1738 resultaten.
Voor mijn mannetje
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
1.484 Want ook al ben je ver weg, in gedachten altijd dichtbij,
Waar ik ook ben of waar ik ook zal gaan,
Ik neem je in mijn gedachten altijd mee,
Wij horen bij elkaar als de sterren en de maan.
Zoals de golven horen bij de zee,
Ik hoop op ooit een leven met z'n twee.…
Geheel van Jou 2
hartenkreet
4.3 met 37 stemmen
2.981 De nacht is omgevlogen
Het was met jou echt fijn
Jij vriendje die mij bemint
In jouw wereld wil ik zijn
Samen de uren vol praten
Een drankje en hapje erbij
Dansen de salsa vol passie
Je glimlach zo lief dichtbij
Alles lijkt weer te stralen
De zon maar ook de maan
Etmaal om in te verdwalen
Geluk de tijd stil laat staan
Ik loods je langs…
Melancholie
netgedicht
4.3 met 22 stemmen
1.116 beslaan
Achter de straatlantaarn de donkere duinen
Met in mijn gedachten de witte waterlijn
De eindeloze nooit aflatende rusteloze golven
Die van en misschien wel naar Engeland gaan
Ooit en wellicht spoedig zal ik dit missen gaan
De dynamiek van een boeiend mensenleven
Zal mij doen verkassen mogelijk ver hier vandaan
Of misschien fysiek dichtbij…
ONTROERING
netgedicht
4.7 met 15 stemmen
578 vergeef me, maar ik voel je zo dichtbij,
je blonde, zachte lokken geuren, vol van lente,
de wind speelt golvend langs je haar,
ik proef het zwoel van koriander en thijm,
ik proef je stille, zoete, zachte adem,
strelend langs mijn huid en lichaam,
stil en verlegen, zoeken je handen,
je vingers tasten naar zoet en teer,
naar warmte, borsten…
Vriendin
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
777 Je bent
zo dichtbij, al sinds die tongzoen in de achtertuin,
die eigenlijks verboden was gezien je verloving met
een andere dichter.…
DE KIST VAN KARTON
hartenkreet
3.2 met 18 stemmen
1.736 Nee, dat heb ik niet gezegd
dat is niet waar
dat bedoelde ik niet zo
dat begrijp je verkeerd
Oh, dan zal het wel zo zijn
daar zeg je me wat
hoe bedenk je het
dat komt er van
terzijde wordt er gefluisterd
bepraat men het
is het niet te geloven
begrijpt men het niet
en toch is het weer gebeurd
was het heel dichtbij
waren we allemaal…
Pubermeiden
hartenkreet
2.5 met 13 stemmen
2.233 het goed verdeeld want jij viel aan en
ik was het schild
maar zachtjes groeiden wij
ging jij verder en verder en gevaarlijk bij mij
heel ver vandaan
en zo maakten wij
de band losser en losser totdat het knapte
binnenin ons
en nu na lange tijd zijn wij
beiden moeders en spreken wij samen en
komen nader
maar nooit zullen wij
zo dichtbij…
Moeilijk
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.067 Dromen van een leven met iemand die zo veraf en toch zo dichtbij staat.
Moeilijk om alles wat er nog samen te ontdekken valt op voorhand al te moeten vergeten.
Vergeten hoe het voelt om bij elkaar weg te kruipen, in elkaars armen te liggen.
Armen die beschermen, liefhebben en troosten te moeten missen.…
Anders
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
690 Ik ben anders dan anderen,
ik tover bloemen op sombere gelaten,
ik maak mensen kwaad omdat ik te dichtbij kom
met mijn waarnemingen en orale uitingen. Soms
zou ik ook wel voor altijd willen zwijgen, zoals
de massa, maar dat is mij te gemakkelijk, te braaf
en te laf.…
Kerstmis
hartenkreet
1.6 met 7 stemmen
1.842 er zijn ook arme lieden
't feest is niet voor iedereen
er zijn dak- en werkelozen
veel mensen zijn alleen
de honger is nog niet gestild
de oorlog is nog steeds dichtbij
er zijn nog vreemdelingen
veel mensen zijn niet vrij
mogen wij dan vrolijk zijn
kan het ons wat schelen
we kunnen wat gaan doen
we moeten samen delen
'k wens je…
de stilte voorbij
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
582 daar is de stilte
Alchemistisch dichtbij
plotseling voorbij
ineens hoor ik
bloed kloppend suizen in mijn oren
belletjes blij borrelen in mijn darmen
mijn voeten vertellen van nieuwe schoenen
ik voel de zon van gisteren op m'n armen
mijn adem verhaalt van de tochten door
mijn alsmaar verkouden neus
mijn ogen schreeuwen dat'k moet slapen…
- De dag, hij draagt nevelsluiers -
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
735 veel betekenis
de lange reisdagen in het leven,
dag, omdat niemand hem herkennen mag
Ontwaken in verbijstering
schittert vriendelijk van de gouden
Shwedagon pagode
de hoge statige eeuwenoude stad
heeft mij doorheen leed en tijd geraakt
mystiek en fascinerend, spreekt dag
de levenswinter met zachte woorden aan
afscheid van dichtbij…
We blijven naakt?
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
476 het maakt niet hoeveel we schreien,
met de data en vernuft, een laagje vernis
tranen verzachten niet de dorstige tijd
grootste gilde uit een levende geschiedenis
geverfd door en uit de welling van een traan
met de afmeting van een oceaan, dichtbij
binnen handbereik bij ons vandaan, ironie
van een pelgrim die z’n plek onderzoekt, de
ziel…
2017
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
571 Laat het geluk dichtbij u niet ontgaan.
Lang leve de vrede in ons aller hart.
Leve de vrede in de wereld!
Lach ons onbegrijpelijke leven toe!
Relativeer uw onrust en onze smart.
Gelukkig nieuwjaar!…
De grootste grap?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
514 Al zijn we sneller worden dan het licht
technisch komen we dichterbij Venus en Mars
gedreven door de sexy stroming in van wind
joeg een meteoor het mensdom aan
geperst uit de opwelling van een traan
met de afmeting van een oceaan, dichtbij
binnen handbereik ver bij ons vandaan, ironie
van een dakloze die z’n plek nog zoekt, de
ziel heeft…
de m klinkt - van harte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
605 jaardag klinkt muziek
als een niet te vermijden symfonie
mooi groots en ieder meeslepend
dankzij de specifieke Melse sound
het levensjaar dat achter jou ligt
kende mooie en lelijke gezichten
bracht na hoop het grootste verlies
dat een kind zich voorstellen kan
toch lonkt gelijktijdig ook toekomst
daar waar eens jouw opa nog woonde
dichtbij…
Langs de rivier
hartenkreet
1.5 met 10 stemmen
632 De wind streelt
mijn huid als herinneringen, en alles lijkt tegelijk dichtbij en ver weg.
De bomen buigen mee
met een geduld dat ik zoek, hun schaduw
tekent stilte op mijn hart. Elke golf draagt een ongekend
verhaal dat ik bijna hoor, maar de woorden verdwijnen voordat ik ze grijp.…
Lichtfabriek
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
368 dier en kind tegelijkertijd
We dansen tot de zon in de schuimende zee zakt
er zilte dromen in mijn rugzak komen wonen
En er zijn nog muizenissen
voor bij de borrel en de kaas
wanneer het kaarslicht
eenzaam flakkert
hoor ik de lokroep van de liefde
eenzaam uit jouw broek roepen
Ik probeer je te begrijpen
maar jouw waarheid
komt te dichtbij…
Onvoltooid verlangen
hartenkreet
4.5 met 10 stemmen
1.972 Jij,
Soms zo ver weg,
Dan weer dichtbij,
Een kus,
Gebaar,
Een hand,
Je lach,
En wat je zei,
Ik zoog het op in mij.
En tegen het middernachtelijk uur,
Was ik bedwelmd,
Doordrenkt van jou.
Er kwamen dingen in mij los,
Een zoete smaak van honing,
Nectar waarvan,
De smaak reeds lang vergeten was.…
zittend zinnebeeld
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.150 heimelijk
van achter mijn
mannelijk masker
het groeiend genot
puilend en buigend,
zacht rustend
op haar dijen
scheppen
haar borsten een brug
met tere pijlers
het hoofd
met lang getouwd haar
neigt voorwaarts
de spreidende draden
verbergen deels haar
aanzuigend rose
met zuchtende
meewarige ogen
ziet zij naar het verre
dichtbij…
voor hun morbide dromen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
586 van heel dichtbij
heb ik je pijn gezien
zo gaat dat,geeft niet
zei je zachtjes tegen mij
je ogen waren jachtig
bewegingen te snel
stilte had je niet als vriend
onrustig was je wel
praten hand in hand
wij tweeën op een eenzaam strand
we wilden verder samen
uit het leven op los zand
jij was lucht voor hen
ze negeerden je volkomen…
in de slobkopkous
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
1.039 en wie hun rust verstoort
wordt met angelen doorboord
van dichtbij en toch afstandelijk
blijkt de honingbij echt gestoord
bestuift en betrekt haar nektar
van alles wat groeit en bloeit
het aroma van lavendel geeft naam
letterlijk voor zwendel en blaam
de wilde bij blijft wel bij één soort
niet zo primitief en in de war
zwermt niet - is…
Afrikaantjes
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
783 Een groep Afrikaantjes versiert deze tuin
waar felle wind speelt met heldere toppen
van sneeuw die dichtbij lijkt op scherpsteile koppen
die ik nu kan zien met hun wittige kruin.…
SPEELS
hartenkreet
3.9 met 26 stemmen
2.622 Speeldoosje speel
Speel, doosje, spéél
Laat me lieve klankjes horen
Streel ze zachtjes in mijn oren
Laat mij zweven door de lucht
In een mooie vogelvlucht
Door de wolkjes heen en weer
In een sprookjesachtige sfeer
Ver van huis, maar ook dichtbij
Voel ik mij daadwerkelijk vrij
Speeldoosje speel
Speel, doosje, spéél
Met zo'n opwindmechaniekje…
Wat kan meer omkluisteren dan naar zee en d’ aard te luisteren.
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
537 Op ’t land bindt men de laatste schoven,
trekt verse regels dichtbij het stille huis
ik kijk naar ’t stro, t’ opstuivend pluis
d’ aard waarover deze boeren staan gebogen.…
- Als een lichte schaduw -
netgedicht
4.4 met 58 stemmen
1.255 tastbaar als spanning,
werkelijk waar onverklaarbaar
als een lichte schaduw die mij troost
ben je ver weg zo dichtbij
onzichtbaar voel ik je hand aanwezig
losgemaakt en geanalyseerd
zo moedig en triest, schijnt hemels licht
de stiltesluier zacht als fijne mist
zo mooi als door schaduwen heen
loop ik heel dicht naast je in het niets.…
Cet age est sans pitié *)
gedicht
2.5 met 41 stemmen
17.751 Hij had een dochtertje, dat opzienbarend lelijk was,
zo opgestopt, verkeerd begroeid en kruislings scheel,
dat iedereen wel graag met haar zou willen spelen
alleen al om dichtbij iets zo uitzonderlijks te zijn.…
Impressie
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
694 Hij zegt dat de beslagen
verrekijker nog werkt, maar ik zie niets in de
verte en niets dichtbij. Een bloem zegt mij meer
dan alle culturen op deze aardkloot. Mijn hand
streelt het huis van Jacob Cats, ook al vond ik
zijn werk beneden peil. Hij was er toch maar.
Wij hoeven geen massa-psychose om te ontvluchten
aan onszelf.…
Rembrandtcyclus 15: anno 1663: Hendrickje is gestorven
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
494 Je zou kunnen gaan denken, dat ik er nu aan
wennen ga, mijn tranen zijn verdroogd, maar diep
geworteld vloeien zij
mijn lot is uitgezet, ontkomen doe ik er niet aan,
en staat de dood dichtbij mijn bed, om steeds weer
toe te slaan
zou het soms nijd zijn van de dood, dat ik hem als
wezen nooit geschilderd heb, alleen maar via lijken
die door…
drakendoder
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
602 draagt me onstuimig voort
rennend lip schuimend voor mij
sneller dan de doorwoelde denksels
naderen we de draken verstoord loerend
Joris ben ik nu en richt mijn lans
splijtend hun weerloosheid
zie ik ze verdampen in hun eigen hete adem
dan leg ik mijn hoofd in de zachte manen
en huil zacht
zo moe voel ik mij en ben blij
met de merrie manen dichtbij…