Alle inzendingen over verte

2105 resultaten.

Sorteren op:

Bloemen in het veld

hartenkreet
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 750
Waar wij tot in de wijde verte alleen zijn. Waar wij ons gevoel kunnen laten gaan. Een seconde een uur lijkt, waar wij kunnen dromen. In stilte genieten van de, Bloemen in het veld.…

Duizend druppels

netgedicht
3.9 met 16 stemmen aantal keer bekeken 821
mijn tijd lijkt daar verbeurd de stroming zingt kussend zowel ter linker- als rechter zijde de strelende oeverkant fluistert zacht over het groen dat wacht in het verschiet kilte verliest een ondoorzichtig vlies het is zonnelicht dat barende warmte biedt ontelbare fladderende wieken verspreiden de geuren die steeds sterker naar de verte…

Iemands kind geweest

hartenkreet
4.0 met 11 stemmen aantal keer bekeken 1.102
Met je afgetrapte gympen aan en je veel te korte broek lijk je te zijn weggelopen uit een heel oud jongensboek Je zegt nooit veel, eigenlijk niets maakt nooit een praatje met de buren je lijkt wel mensenschuw geworden en blijft maar in de verte turen Ze zeggen dat je ooit professor was al is dat nergens aan te zien je lijkt een schooier…
Moeke12 september 2011Lees meer >

Uchtend

poëzie
3.7 met 11 stemmen aantal keer bekeken 6.154
Geen leeuwrik orgelt er een morgenlied; op loden vleuglen schijnt de stilt te hangen; slechts in de verte ruist de zee haar zangen...…

Eeuwigdurende klimop...

hartenkreet
4.8 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.066
In de verte, op mijn muur, hogerop, zie ik iemand zoals mij, onbegrepen, daar wil ik heen, in niet meer alleen, samen sterker als eeuwigdurende klimop.…
Vos Andrea16 januari 2012Lees meer >

Stille lenteavond

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 537
In de verte slaat een toren acht slagen de zon zakt westelijk naar de horizon kleurt de kim met rood zoals de dag begon in schone licht van voorjaarstint gedragen zachte bries die ’t water licht doet rimpelen strijkt over de wuivende halmen van ’t riet en wiegt zacht het nestje van een karekiet aan overzij zie ik lammeren dartelen uren zit…

wachten op onweer

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 410
maar gelukkig, voorlopig blijft het bij wat zwarte wolken en gerommel in de verte wel langzaam dichterbij ga je beter naar binnen, nee blijf buiten waar je ook bent…

Kentering

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 527
morgen meer het leven laat zich zien zonderling kronkelend maar helder als glas flonkert het diep in mij handen voor de oren ogen strak gesloten maar het komt binnen anders als nooit binnenste buiten gekeerd voel ik mij de voering golvend mooi gekleurd beweegt op een onzichtbare wind schijnbaar doelloos maar met vaste koers naar een verre verte…
KeesJan Plomp1 september 2012Lees meer >

STERVELING

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 1.430
nog eenmaal Eenmaal kom ik nu nog overeind wijl ik luister naar het eindsignaal Terwijl de laatste lucht verdwijnt prevelt mijn stem het zacht gebed Van de duisternis, die ondermijnt wijl ik lig te sterven op mijn bed Terwijl de laatste lucht verdwijnt zucht mijn stem bij ‘t einde zacht Heel alleen moet ik ’t laatste eind wijl in de verte…
Ton Rijkers28 september 2012Lees meer >

Het gietijzer van stations...

gedicht
4.3 met 6 stemmen aantal keer bekeken 10.168
Ik ben klein in je nabijheid als een tor in het hoge gras, dapper ploeterend - in de verte ben ik groter, spookhuis, het vervormde beeld in de gekromde spiegel. Spinnenweb, skelet, gehuil van witte geesten, onecht als alle dagen, vals als jij. Maar wij schrikken zo snel niet meer, wij laten ons nog slechts elkaar op het lijf jagen.…
Mark Boog29 december 2021Lees meer >

O dit ontroeren om een klein gezicht

poëzie
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.544
Het zoel aandringen van dit gevoelen drijft tot het staamlen van huiverblode woorden, die ‘t snelle stromen van node hebben, en vrezen hun eigen bedoelen, en stokken… en er is enkel een kijken in blauwe verten, oneindig wijde; wegvloeien van denken en een blijde duizeling doet het hart bezwijken.…

DE ONTDEKKER

poëzie
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 4.964
Er diep aan denkend stond hij dromende Voor op de plecht en als de boeg zich hief Was 't hem te moede of 't zich reeds bewoog Onder de verten, waarin 't sluimerde, Terwijl 't schip, door de waterscheiding schuimende, Op de aanbrekende geboort' toevloog. Maar toen het lag ontdekt, leek het verraad.…

Schoonheid

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.010
(voor Liu Yu Xin) Ik loop door een bos met bomen van goud en de paden zijn bezaaid met anemonen twintig kabouters brengen een glas wijn en mijn naakte lichaam vindt een meer gevuld met het helderste blauwe water en zeemeerminnen strelen mijn lijf en van een dolfijn krijg ik meer wijn terwijl jij in de verte mij wuift betovert jouw lijf…

Als de dag van gister

netgedicht
5.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 603
kussen de ogen open zoek ik als van zelve naar de verdreven echo weet inmiddels dat ik even na het waken de laatste bladzijde herinner om daarna gewichtloos met ademen de zon moet raken soms slaap ik door en verdampt de herinnering of is hoop sterker dan het vlees dan waan ik me even gelukkig als ik in de dichtbij zijnde verte…

Rosarium

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 422
We gingen inwaarts, om ons niet in verte te verstrooien. We daalden neer, om ons niet in hoogte te verslikken. Eigenlijk deden we maar wat, protesteerden halfzacht, lieten ons met de heideschapen in elk lot schikken. Die tuin. Intramuraal van karakter. Zo eigen aan het gebladerte dat deze kloostermuren wilde slechten.…

In de kim, de ziel

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 576
Gezichtsveld, kim, horizon of einder Lange lijn, zichzelf vormend de verte Op afstand, streep benaderd Van dichtbij, geen vreemd of bekend Helder spiegelt zich het licht in water vrij van kragen ~~ ~~ ~~ Kleurstelling is ingetogen waardig Kalm of stemmig, zoals men ook wel zegt Vervaagd landschap is de kneep Slimheid kijkers te verrassen…

Gerucht

netgedicht
4.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 581
de liefde laait even op terwijl de ronde warmte zakt achter de zuigende kim maar hoe kan ik haar doorgaand loven als onze stemmen gedwongen doven en met een diepe zucht bij open raam, de koude van het afscheid naar voren wordt geschoven is de stilte besmet met roest en dreigt verte allengs samen te ballen tot een afgetopte knoest…

Oceaanspectrum

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 557
het lijkt dat de overvloed die ik ooit bezat al lang is vervlogen met alle winden mee de wind opent deuren naar het zwarte gat dat verschijnt aan ons geestesoog gedwee aan de overkant wacht mijn toeverlaat ik kan nog met brakke vleugels zweven en ofschoon ademen steeds moeilijker gaat wil ik me boven eindeloos water begeven daar, in de verte…
Iniduo10 november 2013Lees meer >

Toen klonk er muziek...

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 853
Of het nu de opening is of de laatste tonen die wegdrijven in de verte. Steeds opnieuw weet je mensen voor je te winnen. Een baby huilt, een moeder begint zachtjes te neuriën. Een lange zware mars, mannen beginnen te zingen. Terwijl jij je laat horen, dansen verliefde mensen dicht tegen elkaar aan.…

Arzebia

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 431
een hemel of zee diep kan zijn zoals stoffige landkaarten in de geest; daarop lijken alle vergeelde schatten klein inderdaad, soms ben ik een kruisbestuiver dan hang ik aan de spaken van een dood wiel op proefverlof met mijn achilleshiel territoriaal, allegoriaal, tijdzonaal soms ben ik een aardbestuiver tienduizenden kilometers in de verte…
Iniduo26 januari 2014Lees meer >

De jammerende wolf

hartenkreet
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 598
In de verte de horizont schijnbare lijn tussen hemel en aarde.…

Een dagje aan zee.

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 535
Strandtenten vlak daarvoor, terwijl ik in de verte het ruisen van de golven hoor. Onderwijl zie ik surfers op schuimkragen razendsnel voorbij gaan. En boven zee meeuwen die scheerlings een duik nemen en zo een visje pakken. Als de avond valt kan je de zon in zee zien zakken. De meeste mensen zijn reeds naar huis gegaan.…

HERMES VAN PRAXITELES.

poëzie
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 963
Maar immer vrucht'loos streeft het naar zijn buit En wekt de god niet uit zijn mijmer-rust, Wiens heil'ge droom in vage verten ziet....…
Edward Koster12 februari 2015Lees meer >

jfdkl jadlk

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 448
opbouwt niet door peinzende metselaarskunst maar dankzij genade ongedwongen groeit mijn wezen wordt geen hoge boom die over wijd uitzicht heerst waardig wiegend de stormwind uitdaagt blijft steeds een lage beschutte struik waarin kleine veerkrachtige takken aansluipende verstrooide zucht vangen licht zwaaiend hernieuwde geuren zenden naar verte…

Ik droom je

hartenkreet
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 736
veinzen de brok in mijn keel en opwellende tranen blijdschap en opluchting dat het je goed gaat, al klink je nog steeds gehavend 't Is zo idioot, besef ineens dat trouw en rouw slechts een letter met elkaar verschillen In gevoelsdiepten niet voor elkaar onder doen, een dans van eb en vloed Zilte tranen naast mijn glimlach In de verte…
Sanne21 juni 2015Lees meer >

Joz

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 601
zilverstrand sjokt hij verwoed met berekende pas en kronkelige stok omarmt wat hij vindt linnen lakens besmeurd met wier en zout boeken die zijn verhaal kennen flessenpost met storm voor zijn muur Ooit toen de wind uit zee ontstond liep zij nog aan zijn zij de eeuwig aanvullende golven samen ontwijkend Joz zucht en tuurt de verte…
Rico Hop1 september 2015Lees meer >

Een grauwe herfstdag

netgedicht
3.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 889
en plassen wandelend langs troosteloze lege café terrassen toch een glimlach op mijn gelaat gekregen fascinerende aanblik van bossen met kale bomen alleen in de toppen nog wat bladerkleur te ontwaren kraaien huizen er met tientallen paren zon lijkt er toch even door te willen komen schreeuw van een roofvogel in de grauwe lucht in de verte…
Leonardo30 oktober 2015Lees meer >

Al sussende

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 500
Fluist'rend in talen die ik niet begrijp, in stille verhalen Vermoedend zoek ik mee Samen verdwaald zoeken zij God in de verte. Evenals de mussen zijn de kerken het sussen van een eeuwige drang In het buitenste te vinden wat al die tijd in ons zat. De mens en al wat zij kan zijn: Ons lot…

De metselaar

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 745
Noten sterven weg in de verte. Geen weerkaatsing, onzuiver, klank vast. Ik de metselaar, geobsedeerd, luister en kijk toe. Het vergezicht is onbevlekt. Ik zie de ruimte, Aandachtig, scherp kijkend, creëer ik. Ik, de metselaar, architect.…
A Vletter29 januari 2017Lees meer >

Allesomvattend

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 551
Vroeg donker op het roerig water, wij voeren vooruit op een naderende storm uit de wetenschap van het altijd ongewisse, in iedere emotie verwoord troostige verten, verstomde schimmen, lui verstrengeld, niet in beelden te onderscheiden in mijn dualistische gedachten, schuiven schaduwen ineen tot gebeeldhouwde dichters omvatten…
Pama20 maart 2017Lees meer >