3037 resultaten.
WANNEER IK STERVEN ZAL
poëzie
4.2 met 8 stemmen
4.328 Wanneer ik sterven zal (o glimlach om de vreze
en om 't begeren dat ik eindlijk sterven zou!):
neem dan dit pijnlijk boek; wil deze verzen lezen
waarin ik u miskenne, o vrouw.…
Zijn langzaam sterven
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
576 de tak dreef
beschreef met
levende woorden
zijn langzaam sterven
op de waterspiegel
hij gaat land en
hemel niet beërven
maar zal zich in
veelheid van zaden
op toekomst beraden
had de pech
dat een bliksemschicht
hem heeft geslecht
door brand dacht hij al
in de hel te zijn beland
de sloot redde hem
van een acute dood
een onverwachte…
tijdelijk sterven
netgedicht
4.4 met 14 stemmen
793 draag met mij bakstenen
in de mist van de ochtend
de nazomer lijkt te wenen
als ik kniel in het zand
een pad wil ik bedenken
naar het naderend
kale bomenland
ik herken het jaargetij
dat over een zwoele grens
de zon dieper laat dalen
en licht vooruit schijnt
op tijdelijke sterven
zo vreemd
maar toch weer
mijn innige wens;
stilte…
Van bijna sterven
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
500 nooit heb ik
het leven gedanst
was altijd te
zwaar op de hand
pas na het
verwerven van
bijna sterven heb ik
mijn schaduw onthoofd
hij wijst mij
niet meer het gaan
is juist een opmaat
voor onze muziek
als hij weer
donker gaat draaien
kiezen wij lichte tonen
bewegen op het gewone
ik geloof eindelijk in
het liefdevolle van leven…
het sterven beminnen
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
868 als het jaar zijn einde nadert
verblijf ik wat dieper vanbinnen
de hemel duikt dan
ongevraagd in mijn ziel
alsof ik het sterven,
haast gedwongen
moet leren beminnen
het hangend grijs
dringt zich door mijn huid
om de maakbaarheid te vertragen
en de winterslaap te verkiezen
tot mijn allerlaatste bruid
als hoop verder reikt dan het…
sterven bij leven
netgedicht
3.6 met 25 stemmen
1.259 ademen zonder morgen
is omgaan met het nu,
het heden,
waar geborgenheid
in vandaag
moet zijn verborgen
het is niet meer verlaten
op een verwachtende hoop
een droom met in wezen
onbekende baten
of zo men wil,
fantasieloze gaten
je bent op…
een vorm van sterven
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.197 zo ver zijn wij gegaan
het is voorbij
jij draait je op je zij
jouw blote rug
is als een koude muur
- was het zo-even nog
dat wij ons falen celebreerden
woordeloos, zo pijnvol woordeloos -
wat later stond je op
en ging de kamer uit
jouw warmte bleef
heet broeierig
en zelfs de laatste tranen
die de liefde schreef
voelden aan als ijs…
Het kleine sterven
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
632 Door stramme vingers aangedreven
persen snaren schrille tonen
die snerpend door de geest
geen lof meer aan het spel betonen
zoals dit vroeger is geweest
Realiteit heeft zich gewroken
haar meervoud werd verstomd
Een taal wordt gedacht
en dus gesproken
en al de andere verdomd
Bij het zoeken naar de waarheid
spreken de gedachten
Gestuurd…
bang om te sterven..
hartenkreet
3.7 met 9 stemmen
2.114 Bang om die ene stap te zetten,
al die onzekerheid, om een ziekte,
al die angst, om een ziekte
Je bent bang,
bang om te sterven...................…
Een sterven rijker
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
901 De schaduwkant in rijpe vlucht
wacht tot het sterven zijn naam
verliest en de dood zich koudt
tot het volgend seizoen
in deze gedogen herinnering
spreken gesloten ogen
en nestelt hij zich in zijn
laatste vederbos
het licht breekt in stukken
en valt in ’t zaagsel
van dit aardse poppenspel,
waar deze marionettenklucht
zich verschanst…
gedenk te sterven
netgedicht
4.2 met 21 stemmen
665 de dood is bang voor 't einde
verstomd in 'n stenen woord
zoekt ze haar weg
de hoop niet vergeten te worden
daarom zeg het voort
gedenk te sterven
gewoon zoals het hoort.…
Het sterven van kleuren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
413 we avonden
stilte in het
sterven van
de kleuren
in het licht
nog helder in
de verste verte
maar vervloeiend
en niet meer
direct gericht
onder deze
hemel zullen wij
virtueel samen
komen om dromen
te laten uit komen
want wij gaan
komende dagen
kleuren met accenten
van ontmoeten en
verrassingen die niet
geënt zijn op samen…
Levend sterven
netgedicht
3.6 met 22 stemmen
977 als oprechtheid
halfstok wordt gehesen
lijkt vertrouwen dood
ieder woord
ieder gebaar
iedere stilte
heeft aan oorspronkelijkheid ingeboet,
het delen is vermoord
of zal het zijn
als rouwen,
opstandige eenzaamheid,
woede bouwen
tranen die slijten aan hoop,
eindeloos,
in nog ongewenste dagen
blijven zij schaduwrijk
doch ongewijd…
Een stukje sterven
hartenkreet
3.0 met 23 stemmen
3.151 Vandaag voelde ik iets sterven
Iets dierbaars in mij ging dood
Wat mijn hart lang koesterde
Ging plots bederven
Een plekje dat ik liefhad
Een deurtje dat zich sloot
Op het einde
Weer een scheurtje
In mijn glaasje
Weer een barstje
In mijn hartje
Stil verdriet
Weer wat vragen
Weer wat tranen
Weer wat pijn
Dat niemand ziet…
Sterven is niet eenvoudig
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
662 Geen koele nacht
die me wakker laat
in dromen die mij ontmoeten
en ik het duister
getijdeloos laat gaan
terwijl de echo sterft
in het wit van een barak
sterven is niet eenvoudig
wanneer ik waad door het
rijke licht dat me tracht te
doorgronden en ik dankbaar
ja toch wel, mijn evenbeeld
laat schijnen in de
glinstering van je ogen…
Sterven. II.
poëzie
3.6 met 9 stemmen
3.134 De nacht is donker. - Buiten hoor
Ik Z ij n e schreden gaan;
‘t Is of zij pozen… Of zij voor
Mijn drempel blijven staan.
Blijven zij pozen? ... ‘t Is of mijn hart
Stiller en stiller slaat;
Of mij een grote, rauwe smart
Plotsling te wachten staat.
De deur is dicht. Mijn lamp brandt hel,
En weert de donkere nacht.
Ik hoor Zijn stille roepen…
Sterven in een flow
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
721 Als er niets gebeurt buiten
Sleur en vanzelfsprekendheid
We onbewust overleven dan
Raakt de tijd verlamd want
Hij heeft geen functie meer
We zijn 3D, gelijk een ding
Als niets bewust verandert
Zijn we op sterven na dood
En vloeien terug in de aarde…
Een laatste sterven
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
489 zag het water stromen
met op de oevers aangespoeld
restanten van gebroken dromen
vlijmscherp nog
oplichtend met kristallen flonkering
een laatste sterven in herinnering
gegidst door zon
kon ik het naderen en
openbaarde zich mijn vondst
de glazen torso van een vrouw
gehavend door een lange tocht
langs krib en smalle bocht
ooit blies…
Levend sterven
netgedicht
3.6 met 33 stemmen
821 er is iemand gestorven
in mijn ziel
langzaam en over vele jaren heen
de weg was blind
het doek viel
in mij is iemand
als de dood
verlaten door het leven
een hart in nood
weer neemt
de schaduw mij mee
eigenlijk al vele, vele jaren
ik volgde ontkennend gedwee
immers er was ook oud verdriet
het kwam niet tot bedaren
het kleurde…
Als kleuren sterven
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
705 ik was gegrepen
door het orgelspel
liet me zweven
op donkere bassen
langs pilaren
waar heiligen al
decennia lang sokkelden
in vrome gebaren
klom met hoge tonen
naar boven waar
licht en lucht elkaar raakten
in gebrandschilderde ramen
als kleuren sterven
vult muziek de gewelven
gaat het finalegeluid al
voor het zingen de kerk uit…
stijlvol sterven
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
648 als ik daar eindelijk lig
met mijn wit gezicht gedrukt
in een nog witter kussen
dan zou ik willen
dat ik een mop vertel
en vervolgens, zonder zelfbeklag
sterf met een schaterlach…
Heb het sterven gemist
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
504 heb de muren
met hoop bestreken
weet uit verleden dat er
negatieve gedachten aan kleven
met lichte kleuren
verlangen naar morgen behangen
om het schoorvoetend entree
een warm welkom te heten
nooit kijk ik meer om
heb het sterven gemist
gegidst door het leven om
in vooruitzien alles te geven…
nooit sterven
hartenkreet
2.2 met 21 stemmen
1.912 al is mijn pa begraven,
wij zwijgen hem niet dood.
we praten, nu nog, alle dagen
met hem.
zo sterft hij
voor ons
nooit!…
Willig sterven
poëzie
3.3 met 6 stemmen
1.815 'Opblijven' noemden wij ’t in onze kinderdagen
Niet vroeg te bed gaan, en ’t was hard te verdragen
Te moeten rusten als de zon pas onderging.
Die kindsheid komt weerom; is ’t niet een wonder ding?
Hoe dat men ouder wordt, hoe m’ouder zoekt te wezen:
Opblijven is de vreugd, te bedde gaan het vrezen
Van alle menslijkheid! ’t Schijnt dat de tijd…
Sterven van verdriet
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
573 Wie wil er in hemelsnaam
nou sterven van verdriet?
Theo Treurnis is mijn naam
en nee, ik wil dat niet.…
Zwaaien en sterven
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
1.299 Zij wenkte echt elke dag weer,
zat dag in dag uit achter ’t raam,
ze zwaaide in ’t begin, dat werd minder,
haar armen konden zo hoog niet meer gaan,
ze glimlachte in ’t begin,
soms een grijns van oor naar oor,
tot ook lachen moeizaam ging,
maar daar deden we ’t niet voor.
Ze wenkte en toen op een dag,
bleven de luiken en gordijnen…
die dag te sterven
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
727 geen vogel
geeft er antwoord
en de treurwilg prevelt tevergeefs:
niet doodslaan
naald na naald
in ogen,
ontredderd blauw
nijptangen in bolle buiken
trekken de dood naar lege handen;
het geschreeuw waait
door onbestaande ramen, vrouw
na vrouw
niet doodslaan
trage messen sluipen
door identieke lijfjes; harten
op zwarte, naamloze…
het sterven en de dood
netgedicht
3.3 met 15 stemmen
2.172 in het voorbijgaan
schuilen alle namen
in stilte noem ik ze
de doden spreken niet meer voor zichzelf
maar jij, hoewel nu aan de grens gekomen
jij bent nog wie je bent
je blik, je stem
de tijd is even nog aan jou
wat komen moet
is voor de nabestaanden…
Geen berouw om te sterven
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
1.334 mij de stilte waar de dood
mijn trouwe metgezel zal zijn, geen spijt
om te leven en geen berouw om te sterven ….…
HET SCHONE STERVEN
poëzie
4.0 met 5 stemmen
1.377 Als in de stemm'ge stad het herfst-tij weeft
Zijn gouden waas over de oude grachten
En onder 't gulden loof een stemming zweeft
van sterven in deze oude en gouden prachten,—
Dan denk ik, hoe 'k de dood graag zoude wachten
Gelijk een herfstdraad die in 't goud-licht beeft
En henenzweeft in de eerste koude nachten
waarin alleen één zilvren stemklank…