2105 resultaten.
Bloemen in het veld
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
750 Waar wij tot in de wijde verte alleen zijn.
Waar wij ons gevoel kunnen laten gaan.
Een seconde een uur lijkt,
waar wij kunnen dromen.
In stilte genieten van de,
Bloemen in het veld.…
Duizend druppels
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
821 mijn tijd lijkt daar verbeurd
de stroming zingt kussend
zowel ter linker- als rechter zijde
de strelende oeverkant
fluistert zacht over het groen
dat wacht in het verschiet
kilte verliest een ondoorzichtig vlies
het is zonnelicht
dat barende warmte biedt
ontelbare fladderende wieken
verspreiden de geuren
die steeds sterker naar de verte…
Iemands kind geweest
hartenkreet
4.0 met 11 stemmen
1.102 Met je afgetrapte gympen aan
en je veel te korte broek
lijk je te zijn weggelopen
uit een heel oud jongensboek
Je zegt nooit veel, eigenlijk niets
maakt nooit een praatje met de buren
je lijkt wel mensenschuw geworden
en blijft maar in de verte turen
Ze zeggen dat je ooit professor was
al is dat nergens aan te zien
je lijkt een schooier…
Uchtend
poëzie
3.7 met 11 stemmen
6.154 Geen leeuwrik orgelt er een morgenlied;
op loden vleuglen schijnt de stilt te hangen;
slechts in de verte ruist de zee haar zangen...…
Eeuwigdurende klimop...
hartenkreet
4.8 met 8 stemmen
1.066 In de verte, op mijn muur, hogerop,
zie ik iemand zoals mij, onbegrepen,
daar wil ik heen, in niet meer alleen,
samen sterker als eeuwigdurende klimop.…
Stille lenteavond
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
537 In de verte slaat een toren acht slagen
de zon zakt westelijk naar de horizon
kleurt de kim met rood zoals de dag begon
in schone licht van voorjaarstint gedragen
zachte bries die ’t water licht doet rimpelen
strijkt over de wuivende halmen van ’t riet
en wiegt zacht het nestje van een karekiet
aan overzij zie ik lammeren dartelen
uren zit…
wachten op onweer
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
410 maar gelukkig, voorlopig blijft het
bij wat zwarte wolken en gerommel
in de verte wel langzaam dichterbij
ga je beter naar binnen, nee blijf buiten
waar je ook bent…
Kentering
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
527 morgen meer
het leven laat zich zien
zonderling kronkelend
maar helder als glas
flonkert het diep in mij
handen voor de oren
ogen strak gesloten
maar het komt binnen anders
als nooit
binnenste buiten gekeerd voel ik mij
de voering golvend mooi gekleurd
beweegt op een onzichtbare wind
schijnbaar doelloos maar met vaste koers
naar een verre verte…
STERVELING
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.430 nog eenmaal
Eenmaal kom ik nu nog overeind
wijl ik luister naar het eindsignaal
Terwijl de laatste lucht verdwijnt
prevelt mijn stem het zacht gebed
Van de duisternis, die ondermijnt
wijl ik lig te sterven op mijn bed
Terwijl de laatste lucht verdwijnt
zucht mijn stem bij ‘t einde zacht
Heel alleen moet ik ’t laatste eind
wijl in de verte…
Het gietijzer van stations...
gedicht
4.3 met 6 stemmen
10.168 Ik ben klein in je nabijheid
als een tor in het hoge gras, dapper ploeterend -
in de verte ben ik groter, spookhuis, het vervormde
beeld in de gekromde spiegel. Spinnenweb, skelet,
gehuil van witte geesten, onecht als alle dagen,
vals als jij. Maar wij schrikken zo snel niet meer,
wij laten ons nog slechts elkaar op het lijf jagen.…
O dit ontroeren om een klein gezicht
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.544 Het zoel aandringen van dit gevoelen
drijft tot het staamlen van huiverblode
woorden, die ‘t snelle stromen van node
hebben, en vrezen hun eigen bedoelen,
en stokken… en er is enkel een kijken
in blauwe verten, oneindig wijde;
wegvloeien van denken en een blijde
duizeling doet het hart bezwijken.…
DE ONTDEKKER
poëzie
5.0 met 1 stemmen
4.964 Er diep aan denkend stond hij dromende
Voor op de plecht en als de boeg zich hief
Was 't hem te moede of 't zich reeds bewoog
Onder de verten, waarin 't sluimerde,
Terwijl 't schip, door de waterscheiding schuimende,
Op de aanbrekende geboort' toevloog.
Maar toen het lag ontdekt, leek het verraad.…
Schoonheid
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.010 (voor Liu Yu Xin)
Ik loop door een bos met bomen van goud
en de paden zijn bezaaid met anemonen
twintig kabouters brengen een glas wijn
en mijn naakte lichaam vindt een meer
gevuld met het helderste blauwe water
en zeemeerminnen strelen mijn lijf
en van een dolfijn krijg ik meer wijn
terwijl jij in de verte mij wuift
betovert jouw lijf…
Als de dag van gister
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
603 kussen
de ogen open
zoek ik als van zelve
naar de verdreven echo
weet inmiddels dat ik
even na het waken
de laatste bladzijde herinner
om daarna gewichtloos
met ademen de zon moet raken
soms slaap ik door
en verdampt de herinnering
of is hoop sterker dan het vlees
dan waan ik me even gelukkig
als ik in de dichtbij zijnde verte…
Rosarium
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
422 We gingen inwaarts, om ons niet in verte te verstrooien.
We daalden neer, om ons niet in hoogte te verslikken.
Eigenlijk deden we maar wat, protesteerden halfzacht,
lieten ons met de heideschapen in elk lot schikken.
Die tuin. Intramuraal van karakter. Zo eigen aan het
gebladerte dat deze kloostermuren wilde slechten.…
In de kim, de ziel
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
576 Gezichtsveld, kim, horizon of
einder
Lange lijn, zichzelf vormend de
verte
Op afstand, streep benaderd
Van dichtbij, geen vreemd of bekend
Helder spiegelt zich het licht
in water vrij van kragen
~~ ~~ ~~
Kleurstelling is ingetogen
waardig
Kalm of stemmig, zoals men ook
wel zegt
Vervaagd landschap is de kneep
Slimheid kijkers te verrassen…
Gerucht
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
581 de liefde laait even op
terwijl de ronde warmte
zakt achter de zuigende kim
maar hoe kan ik haar
doorgaand loven
als onze stemmen
gedwongen doven
en met een diepe zucht
bij open raam,
de koude van het afscheid
naar voren wordt geschoven
is de stilte
besmet met roest
en dreigt verte allengs
samen te ballen tot een
afgetopte knoest…
Oceaanspectrum
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
557 het lijkt dat de overvloed die ik ooit bezat
al lang is vervlogen met alle winden mee
de wind opent deuren naar het zwarte gat
dat verschijnt aan ons geestesoog gedwee
aan de overkant wacht mijn toeverlaat
ik kan nog met brakke vleugels zweven
en ofschoon ademen steeds moeilijker gaat
wil ik me boven eindeloos water begeven
daar, in de verte…
Toen klonk er muziek...
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
853 Of het nu de opening is
of de laatste tonen die wegdrijven in de verte.
Steeds opnieuw weet je mensen voor je te winnen.
Een baby huilt, een moeder begint zachtjes te neuriën.
Een lange zware mars, mannen beginnen te zingen.
Terwijl jij je laat horen,
dansen verliefde mensen dicht tegen elkaar aan.…
Arzebia
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
431 een hemel of zee diep kan zijn
zoals stoffige landkaarten in de geest;
daarop lijken alle vergeelde schatten klein
inderdaad, soms ben ik een kruisbestuiver
dan hang ik aan de spaken van een dood wiel
op proefverlof met mijn achilleshiel
territoriaal, allegoriaal, tijdzonaal
soms ben ik een aardbestuiver
tienduizenden kilometers in de verte…
De jammerende wolf
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
598 In de verte de horizont
schijnbare lijn tussen hemel
en aarde.…
Een dagje aan zee.
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
535 Strandtenten vlak daarvoor, terwijl ik in de
verte het ruisen van de golven hoor.
Onderwijl zie ik surfers op schuimkragen razendsnel
voorbij gaan.
En boven zee meeuwen die scheerlings een duik nemen
en zo een visje pakken.
Als de avond valt kan je de zon in zee zien
zakken.
De meeste mensen zijn reeds naar huis gegaan.…
HERMES VAN PRAXITELES.
poëzie
4.0 met 4 stemmen
963 Maar immer vrucht'loos streeft het naar zijn buit
En wekt de god niet uit zijn mijmer-rust,
Wiens heil'ge droom in vage verten ziet....…
jfdkl jadlk
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
448 opbouwt
niet door peinzende metselaarskunst
maar dankzij genade ongedwongen groeit
mijn wezen wordt geen hoge boom
die over wijd uitzicht heerst
waardig wiegend de stormwind uitdaagt
blijft steeds een lage beschutte struik
waarin kleine veerkrachtige takken
aansluipende verstrooide zucht vangen
licht zwaaiend hernieuwde geuren zenden
naar verte…
Ik droom je
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
736 veinzen
de brok in mijn keel
en opwellende tranen
blijdschap en opluchting
dat het je goed gaat, al
klink je nog steeds gehavend
't Is zo idioot, besef ineens
dat trouw en rouw slechts
een letter
met elkaar verschillen
In gevoelsdiepten
niet voor elkaar onder doen,
een dans van eb en vloed
Zilte tranen naast mijn glimlach
In de verte…
Joz
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
601 zilverstrand
sjokt hij verwoed
met berekende pas
en kronkelige stok
omarmt wat hij vindt
linnen lakens besmeurd
met wier en zout
boeken die zijn
verhaal kennen
flessenpost
met storm voor zijn muur
Ooit toen de wind
uit zee ontstond
liep zij nog aan zijn zij
de eeuwig aanvullende
golven samen ontwijkend
Joz zucht en tuurt de verte…
Een grauwe herfstdag
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
889 en plassen
wandelend langs troosteloze lege café terrassen
toch een glimlach op mijn gelaat gekregen
fascinerende aanblik van bossen met kale bomen
alleen in de toppen nog wat bladerkleur te ontwaren
kraaien huizen er met tientallen paren
zon lijkt er toch even door te willen komen
schreeuw van een roofvogel in de grauwe lucht
in de verte…
Al sussende
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
500 Fluist'rend in talen die ik niet begrijp,
in stille verhalen
Vermoedend zoek ik mee
Samen verdwaald
zoeken zij God in de verte.
Evenals de mussen
zijn de kerken het sussen
van een eeuwige drang
In het buitenste te vinden
wat al die tijd in ons zat.
De mens en al wat zij kan zijn:
Ons lot…
De metselaar
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
745 Noten sterven weg in de verte.
Geen weerkaatsing, onzuiver, klank vast.
Ik de metselaar,
geobsedeerd, luister en kijk toe.
Het vergezicht is onbevlekt.
Ik zie de ruimte,
Aandachtig, scherp kijkend, creëer ik.
Ik, de metselaar, architect.…
Allesomvattend
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
551 Vroeg donker op het
roerig water, wij voeren
vooruit op een naderende
storm uit de wetenschap
van het altijd ongewisse, in
iedere emotie verwoord
troostige verten, verstomde
schimmen, lui verstrengeld, niet
in beelden te onderscheiden
in mijn dualistische gedachten,
schuiven schaduwen ineen tot
gebeeldhouwde dichters
omvatten…