door de bossen fietste
de weg knoopte zich in
een knoop
bomen zetten hun wortels
in de handrem
een wolk vergat waar
boven was
schaduwen liepen
zonder eigenaar weg
de regen viel naast
zichzelf en bleef
daar liggen en
in een sloot van tijd
zag ik, hoe gisteren…
Corona , Usutu en merels...
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
491 Waarom merels graag in bossen zingen.
Waarom mensen wel sneller slimmer,
maar trager wijs geworden zijn.
Het komt zoals het altijd ging en gaat.
Opnieuw is een dageraad aangebroken.
Weer hoor ik een bekend liedje zingen.
Merels keerden terug in onze straat.…
natuurlijk
netgedicht
3.1 met 20 stemmen
1.928 als adem
witte wolken waait
langs lusteloze luchten
dan dampt
prachtig przewalski paard
van vogelvrije vluchten
als aarde
groene grassen geeft
met machtig mooie mossen
dan drinkt de
vliegensvlugge vink
bij bont beboomde bossen
als avond
rode ruikers ruilt
voor vederlichte veren
dan danst de
zomerzotte zwaan
met maanverlichte meren…
Tijd is Geld
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
1.484 De jan modale rijder is gedoemd
zijn weg te vinden over hei, door bossen
en af en toe pikt hij een buitenwijk.
Ook kan hij kiezen door de nacht te crossen
dan rijdt hij zich al slapend stinkend rijk
met dat geld kan hij in de file staan.
Zo, dat is opgelost, maar welbeschouwd
wordt in de Randstad rijden flink benauwd...…
Beeld, recreatie, pensioen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
813 Beeld
Steen is ouderwetse plastic
harder en ook zwaarder
nu lopen lichtvoetig
haastig de mensen
geen indruk is bestendig
Recreatie
Fijne dag slampampen
eten op het strand
in de bossen kuieren
’s avonds futloos
humeur en afval blijven liggen
Pensioen
Vier decennia
succes of catastrofe
verplichting of plezier
hoe dan ook…
IK HOU VAN HOLLAND
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
810 IK HOU VAN HOLLAND EN VAN JOU
Met mijn partner naar de stranden
handen, voeten lekker in het zand
met mijn partner naar de bossen
lekker kletsen, lopen hand in hand
met mijn partner naar de meren
onze hond steeds aan de waterrand
met mijn partner naar de steden
voelen, ruiken, zien van alle kant
met mijn partner naar de toekomst
innig geluksgevoel…
Baai van Rapello (naar Nietzsche)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
449 zomerlang heb ik gezongen
minnestreelde liefde als be-leven
woorden aan Zuiderwind gegeven
weemoed ver verdrongen
mijn longen vol gezogen
met bossen en wild geurende weide
de drang die me leidde
naar volmaakt vertogen
op mijn doelloos dolen
dingen gekoesterd en beluisterd
achter tonen van violen verscholen
duizend namen heb ik gefluisterd…