1998 resultaten.
LIDWINA EN LEO X111
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
723 Op het verzoek haar heilig te verklaren
Behoefde ik mij niet lang blind te staren…
Wonderen*
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
3.107 En wat als God onder ons zou verblijven,
een blinde vreemdeling in de bus is,
die jou plots weg loodst uit jouw duisternis
en daarmee helpt jouw twijfels te verdrijven?
Dwaas om te wachten op zo’n levensteken.
“Zoek God vooral in je zelf!”, zie ik luid
Teresa als mijn wijze leidsvrouw preken.…
Op een huid van Indisch goud
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
708 Woorden hagelen een witte waas
over het doodgeboren kind, lang geleden
Moeder borduurt - half blind – haar littekens,
op een huid van Indisch goud
Vader bouwt zijn onzichtbare Bersiap
met een ondoordringbaar doodzwijgen
Hij drinkt zijn verdriet van harde tranen
verslikt zich en barst
Hun oudste dochter is reeds het huis ontvlucht
Bekleed…
Nachtzijde
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
679 Nu sterren loom hun licht ontsteken
de maan zich langzaam wassen laat
herkauw ik stof uit stenen breukvlak
waarop het denken krassen maakt
De droom is levensboek en spiegel
Het bed herbergt een duister lot
Waar slaap mijn starre wanen pelt
een weg baant naar een verre God
Verloren in de grot der blinden
gemaakt door Hypnos’ beeldfabriek…
Showen en trippen
gedicht
5.0 met 1 stemmen
8.171 Er is zielsveel geluk nodig deze jurk dronken en klaarwakker naar een show
te brengen, blind een deur te vinden waardoor je het toneel verlaat.
Er is zielsveel geluk nodig in deze jurk iets te slikken, een ballonvaart
te maken en op het mozaïek van je land neer te kijken als een slome astronaut.…
Op school
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.769 Hoe vaak heeft niet haar blik zich blind getuurd
naar 't strookje blauw - de hof is hoog ommuurd -!
- ‘Die blijde vogels! hen kwelt boek noch les!’
Daar klinkt haar naam: ‘Aan 't cijferbord!’ Zij richt
zich op en wankelt, blozend en verward.
Heen is de droom! haar wekt verzuimde plicht.…
Stille tekens
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
877 Zwalkend op het pad der weemoed
spreekt de taal zijn stille tocht
Een plaggenhut markeert verlatenheid
wanneer koude mijn ogen blind traant
De windhoos blaast een boomkruin kaal
lenig dansend
herfstig sjansend
wat meteen de adem stokt
En waar mijn geest de winter wacht
waarin ik jou zo naarstig zoek
met handen blauw gevroren
draagt…
Weg is de toekomst.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
641 Ik was doof en blind.
Ik zag het pas
toen het te laat was.
Wat was ik stom.
Refrein:
Weg is de toekomst,
donker het gat.
Ik hoop dat je terugkomt,
maar die hoop is vals.
'k Weet dat je daar woont,
bij hem in de straat.
Soms loop ik er langs
als een dief in de nacht.…
Humane act ?
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
493 geschreven grond met het zwarte krijt
van hoogmoed, nooit moedwillig want
morgen valt weer malse voorjaarsregen en
worden etsen van de wonden uitgewist, zal
door een woordtapijt de bühne verder onder
sneeuwen, dagelijks sneller dan verwacht
onbevredigd in de kaalheid van dit vuur was
ik de schoonheid al eerder kwijt in de littekens
van de blinde…
Oor
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
545 liefdevol en zwijgend
Sereen naar het bovenaardse neigend
Verlicht toen het lot haar aan mij verbond
Ik heb een schelp gevonden
Direct om haar parelmoeren vinger gewonden
Wanneer bij mijn oor hoor ik de zee
En de schelp vraagt zachtjes ‘ga je mee’
Daarmee onschuldig haar zwijgplicht geschonden
Toen de schelp mij zag op de grond
Ziende blind…
Reset
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
624 Wanneer de blinde dag met al haar zinloos jachten
is opgelost in 't niemandsland der nacht
en 't zonnescherm draait weg zodat de sterrenkrachten
ons kunnen strelen, want door slaap verzacht
Wanneer de ziel zich laaft in illusoire oorden
door zwaartekracht noch logica gestoord
aan 't helend kleurenspel van kosmische akkoorden:
de harmonie vóór…
Muur.
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
655 Ze lopen blind zichzelf te zoeken :
een lege winkeltas, drie manden was en lange vingerhalen
in het stof op de T.V.-kast. Er is niets ouds te zien, het proeft
alleen maar zo. Het beeld is herfst. Als hij deuren opent,
schatert hoop in een gladde boom.…
Een nieuwe stilte ?
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
521 volgeklad,
onverschillig voor het einde
en voor het “zijn”, feilbaarheid
gedoopt in stromen van inkt,
bevaren door gekozen muzen
die daarin verdronken
onweerlegbaar toont de tijd
zijn ware aard de essentie,
in het alles of het niets, de zingeving
bewaart in oude en nieuwe dromen
tot de dood ons de maat neemt
waarop men zich blind…
Waar in 't bronsgroen eikenhout..
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
598 en geldgewin belooft
het is een roomse clan met niemand aan het hoofd
een oude-jongens netwerk dat al eeuwen zindert
dat niet door wetten of door normen wordt gehinderd
is men notabel, burgemeester of pastoor
dan zingt men automatisch mee in 't Limburgs koor
is men door 't zachte-G-gevoel eenmaal bevangen
dan blijft men levenslang in 't blinde…
Een lege postbode verdrinkt op de landweg
poëzie
3.7 met 7 stemmen
3.640 herfst
en mijn vermoeid lichaam dat geen honing kent
lichaam zwak boven mate en gespleten
het is een oud huis als in Greenwich Village
de bomen staan haastig in te pakken
hun bladeren gaan in de koffers van de grond
de wind is een gezwinde sleutel
en over het deksel legt zij een kleed van wolken
de vensters van mijn lichaam zijn blind…
Pasen - Het laatste
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
489 Hij kan niet meer
Vechten tegen het onweerlegbare
Het rechte pad vinden in de wirwar
van Zijn denken
Kronkelend zonder de rechte lijn te vinden
Hete tranen uit blinde ogen.
Gekromde rug door pijn, die door prikt tot
in Zijn hart.
Donkere wolken bij klare hemel
zijn de gedachten in Zijn hoofd.…
Eurovision Songcontest; de grote verliezer is?
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
507 Er is genoeg over gezegd, gepraat, gezwijmeld, reportages gemaakt,
gerepeteerd, interviews afgenomen en ‘gebookmakerd’
ga nu maar zingen Duncan Laurence en doe je stinkende best
hopelijk ben jij “het oog in het land der blinden “(nivo erbarmelijk)
zing maar lekker en win maar fijn, van harte gegund “The Netherlands”
maar de grootste verliezer…
Simultaan?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
474 hart, te vaak
meerdere scenario’s gekozen
balancerend op de vlakken
van het zwart en wit, vrees
de kracht van elk stuk in iedere
set op het schaakbord van
herkenning van patronen die
mij schaakmat hebben gezet,
daaruit een wetmatigheid te
ondervinden dat konings ego
door een dame wordt geregisseerd
heerlijk spel voor een blinde…
Jan van Hooff en Frans de Waal
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
430 Wie gezichten niet wil lezen,
is ziende blind.
Dat leerde ik van Jan van Hooff.
Wie naar onze mededieren niet wil luisteren,
is horend doof.…
Het land van pracht en praal
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
692 Stoot de ezel, dezelfde steen
want de liefde die is blind hier,
is die keurige meneer,
nog steeds die kleine jongen
want vanbinnen nog een klier.
In de krant een oude foto
met de kleuren zwart en wit
oude vrouw was bestolen
van haar kunstbezit.…
Je kunt...
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
642 nacht braken, een code kraken
je kunt op een blind paard wedden
maar je kunt niet alles hebben
Je kunt zwart rijden, over wit uitglijden
je kunt wegduiken, plooien gladstrijken
je kunt hoog of laag springen, hindernissen
nemen maar eens zul je me missen
Je kunt het voortouw nemen,
torens in de wacht slepen
je kunt het ijs breken, vuur…
Geluk zonder pijn
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
399 jij hebt me
aan de hand
genomen we zijn
weggegaan zonder
vliegtuigstrepen
en afscheid nemen
je beloofde met
mij een nieuwe
wereld in te gaan
ik moest zien
ruiken proeven wat
er zo veranderd was
open je ogen zei
je alsof je tegen
een blinde sprak
maar ik keek normaal
en dacht verleden tijd
het voelde anders
dan gewoon op afstand…
In memoriam patris
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
492 Zo is nu voor u ook gekomen de nacht
en wij tasten als blinden in ‘t duister.
Wij vragen Uw vrede, o God, als de kracht
die ons draagt door ‘t vermoeide gefluister.
Adeleyd
Uit: ‘Steeds weer exodus’, 1987. Het jaar na de dood
van mijn vader.…
Uit het leven van toen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
486 wij zijn aan
het graven
zoeken naar
nieuwe bodems
die ons leven
en bestaan
kunnen dragen
de fundamenten
voldoen niet meer
zijn sleet geworden
erop leven
wringt steeds
meer en doet
behoorlijk zeer
wij zijn ze
ontgroeid omdat
wij te lang zijn
blijven bloeien
zijn blind en
te gemakzuchtig
om ze te snoeien
wij zijn lang
gebonden…
Langzaam uitgedoofd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
384 De essentie van het bestaan blijft voor mij verborgen,
voor het licht dat ooit scheen ben ik nu blijkbaar blind.
Mijn vermoeide ziel smacht naar rust,
een vredige plek zonder pijn.
Hoe eng ik het onbekende ook vind,
mijn licht dooft langzaam uit, ik kan hier niet meer zijn.…
Vleugellam
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
363 In kielwindeweer kwaakt
de morgen schuin rechtop staand
in vermiljoen en scharlaken karmozijnkleurig ochtendrood
moe van hun nachtelijke escapades
in verzande labyrinten
sloot joris goedbloed
de lamme kwaakhals
de blinde mol de ogen toe
hooggeboren finefleurders
in doofstomme verbijstering overwogen zienderogen
het tranendal der zuchten…
Fractuur
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
268 Het schuurt waar de transformatie start,
de blinde vlek vervaagt in vloeibaar licht.
Het kantelt het bestaande perspectief
en brengt een scherper algoritme in zicht.
Geen stilstand meer, de upgrade is gezet.
De impuls stuwt de evolutie voort,
waarin de oude vorm oplost in de tijd:
de ruimte open, voorbij het harde woord.…
Fundamenten
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
271 Een strakke, blinde wand.
Waar geen spijker.
Meer.
In dringt.…
De onzichtbare censor
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
195 Zij die hier de regels beraamden,
zijn voor eigen willekeur blind.
Wat een veilige haven moest wezen,
een vrijplaats voor het broze woord,
is verworden tot een plek van vrezen,
waar de hardste stem het beste scoort.
De redactie kijkt toe en zwijgt stil,
als kliekjes een dichter gaan jagen.…
Herfst
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
954 Een oude klok tikt
zacht tegen de blinde muren
de weide wereld buiten krimpt ineen
De lenige bomen buigen in het duister,
maar in haar slaap is zij alleen.
Buiten jaagt de haastige regen,
de woeste storm spookt hevig
om het kleine herenhuis.
Binnen, onder een sprei van wol,
is zij gelukkig in een veilig thuis.…