1858 resultaten.
Windtranen voor zus
hartenkreet
3.2 met 12 stemmen
1.269 De jas om zijn schouders beschermt niet langer, een troostende arm is gewenst bedenkt hij.
Altijd samen met mezelf en nog ben ik alleen, weemoed overwint alles is zijn kronkel.
De gekwinkte gedachtenslag pept niet op, niet nu.
Zijn passen komen in het ritme van dat wat er altijd al was, doorgaan altijd maar weer.…
DE AFGELEGDE WEG
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
685 Ik keek over mijn schouder
en zag de weg, die ik afgelegd had
met weemoed dacht ik terug
aan die lange tijd, waarin ik leefde
mijn voetstappen wilde ik tellen
de contacten nogmaals in mij opnemen
aanrakingen werden weer herinneringen
het lachen en glimlachen klonk weer
uitgesproken woorden kwamen naar boven
mijmeringen deden warm aan
ook…
Bevel is bevel
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
947 Het hele peloton slingert het wapen van de schouder en legt het geweer aan.
Dan worden er schoten gelost, onbegrijpelijk voor mijn verstand.
Ik kan niets doen en blijf stokstijf staan.
Niets kan ik doen.
Niets.…
IK DENK AAN U
poëzie
2.8 met 5 stemmen
1.824 De schouders glooien op. De hals, een blanke zuil,
gaat in ’t gedreven licht der tedere lokken schuil
die, fel doorschitterd, er de matte glans van doven:
Zo smelt voor ’t middagvuur de witte wolk. Zo laat,
wanneer de morgenbleekte in ’t eerste goud vergaat,
de lucht haar vochtig waas zich van de zon ontroven.…
schouderblik
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
505 het werd akelig stil
een vallende haar zou nog kabaal maken
vandaag geen opname
zelfs de spionnetjes bleven dicht
vandaag geen vergeving
op deze dag die voor mij de dag had moeten zijn
stil druip ik af
doe mijn schaapsvacht weer om
bindt het lintje weer om mijn pols
vervolg mijn weg die hier doodliep
nog één keer kijk ik over mijn schouder…
Volmaakt geluk
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
745 Ik vroeg het aan de schilder,
hij haalde de schouders alsof hij de vraag niet begreep.
De musicus,
hij raakte volkomen van de wijs.
De dichter,
hij keek mij peinzend aan, verzonken in z’n eigen diepe gedachten.
Niets ander dan stilte omhulde hem
Volmaakt geluk...
Ik vroeg het aan een dromer, en hij kende het wél!…
Ziel van mijn eindeloos bestaan
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
585 Maar als ik spreek over jou zie ik mensen hun schouder ophalen.
Maar als ze ervoeren wat ik ervaar,
zouden ze alles opgeven van wat ze bezitten voor dat ene moment met jou.
Omdat het iemand compleet verandert.
In plaats van lief te hebben kiezen ze voor controle.
Liefde vraagt om los te laten.
Maar ik smeek je hou mij vast.…
Gekleurde wangen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
970 Met haar gekleurde wangen
slentert zij langs afgevallen bladeren
Kastanjebruine ogen kijken mij vol vertrouwen aan
Door lege takken ziet zij grijze luchten
’t weerhoudt haar niet om de zon te voelen
Doorlopend wikkend en wegend
maar zelf vederlicht bewandelt zij haar levenspad om
onbaatzuchtig haar medemens de schouder toe te wenden
Haar ranke…
de leegte
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
12 en dan rusten de schouders
op de leegte die in
ruimtelijke zin de sfeer
bepaalde die wij in
elkander versterkten,
met poëzie gezang muziek
en tragikomische taferelen
wij gedrieën die elkander vonden
dirigeerden de wijn zoals het
geschonken werd, we nipten
aan het glas en maakten
van het etiket een ouverture
die het licht van het podium…
ontaarden
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
491 Haar schouders zakken steeds verder, je ziet het niet.
Nu zij uitgemergeld weent uit de puist in jouw geweten,
wasemt Gods lastering roet.
Haar kroost sterft, maar jij vindt dat je 'goed leven' moet.
…
Pleinvrees
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
545 ik snel Hem achterna
de bejaarde gevels komen dichterbij
en de scheve voordeuren rammelen
een jammerklacht
alles verengt
ik tik Hem op de schouder
vraag 'Waarom?…
Parijse daken
gedicht
4.0 met 2 stemmen
9.244 Ik dacht
aan de zon op je schouders, nu, gave huid.
goud, en je haar, ongekamd nog, welke
kleur in dit licht - ik keek op. De lucht
was van lood boven de daken, golfde
grijs de kamer in en vrat broodmand
confitures boter benen je stem en je handen.
Weer niet gelukt. Ik sloot de deuren.…
Thuiskomst
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.970 Zwaar van schouders
duwde hij zich tot aan de huisdeur voort.
Mijn kinderogen zagen hoe hij
zijn last naar binnen tilde. Achter hem
viel met een doffe slag de ruimte dicht.
Een mes van angst bleef in mijn lichaam staan.
Fluisteringen ergens in het huis
joegen mijn hart op. Ik zag door het raam
de straat al verder in de tijd ontwijken.…
ZIJN AFGELEGDE WEG
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
942 Hij keek over zijn schouder
en zag de weg, die hij afgelegd had
met weemoed dacht hij terug
aan de lange tijd, waarin hij leefde
zijn voetstappen wilde hij tellen
de contacten nogmaals in zich opnemen
aanrakingen werden weer herinneringen
het glimlachen en lachen klonk weer
uitgesproken woorden kwamen naar boven
mijmeringen deden warm aan…
Ontmoeting
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
620 Het landschap voor mij hulde zich
in tinten grijsgroen-blauw met zilverlicht
zover het oog maar zag en ook dichtbij
was geen verloop van kleuren
en zag het aan met innerlijke rust
toen zijdelings een vrouw plots stond
ze sprak geen woord, maar wist het is de dood
haar arm al om mij heen geslagen
en voelde toen haar hand die op mijn schouder…
Wat deed ik fout?
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
686 Wie tikt er op mijn schouder?…
proestend, proostend en klinkend – van harte
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
767 mijmerend aan de waterkant
waar de stroom kabbelt
staan wij stil bij het leven
dat jij en jou liefhebben wil
spetterend en kwetterend
ons de pootjes badend
verhalen wij van wijsheid en geluk
dat in de wereld om jou heen
jij vinden en verspreiden kan
drinkend en klinkend het glas
vertellen wij het groter groeien
met in lastiger dagen
de schouders…
recht uit het hart
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
544 die roodomrand
haar ogen schaduw geven
als de strijd verloren wordt
kalmerend zijn de woorden
die zij zacht maar heel beslist
als een moederkloek hoedend
spreekt tot zieken en naasten
met haar altijd nijvere aandacht
urenlang en altijd bij de hand
voor wie nood aan adem heeft
of gewoon een extra warme deken
met een klopje op de schouder…
75 jaar Holocaust 2020
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
561 Na het verscheiden van mijn beminde ouders,
nam ik die immense druk op mijn schouders,
om te blijven vertellen, daarin ben ik niet vrij:
nee, die oorlog is nog lang niet in mij voorbij.…
Ik een ondeugende oudere!
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
596 het Amsterdams Gemengd Koor
waar mijn man in meezingt
fiets met ketting op slot aan de paal
en pal recht loop ik naar de ingang
dan overvalt me een massa mensen
gebogen en langzaam lopend
sommigen zelfs krom, sommigen met wandelstokken
of aan de rollator en anderen aan de arm
van een jonger familielid of vriend
direct laat ik m’n schouders…
Als een dia serie
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
432 Ik heb je nog vaak gesproken, horen lachen,
mijn handen op je schouder laten rusten
je daar een klopje gegeven voor je daden,
sindsdien enthousiasme in je ogen gezien.…
Open en onvoltooid
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
422 Als beleven kijken is, te wijken
voor alles in het nietig menselijk
stof, geen pakkende gelijkenis en
worden ideeën snel geschiedenis,
verleer me in alles te spiegelen
Verwen het liefst een naamloos
en eenzaam kind wat ik niet ken, in
het idioom van het leven is het moeilijk
in te schatten op welke oprechtste
schouder je het tehuis…
Strand
hartenkreet
5.0 met 21 stemmen
506 Wandelend over het strand
Mijn schouders hangen moedeloos
Mijn gedachten zijn troosteloos
Jouw bemoedigende hand in mijn hand.
Wandelend over het strand
Hoeveel kan een mens verdragen
Zonder pijn en zonder klagen
Jouw troostende hand in mijn hand.…
Blauwe woorden opgeraapt
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
532 toen je de diamant als samengeperste kool
liet verdrinken binnen de begrensde illusie
van verloren lebensraum
welk een verwachting droeg je mee
toen je speerpunten uit de kiezels beitelde
die jouw pad markeerden als kompas
om niet te verdwalen
welk bezielend verlangen negeer je
nu je staat op het sediment
van jouw ervaring, op de schouders…
ik word geroepen. Gedachten in de ouderdom 5
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
583 het lijf of is het de geest
welk ervan beroert de rem het meest
alsof een zware slaap op mijn schouder drukt
en de kracht van de dag onderdrukt
is het bovenaards en onzichtbaar
ik zoek en denk en ik verklaar
dat het de blaren zijn die de zon verlaten
en mijn zomer het najaar inpraten
telkens is het onwennig gevoel
ieder levend wezen weet wat…
Onder de mensen
netgedicht
3.4 met 38 stemmen
405 de sfeer met de
tanden bloot was
onbetrouwbare blikken
met een drugsflikkering
echt senang voelde ik
mij zeker niet in publiek
dat niet te temmen was
met een roofdierachtige
berekenbaarheid en een
ongekende aggressie
in hun eigen angsten
en uitspattingen
de meute begon zich
met ruimte te omgeven
breed te ademenen
elleboog en schouders…
Glans
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
6 De ochtend legde goud over heide en blote schouders
tot de middag het inzoog en slechts blauw bestoven
nacht hing waarin open handen zochten wat glansde
en de rest lieten draaien terwijl wij wachtten.…
Even blijven zitten
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
394 Ik kies voor een ontspannen houding,
recht mijn rug, plaats schouders beter.
Minder stram is heilzaam voor de geest.
Als lijnen nu tot golven kunnen geraken,
komt er beweging, verandert vast in los.
Sturen gaat niet, wel krijgt hoop een kans.…
EEN MAANDAG VAN NIKS, NIKS AAN, NIKS GEDAAN!
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
347 Had er wel naar uitgekeken
een nieuwe week
maandag er lekker tegen aan
maar er was geen maan
er was geen zon
gelukkig geen regen of sneeuw
het was wel koud
van vries- tot waterkoud
snel met de hond weer naar binnen
de telefoon: van de fiets gevallen vriendin
snel met de auto ziekenhuis: foto maken
gelukkig schouder niet gebroken; mitella…
Metamorfose
netgedicht
2.4 met 18 stemmen
850 Wat eerst voelde als een
te zware, loden deken op mijn vermoeide
schouders, blijkt nu vruchtbare klei voor een nieuw
besef. Ik leer de nuances van de schaduw lezen zonder te verdrinken.…