331 resultaten.
Lente
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
505 het vroege morgenlicht
de ochtend breekt aan
wachtend op de zon
de tijd spreidt zijn mantel uit
met blauwe heldere kleuren
het gras zacht en vochtig
fauna en flora komen tot leven
en verfraaien het mooie bos
stadsparkjes geven hun kleur en geur af
aan de waterkant de waterlelie
wit als de maan een hart geel als de ochtendzon
de…
Kustdrukte
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
344 naar de kust
heel bewust
om met hartelust
de zee te zien
en heel misschien
vanavond rond 10
een gaatje vrij
na een lange rij
de dag voorbij
toch op het strand
beland
aan de waterkant
ben je zo weer kwijt
het wachten al die tijd
heb je geen spijt
aan de kust
komt er rust
en levenslust
als wij straks lopend gaan
en nooit…
Hemelboog
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
463 brandt sprak de filosoof
neem dat maar niet letterlijk zei de psycholoog
Hij liep er gewoon overheen prevelde de theoloog
maar wij verdrinken toch echt sipte de misantroop
ja, als het zo doorgaat wel oreerde de ecoloog
eigen volk dan laatst schreeuwde de demagoog
appartementen met uitzicht kwijlde de planoloog
En ik, ik zat daar aan de waterkant…
verleiding
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
438 stil tevreden luister ik
naar de verleiding
die vanaf de waterkant
mij de zomer kondigt
als vanuit vijvers en poelen
in de zwoelte van mei
de boerennachtegaal
in kwakende bende
groen en onbemind
het alles is liefde zingt
stil tevreden geniet ik
de aanloop tot paring
die vanuit modder en kroos
uit opgeblazen kaken
van babbelende vrijersvoeten…
het lichte zomerluiden
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
726 wat roepen ze
het lichte zomerluiden
uit de torens in het weids
door zon gestoofde land
roepen zij om rust
en stilte na het werken
even tijd om te gaan kerken
in gewijde koelte van wat was
roepen zij de maaltijd te bereiden
voor de harde werkers op het land
de beesten om de schaduw op te zoeken
zich vol te drinken aan de waterkant…
Een kikkerconcert
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
418 Ik sta langs de waterkant stil en overweeg
mijn bijdrage te leveren aan dit muzikaal geheel.
Maar besluiteloos blijf ik luisteren naar dit gekrakeel.
En werp een platte steen over het water oppervlak.
Na twee keer opspatten volgt een weerspiegeling van
het water dat in een rimpeling brak.…
afscheid van Constant Nieuwenhuys
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
1.803 Constant bleef nooit stille staan
in stilte bleef hij verder gaan
na Cobra Corneille Appel
deed hij een appél
voor Nieuw Babylon
toekomst van ruimte en zon
er was genoeg ruimte
onder zijn zon
einde Grote Wittenburgerstraat
op het oude lange eiland
tegen de waterkant
in een oude school
zag men hem jarenlang
onvermoeibaar gaan en komen…
Witte waterlelie
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
2.211 Zij wil niet anders dan
rusten aan ‘t oppervlak
van het uitgestrekte meer
om dobberend te drijven
dus legt zij zich tevreden
als tere bloesem neer
Met open ogen staart ze
tot de ondergaande zon
lokkend op haar wacht
ze vouwt devoot haar
blad’ren toe
"het daglicht maakte
mij zo moe"
klinkt ijl nog in de nacht
Aan de stille waterkant…
Omtrent Duiven
gedicht
2.6 met 19 stemmen
17.840 Aan de waterkant rust een duif (zijn vleugels glanzen).
Een duif is een edel dier (in al zijn gedragingen;
vooral ook overvliegend).
Een duif die eet (oppikken noemt men de wijze waarop
duiven het voedsel tot zich nemen)
koert (niet veel later).
Een voorbij wandelende duif (en-toeval?-nog een;
grappig).…
sferen
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
692 waterkant, aflopend zand
glinsterende watersplinters spatten
door fladderende kwekkende eenden uit
boven de rieten oeverkant
stotende zonnestralen
op een wazig herhalend
transparant trekgordijn
dromerige projectie
op een waarnemersbrein
zwoel is het dampend gras
door regenwater gedoopt
ruikt weer naar jeugdig elan
dat blindelings…
los van vingers
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
706 oude sporen en stenen
en ik tel mijn stappen
aan de waterkant
behoedzaam
tussen het vertrek
van geloof en schemering
ik ga liggen
vergeet alle woorden
wanneer niets van waarheid
begint, ook al wijst iedere richting
naar de wind, haast leunend en
onafgebroken
uit de bomen valt het licht,
nergens eindigend of beginnend
en het uur breekt…
dans en genees me
netgedicht
3.9 met 22 stemmen
875 maar ik vraag me af hoe ik later
de stilte kan herinneren
zou ze spoorloos
verdwijnen
of zou er plaats zijn
om ze als meeuw te verwekken
om ze uit het niets te schrijven
bovenop de seizoenen
en de vergane hartslag
van de tijd
er is hier en er is nu
maar maak me wakker als de stilte
me ten dans vraagt
daarginds aan de waterkant…
Vissen en vader
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
597 Het kleine joch schopt steentjes
voor zich uit fluitend op zijn vingers
verschrikt hij vogels aan de waterkant
waar hij de vissen voert, azend
op grote vangst, ’t liefst een karper
of dezelfde snoek, die hij met vader ving
hij zou ‘m herkennen, die blinde vlek
en de ring van vuur achter zijn angst
in zijn handen ligt vaders favoriet…
Halmen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
555 Halmen
zijn wij
waaien mee
met elke bries, wind
M'n kind,
we zijn halmen
op de scheiding
van water en land
Waar onze voeten
sporen achterlaten
soms alleen
van het (te)lang staan
Stilstaan
aan de oever
aan de waterkant
zonder te bewegen
Niet te weten
wat te doen
de daadkracht
uit ons lijf gestroomd
We hebben
ons leven…
Als een wonder
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
698 Het is als een wonder,
Als in een wonderland,
Op die lauwe, luie middag,
Aan de waterkant.…
Mijn tuin
netgedicht
3.7 met 91 stemmen
14.771 Lindebomen, eiken dromen
verse knoppen aan een tak
zwaluwen en eendenliefde
geur van leven en nieuw blad
Lindebomen, eiken dromen
wilgen langs de waterkant
zonnestralen, bootjes komen
zomerzotheid aan het strand
Lindebomen, eiken dromen
beukend in de straffe wind
regenwolken, waterkolken
want de winter komt in zicht
Lindebomen, eiken…
de zee geeft, de zee neemt
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
858 ik struikel over dichters op het strand
ze zijn in drommen naar de zee gekomen
hun adoratie doet het water stomen
de blik naar boven, pen reeds in de hand
ze schrijven over sporen in het zand
die weer verdwijnen bij het overstromen
ik hoor ze over wolkenluchten bomen
hun Lourdes is de zilte waterkant
dan wordt het Nereus eindelijk te veel…
Natuur
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.044 een geasfalteerde autosnelweg
met een berm ernaast, de waterkant
eenden lopen langs de brede rijweg
en een nijlgans aan de overkant
bomen in een rij voorbij de rondweg
kale weiden aan de schaduwkant
de konijnen hollen langs de sluipweg
vogels zichtbaar van de onderkant
in mijn auto zie ik de natuur
als een film gewoonweg paraderen
tot…
Orkest
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
704 een brave kleuterklas
Alsof het al tijden ingestudeerd was
Ik loop het ritme van de regen tegen de ramen
En luister naar stemmen, een dierlijk gebed
Daar volgt de trom en de bas
Een geroffel van een Renault
De vrachtwagen geeft, rijdend
Naar achteren, een piep cadeau
Het water, de donkere sloot
Stroomt, ontwijkt een valse noot
De waterkant…
strelende lente
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
769 Als het gordijn van de nacht
door het morgenlicht
is opengegaan
en de aarde zich aan de lenteregen
tegoed heeft gedaan
is het gras groener dan ooit
en het groen van de bomen uitbundiger getooid
fluitekruid en boterbloem sieren
als een geweven kanten lint
berm en waterkant
wiegend in de wind
vogels uit volle borst weer zingen
en zonnestralen…
niet te vergeten dat
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
467 de wilgen met hun kaalgekapte koppen
staan er, in een strak gelid
de weg scheert langs de waterkant en
lichtgebogen
staat het riet de laatste wind te keren
boven, in het lichtbewolkte scheren voorts
de eerste vogels in hun lentekoorts
op tijd te willen zijn
fijn dat elders bloemen bloeien
fijn
dat in het gras de eerste meizoen
wist…
Diploma-zwemmen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
552 Maar nu is ver en diep het bad
De randen hard en scherp
als hij staat met witte beentjes
op Springblok 2
Haar kind zo moedig en vol vuur
trekt de voorgeschreven banen
Eén voor één klauwt hij ze weg
Zijn nog zieke adem breekbaar
Het water in haar ogen zout en traag
Als lekt in haar de zee
Bijtend en oneindig
Verdrinkt zij aan de waterkant…
Een nieuwe dag
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
616 vaak vreemde wegen
Onverwacht en onbekend
Sterren, Maan en Zonneregen
Blauwe wolk die boodschap zendt
Nachten grijs en donkergroen
Bomen hoger dan de huizen
Feetjes die het licht uitdoen
Bladeren die wind doen ruisen
Maan die waakt en Zon die slaapt
Bloem die sluit en boom die gaapt
Dromen tussen zee en zand
Reizen naar de waterkant…
Doorweekt
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
474 de aarde is al weken verzopen
er rijdt geen boer over het land
het enige wat je ziet is water
verrotte gewassen en een krant
soms zijn er kinderen die spelen
of ploetert een hond in het zand
het weer oogt zeer mistroostig
zoals het huisje aan de waterkant
ik wil er wel door blijven lopen
maar het is modder die mij plaagt
die blijft zuigen…
Citycruise
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
840 Zoek toch de zon, niet mij
Maar jou, de zee het zand
Het duin het strand
Ga paragliden paardje rijden
Langs de vloedlijn waterkant
Wordt het een decadente cruise
Met een midscheepse citytrip
In een vijfsterretjes hotel
Of golft ge liever, leuke vrouw?…
Verstoord verlangen
hartenkreet
4.1 met 17 stemmen
1.622 Ik heb stil genietend zitten verlangen
naar jou daar aan de waterkant
wat verderop zaten twee mannen
rustig met een hengel in hun hand
Ik hoorde vogels lustig fluiten
ieder op hun eigen manier
en ik bleef nog steeds verlangen
en had binnenpretjes en plezier
Maar opeens was daar dat vliegtuig
dat mijn heerlijk genieten verstoorde
en ik…
Sneeuwstorm
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
463 een onbeschrijflijke snelheid
buien hagel striemen met geweld
vanuit een kudde razende wolken
de weinige meeuwen ineengedoken
hun neus in de wind
altijd maar de wind
die huilt tot oren tuiten
die golven doet wentelen en uiteenspatten
die sneeuw in 't zand laat happen
het wordt nu toch stilaan tijd
voor wat klaarte tussen wal en waterkant…
mist
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
570 De woordenwaterval is gestopt
De letters komen niet meer
Zij blijven aan de waterkant hangen.
Aangespoeld door stapels leugens.
Waar mist hangt
Is het gevaarlijk beangstigend.
De droom van helder licht
is weggekwijnd door hartenpijn.
De tranen zijn als regendruppels,
maar de onzichtbaarheid blijft.…
Een brug te ver*
netgedicht
3.6 met 20 stemmen
4.546 In kilometers stel ik de afstand
op vijftig om verzonken te verzeilen
naar beelden die zich schierlijk opwaarts ijlen
uit spiegelingen aan de waterkant.
Ik zie een stad, een stroom, de zwarte spijlen
van overspanning, die oevers verwant
doen zijn aan vlakken van een diamant,
glansrijk ontsnapt aan separaat verwijlen.…
In balans zijn...
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
674 En mensen langs de waterkant kijken
naar schepen die voorbij varen,
terwijl aan de andere kant van hen
het verkeer voorbij raast.
Rennen of stil staan in het leven
waarin menigeen zich haast.
Natuurlijk evenwicht is als yin en yang.
Iets dat men eigenlijk niet vinden kan...
Toch is men er mee bezig, bewust of on-
bewust.…