6267 resultaten.
Herfstkleuren
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
1.159 Een vliegje zweeft geruisloos langs
Een vogel fluit zijn lied
De koeien grazen in het land
Enkel pracht wat je hier ziet
De kleuren van de herfst zijn warm
In rood en bruin en groen
Gouden muren van bladeren zo mooi
Alsof de zon zich met hen verzoent
De bergen steken af aan het licht
Ze beschermen dit prachtige beeld
Alsof ze laten beseffen…
BUURVROUW -Telkens
hartenkreet
2.6 met 44 stemmen
11.739 en zacht
met TELKENS die
enorme innerlijke kracht
De buurvrouw TELKENS op vacantie
maar nooit zonder een
laatste vriendelijke groet
alsof het van haar moeder moet
De buurvrouw al vele jaren
laat er niets gebeuren
want dan zal ik dat
TELKENS blijven betreuren…
Struisvogelpolitiek
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
619 Door naar anderen te kijken
Lossen onze problemen niet op
Het is zo makkelijk te vertellen
Hoe iemand gaar kookt in zijn sop
Het is zo simpel om te zeggen
Zij doen het kloten, o zo fout
Alsof we zelf wel zijn gesneden
Uit het allerbeste hout
Alsof we onszelf beter achten
Dan anderen uit de buurt
Die we min of meer verachten
Waarnaar afkeurend…
Ik omhelsde een boom
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
582 En in dat korte moment, dat stille ogenblik
leek het alsof die oude boom en ik
plots zielsverwanten waren.
Ik voelde een kracht die ik niet had verwacht,
een kracht haast niet in te tomen.
Ik legde mijn oor en omhelsde hem fors
en 't was alsof ik, achter zijn ruwe schors
zijn levenssappen hoorde stromen.…
Voorwoord
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
416 het lijkt alsof ik je in de verte hoor roepen
laten we bestaan
zonder omhaal, nu, onttrokken aan voorheen
zijn als niemand anders dan ons en ik
een oneigenlijk anti-deel
zoals ooit de schaduw van ons zonnehuis
zonder jouw sporen geen pad dat zich kruist
zich verdroogt in bedding
verheft uit schemer, verdrinkt in grenzeloos
het lijkt alsof…
Allemansvriend
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
516 iets in je blik,
als ga je over mij,
als ga je over een ander heen,
alsof je in je hoofd al
alles meegemaakt,
eraan voorbij gegaan
maar ook alsof
je het niet erg,
dat die of die en dat en dat
er ook nog wel bij kunnen
iets milds
wat ik aanvankelijk niet vond kunnen,
daarover denk ik nu,
hoe genereus, sociaal,
wat een liefde heb je…
Wintertijd
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
494 Andere tijden, de originele
Verblijden, oranje, gele
bladeren, bruine, rode vele
Daarover te kwelen
op een grauwe maandagmorgen
Lijkt zonder zorgen
Geen lekken,
geen schreeuwende bekken
Bladstil houdt zich het laatste blad
Alsof ...alsof het nog één keertje bad
voordat het viel
en toch, toch ging hemelen
Wat kan iemand zemelen
Op deze morgen…
Anders
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
644 Het heeft mij overdonderd,
alsof die ziekte naar ons grauwt.
Dus vandaag is alles anders…
Zelfs in de zon is het een beetje koud.…
Vliegen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
452 Vanmorgen zat iemand zo lief te lachen tijdens het vliegen
Een Japans, Chinese vrouw,
‘t was alsof ze blij en gelukkig was om in haar moeders buik te zijn
En plots was het alsof we allen hier in één grote buik waren en we zo gelukkig waren met elkaar
De ene lach raakte de andere en we lachten om elkaars verschillen
En dan loste dat lachen weer…
Vergeet de pijn
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
816 Alsof alles niet gebeurd is
Dat te pijnlijk ooit geweest is
Nu we ouder worden
Ouder dan het leven
Ja, we herschrijven alle boeken
Alsof het feest was
Laat de film maar draaien
Laat 't leven maar zijn
Vergeet de pijn…
De rivier heeft ook geen goesting meer
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
473 De rivier gleed verder, schuurt langs haar randen
zoals ik mij langs mijn grenzen sleur wanneer ik probeer te doen
alsof ik een functionerend mens ben.
Ze sleurde beekjes mee alsof ze een leider was,
maar iedereen wist: uiteindelijk belandt ook zij in een meertje
waar niemand nog om geeft.…
Nonstop
hartenkreet
4.3 met 9 stemmen
374 Ik vul de gedachten van anderen in
alsof ik ze kan horen,
alsof het feiten zijn.
Geen raadsel.
Geen vraagteken,
maar een punt.
Steeds meer willen geven aan anderen.
Geloven dat het zo hoort.
Iedereen vergeven.
Iedereen begrijpen.
Maar elke fout die ik zelf maak,
laat ik ontploffen.…
Strijk en zet
gedicht
2.1 met 507 stemmen
138.195 Ze glijdt van zijn buik
langs draden zonder knoop,
over vlees en volle darmen,
plet breeduit zijn krampen.
Ze strijkt zijn schouders
achter de ellebogen
-zijn gekreukte imago glad-
en hangt hem in de kast.…
ogen delen slagen uit
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.102 de pijn zal voor diegene zijn
die zich als eerste laat bezeren
het is geen spel meer
als de wonden open rijten die
in een lang proces gesloten zijn
ernst brengt nu herinnering
de fout die jij beging
staat weer te kijk, je was
er nog niet van bevrijd omdat
je liefde snel door haat verving
het maakt je kwetsbaar in gesprek
als de draden…
het reservaat
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
835 volkomen treurnis in het reservaat
gebogen lopen laatste exemplaren
van kudden die destijds gigantisch waren
hun trage meters langs het roestend draad
met luizen in de ongetemde haren
hun kaken slechts tot prevelen in staat
gebroken door het aangedane kwaad
te oud, te ziek om nog te kunnen paren
na jaren vindt men tussen broze botten
een…
Steen voor steen
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
1.508 waarheid haalt de leugen binnen
geeft glanzend leven een zwarte gloed
wanneer de avond de nacht begroet
hoor ik weer die oprechte zinnen
nu razen letters door mijn bloed
onze taal wil ik blindelings beminnen
weten van warm gevoel laten winnen
het verkracht mijn laatste restje moed
mooie woorden ooit ontvangen
door alle gevlochten draden…
lens
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
2.154 toeliet
glipt door de glazen lens
je wil jouw lippen nog tuiten maar te laat
elke omtreklijn kantelt
de matte spiegel kaatst hem
naar een broos vlies van zilver
dat oplost zoals de vampier
de schicht maar één tel verdraagt
zo brand ik jouw beeld
dat ik onderdompel in een bad
van ijzerzout naar azijnzuur
ik speld jou aan een draad…
Cocon
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
545 Op stramme poten had de morgenspin
ons in nachten ongemerkt besprongen
en met listige draden ingesponnen
verstilde lijnen van geronnen uren
verzonnen in een nauw gemeten tijd
bleef het ongeduld aan ons kleven, in een
keurslijf wat de toekomst bleef verzuren
en waar het bloed niet vrij kon stromen.…
Langdradig verhaal
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
592 Tenslotte neemt ze toch de draad weer op
en slaat dan als de bliksem aan het naaien.…
VERDWAALD
hartenkreet
3.5 met 24 stemmen
2.430 Je suis, in different Sprachen welbespraakt
par ça de draad completely kwijtgeraakt.
-------------------------------------------------
....Nieuwsfeit: Wie tweetalig door het leven gaat, wordt minder snel dement dan wie slechts één taal bezigt. Dat is uit Canadees onderzoek gebleken (Bron: De Standaard)....…
Natuurlijk
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
720 Ik wroette diep in moeder aarde
vond verse vruchten in m’n hand
de blanke kernen van het leven
die gekiemde groeikracht geven
en zich ontworstelen aan ’t zand
Het liet mijn werken even rusten
diep verzinken in mijn eigen zijn
vragend of ik wel weet wie ik ben
het diepste van mezelf echt ken
de draad volg van m’n levenslijn
Ik hoor het…
Hemelvaart
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
875 Ik eet mezelf leeg
met vezels en draden.
Een gevlochten gevecht,
dronken en vleugellam.
Kolkend en wentelwiekend
strooien woorden in het rond.
Satellieten suizen signalen,
aards gevecht tegen de dood.
Ik draai en tol om mijn as,
ik stijg op en wervel
punten zonder wederkeer,
zonde spat van mijn huid.…
In spinnentouw verweven
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.049 In spinnentouw verweven vlocht
ik duizend draden puur van zilver
met hier en daar een glinster
gekleurder dan de morgenzon
die met gouden haren
onze liefdesweb bereiken kon
het paradijsje van ons saam
was behangen met romantiek
dat wanneer de schemermaan
door de takken scheen onze namen
schreef op muren ondoorzichtig
ik krijtte je…
als rozenknoppen
netgedicht
4.2 met 15 stemmen
753 rozenvelden
daal langzaam met je handen op mijn schouders
als je bloemblaadjes tot hemelbogen zaait
ik zal je haren betranen met het maanlicht
wanneer je me ontvangt, uit niets geboren
fluister zacht tegen het leven dat
mijn ziel, die om je handen vraagt
jouw lichaam op het mijne wil beroeren
in een bed dat fluistert over liefde
met zijden draden…
tastbaar
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
683 Van alle tastbare dingen
de eersteling
is hout me het liefst,
van vroeger, era's terug
de nerven en het ritme
het lengen tot in de toppen
strekt het kind in mij,
twijnen van draden
het maakbare in ranken
ben ik het twijgen op de koppen
kasten zijn eindig tot op de einder
op de lijn pakken ze zich samen
de bielzen ijskastelen
vastgeklonken…
Je hoekigheid wordt rond
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
567 angsten
krijg jij vrezen we wisselen
nog voor de nacht
ik ben verliefd
en zij is ook getrouwd
jij wilt die mooie meid die
meer van vrouwen houdt
laat mij je maar versieren
geef me je ogen
kus mijn mond
je lichaam is al wakker
je hoekigheid wordt rond
al verweer jij je ook dapper
we treden uit en in elkaar
de spanning breekt de draad…
VERVROEGD UITTREDEN
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
620 optrokken
Hij zich afzijdig hield van slaande klokken
Werd hij een riethalm, stom en stil, verslapte
Zijn aandacht, tot het laatste lichtpunt knapte
Naakt op te gaan in zon en wind kan lokken
Dus nam hij afscheid, moe van struikelblokken
Waardoor zij, in de stroom nog, zich verstapte
Doorhinkte in de stoet van de mystiek
Herstel wevend met draden…
De herinnering
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
732 Als een rode draad door je leven
in goede en slechte tijden
blijft die ene herinnering aan je kleven
niet in staat zijnde om het te vermijden
een herinnering van spijt misschien
één die je heeft gemaakt tot wat je bent
de uitkomst was niet te overzien
en je hebt het al die jaren ontkend
niet in staat om de tijd terug te draaien
zit je daar…
SONNET KRULDE IK IN MAHLER
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
667 hoog zwevend in alle overgave
half gesloten ogen door invoelen
violen welke de geest omwoelen
gewillig zonder gedachte vragen
willoos hangen aan ragfijne draden
dromend wiegen bewegende zegen
krul ik mijn lichaam in Mahlers negen-
de teerhartige opus ontladen
omvat dit paradijslijk begeven
in welvende klank der schone tonen
compleet zalige…
Knuffel of rammelaar
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
755 In mijn verschoten kop met slappe oren
en ranzig vel, tot op de draad versleten
heeft tijd zich zienderogen vastgebeten
sinds jij, nog broos en naakt, jezelf liet horen.
Aan snuit of poten altijd meegesleurd
door huis en tuin. Geknuffeld bij het leven,
aan mij, toen apetrots, een naam gegeven.
Er met me dweepte, tot het was gebeurd.…