3533 resultaten.
heroverde adem
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
156 wie ooit de tocht
door de krochten
van de hel heeft gemaakt
kent de smaak van zwavel
en weet dat spreken daarover
heroverde adem benemen kan
de handen uit de grond
rondom je enkels die branden
het onmogelijke pad
dat omhoog leidt in de hoop
op verhelderend licht
zonder zicht op de verlossing
iedere afzonderlijke
stem van een halfdode…
KiemStof
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
91 Verborgen in een buik begint het
In een bank van zwart zaad
in de aarde, in een bloedbiotoop
in de schors van de ongeborene
en daarna het onvoorspelbare pad
zoals elke sneeuwvlok anders
op de aarde komt, elk deeltje
onderweg geraakt wordt
en door unieke contacten gevormd
tot onderscheidbare aangezichten
die hechten en loslaten
ontkiemen…
Duel
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
460 Zij reikte mij haar hand en leidde mij langs
tweemaal zeven paden, door het duister en
het licht. Ik keek terug op een pad van
ingehouden tranen, van geluk en van verdriet,
nooit doorleefde passie, als een kamerplant verdord,
oh levenden vergeet deze les toch niet...
III.…
Morgen bemin ik
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
906 Ergens op de weg kiezen we een verkeerd pad, een verkeerde afslag.
Waar is dat precies begonnen?
Welk venster deed mijn blik afdwalen?
Was het jaloezie of egoïsme, dat mij verblindde?
Was het verlangen niet groter en sterker?
Welke kracht doet zichzelf teniet?
Heb ik het pad verlaten, haar afgedaan als valse hoop?…
erebegraafplaats
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
643 de legerwagen rijdt over het pad door de duinen
schokkend zwaar sluiten mosgroene heuvels
zonder toeverlaat
er is een open plek waar de achterklep neerslaat
een vlakte met helmgras sluimert onder de hemel
duinzand stompt naar de begroeide kam daar achter
nadert zee eeuwig land
soldaten springen af schreeuwen bevelen mannen
krijgen geen…
Verslaafd aan liefde (Naar een boek van Jan Geurtz)
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
688 Obstakels zijn het pad…
Vonkende as
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
440 Hoe hebben wij ik zeg jij lief zo lief,
zaai je jaar in en uit elk moment zaden
op paden als momenten om te ontkiemen.
Verworden ze tot pracht en die kruinendracht
de stevige gewortelde bomen die liefde tonen.…
groots - van harte
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
572 vijfenveertig jaren, wat een rijk bezit
een pad vol dromen en wendingen bewandeld
in werk, in leven, waar je ook ging of gaat
elke stap heeft zijn eigen spoor gezet
je kroost groeit en geeft je steeds kracht
ze kiezen een op eigen kracht hun pad
hun karakters geven vragen soms en zorgen
maar ook de trots die in jouw ogen ligt
in de wirwar…
al vroeg tot oud bestemde
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
1.202 paste de puzzel in elkaar
je houding is nog trots
als je vertelt hoe de oude
rots in al zijn voegen kraakte
langzaam onder water raakte
hij is niet meer
de branding heeft hem
overleefd, jij bent beland
op een stil stukje strand
kijkt wat de seizoenen
geven,ook jij moet verder
met je leven, de stok is je
houvast en effent nu je pad…
ik heb de bloem geplukt
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
1.295 hier kleuren woorden
zich met liefde
geurt vrijheid
door een open raam
door zinsbeteugeling
wordt nu een sprankelend
stukje leven weer
teniet gedaan
jij goochelt met zinnen
raakt mensen aan
zij willen ongestoord
hun eigen keus beminnen
je haalt de hengsels aan
sluit onbetreden paden
laat niemand gaan en stelt
de grauwe massa zo…
Uitbarsting
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
2.095 Hoe bedrieglijk kalm de atmosfeer vóór de storm
lieflijk doorzichtig tot de rotsbodem van de stroom
schurend banen woorden zich ingehouden een pad
nog halverwege strandend op hun weg naar uiting
Woede nog op een kier
als een gericht projectiel
tot de laatste druppel
wachtend op ontlading
Dan spatten zinnen staccato repeterend rond
borend…
lege dromen
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.340 Verleden gevoelens
kijken naar scheefgegroeide dagen
waarin oud geworden uren
gevangen liggen
in vaak bewandelde paden.…
drift in het stappen van mensen
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
1.033 bomen zijn weg
uit het bos
het ruisen is
aan het verhuizen
jengelt nog na
in versgezaagd hout
op het mos
hun zielen dwalen
in het woud van
oudsher dat tot
park verwordt
paden van naalden
zijn al door
asfalt vermoord
hoor drift
in het stappen
van mensen, hier
knispert beschaving
stilte verwensend
met schreeuwen in
dolle verdwazing…
Natuur
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
764 Ik zie tranen als druppels
vallend op bladeren van
stil verdriet
Vinden hun weg langs paden
gebaand door emoties
overmand
Stromend langs gedachten die
zich laten meevoeren
naar een nieuw begin
Waar de zon weer schijnt
en de donkere hemel
opdroogt in het licht
Met wortels stevig in
de grond vol vertrouwen
opkijkend…
Pijn....
hartenkreet
2.6 met 29 stemmen
1.829 Vertrouwen houden in het leven
En beseffen dat wat goed voor mij
is op mijn pad zal komen
Mogen leren van elke ervaring
en mezelf telkens weer kwetsbaar
durven opstellen
Maar waarom doet het zo’n pijn
omdat je niet meer in mijn leven wilt zijn
We waren nog niet eens begonnen
elkaar beter te leren kennen
Met het gevoel voor mij kan je niet…
Follow-up
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
4.673 de accu tankt zelfvertrouwen
op basis van appelmoes en sfeer
de loopbaan wordt in de praktijk
verbouwd tot ziektewetbudget
pauze en privé-leven chargeren
de orde mondjesmaat nuances
energie geconcentreerd op collega
en input de A-viertjes verlagen
de roeping professioneel op pad
met discussie en strijdbijl keuzes
passen zich aan gooien…
windkracht
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
2.232 man luistert naar krachten
van de wind rondom zijn hart
waar pijn niet wil verzachten
en de grenzen telkens tart
van de dood die naar hem grist
en de tijd die hij nog heeft
en hij sluit de koude buiten
zolang het kind in hem nog leeft
de wind fluistert gedachten
tussen afgevallen blad
dat zwijgend ligt te wachten
langs het uitgesleten pad…
Zacht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
872 Aaibaar zijn de woorden
hoe voelbaar is de taal
nooit zullen letters sterven
elk graf heeft haar verhaal
doden zullen herrijzen
stenen worden verplaatst
donderend klinkt het dag
wanneer men is uitgeraast
de kiezels zullen knarsen
het pad begaanbaar gemaakt
sterke eiken verstouwen
op dat wat is geraakt
al zullen bladeren…
Het gevallen meisje
poëzie
3.9 met 12 stemmen
3.734 Nu loopt ze langs de straten
En kent geen uur van vreugd,
Sinds ééns zij heeft verlaten
God en het pad der deugd.
Doch wilt haar nu niet smaden -
Wie bracht haar in verdriet?
Een man heeft haar verraden,
Toen hij haar snood verliet.…
Perceptie
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
503 Wie op zijn pad te dromen liep
zag niet hoe diamanten dauw
in wilde roos te blinken lag
en hoe een mees een nest zich schiep
zo licht en teer van bouw
dat slechts een elf het wiegen mag,
maar schramde zich aan doorn en braam
viel onbegrepen pijn ten deel
waar zoetheid niet was voorgegaan;
bleef nooit bij dieprood herfstblad staan
en…
Duivelsdans
netgedicht
3.6 met 40 stemmen
935 De overburen spannen touwen over het pad.
Worden de bouwvallige houtwallen verhangen?
Het warme meisje wast haren en geblauwde ogen.
Zij danst op koude voeten de strenge winters in.
.…
Eindelijk geluk gesmeed
netgedicht
3.5 met 16 stemmen
877 de eerste stappen
zijn gezet
het veel gelopen pad
is weer verlaten
stilaan nu af en toe
de nieuwe stenen
rapen die je route
gaan markeren
je zal nog vaak op
eigen schreden keren
als het uitzicht
even niet bevalt
in een steeds opnieuw
proberen tot ook jouw
kwartje valt want voor geen
dubbeltje ben jij geboren
jij hebt je…
Eigen weg
netgedicht
1.5 met 6 stemmen
718 verwrongen door regels, wetten en boze ogen
loop ik telkens het begaanbare pad
dat ik alleen het gangbare wil is gelogen
soms ben ik de vanzelfsprekendheid zat
vanaf vandaag mijd ik de mode
verlies ik mijn bewustzijn
laat alles over aan de goden
kijk mij alternatief zijn
vanaf vandaag maak ik mijn eigen weg
en morgen is een nieuwe droom…
Hartkloppingen
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
953 De stilte had haar plaats gekregen
Een eeuwigheid sinds korte tijd
Om in een gekaderd vacuüm te bewegen
Het pad van relatieve zekerheid
Plots de wanden die trillen vol venijn
Een roep om een teken van leven
De cirkel is verworden tot een lijn
Een hart dat heftiger is gaan beven
De eerste aanraking teder en zacht
Vier lippen komen…
nachtelijke tocht vanuit Ransdorp
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.475 Inktzwarte duisternis sluit ons in
gevangen tussen twee koplampen
ontrolt het smalle pad zich voor onze ogen
nachtreizigers onder de sterren
er vlucht een dier voor al het licht
door de dansende auto de berm ingesmeten
de duisternis slokt gulzig alle beelden op
alsof er niets bestaat
wij zijn slechts het dwaallicht in de verte
dat uit…
Klinken er klanken
hartenkreet
4.4 met 31 stemmen
2.172 als ik jou weer zal zien schat
Waar en hoe dat maakt niet uit
Zal mijn hart zingen van geluk
Klinken er klanken van liefdesgeluid
En als ik jou weer zal omarmen
Je kussen zacht strelen op mijn wang
Jouw geur zich met de mijne mengt
Dan heb ik alles waar ik naar verlang
En als ik jouw liefde weet te winnen
Zullen er rozen bloeien op mijn pad…
Haar laatste wandeling
poëzie
3.1 met 13 stemmen
3.874 Zij wandelde in de zonne -
Het loof ruiste over 't pad.
Ik ben het afgevallen,
Het vroeg verwelkte blad.
De zwaal'wen trekken henen,
Ik staar hen na en peis:
Ik ben een arme zwaluw,
Ik moet alleen op reis.
Zij trekken naar het zuiden,
Zij weten waar zij gaan,
Zij zullen wederkeren
Met loof en lenteblaân.…
Aan de strijkstok
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
881 er is een heks gehuurd
uit een vergeten macht
zij zwaait de bezem in een
kippig hoederhok met kracht
natuurlijk dik betaald
zoals dat tegenwoordig
onderhands geregeld wordt
want niemand kent het ware woord
maar als vrijwilliger
heb je soms spijt dat aan
de strijkstok van een andere site
jouw inspanning blijft hangen
zij veegt de paden…
Gewassen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
416 Langs het pad liggen
kleine kiezels met
her en der wat
ontluikend onkruid
in de verte snelt
een haas langs
een lodderogende koe
net niet gevangen
paarden staan op
hun achterste benen
wapperende manen
dansen in vrijheid
gierende geur geeft
bleke neusjes vleugels
bramen binnen handbereik
soppen nog niet plukrijp
in vochtige…
Berusting
netgedicht
4.0 met 23 stemmen
2.073 de kamer was stil
van verdwenen gesprekken
de lucht ontwolkt
van gevallen regen
het pad onbegaan
door hen, die niet zoeken
de ruimte bleef leeg
maar het deerde niet meer.…