3774 resultaten.
Gedicht voor Oekraïne
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
519 vallen,
knallen
voor haar ogen,
zwart
Een vlag in vlammen,
geen as zichtbaar
De rook over en weer
een herhaling van gevechten
uit boeken vergeeld
De laffe zot schreeuwt
vanuit zijn stoel
De daad zo bruut en zinloos
Waar geen liefde
kan wonen
Hoe ze vallen,
de beelden,
zo sterk
levend geworden
De kracht van de ogen open
vol vuur…
Leeg en vol
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
321 Veilig op de stoep
de straten door, rondkijken
en zien wat er is
Het als iets bijzonders zien
Me warmen aan het vuur
en in de vlammen turen
Gedachten laten verteren
zonder ze te missen
Luisteren naar het ruisen
van de waterval, regen
Me schoon wassen
van wat er komt
Cirkelen als een biddende
vogel, alles en niets zien
Tot er een…
Verlangen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
230 ik voelde
vlammen
zonder vuur
een vonk
verstopt
in veen
de wind
wilde woorden
die ik nog niet kende
maar al wel
verlangde
ik liep
langs lijnen
van licht
die leken
te leiden
maar lazen
mij niet
mijn huid
hing
aan herinnering
mijn hart
hunkerde
naar houvast
ik was
een echo
op eigen grond
een roep…
Berouw
netgedicht
3.5 met 12 stemmen
1.687 vergeef me mijn kille woorden
zo waren ze niet bedoeld,
ik verkeerde in koude oorden
waar warmte vanzelf was bekoeld
nu ben ik terug in de haven
terug uit die ijzige zee,
diep heb ik die woorden begraven
en mijn warmste zin breng ik mee
geloof me, het vuur zal weer branden
ik stuur je oprecht mijn pardon,
mijn warmte ligt nu in jouw handen…
Oude wijsheid
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
117 herschikken het dagelijkse leven
en ruimen oude wijsheid op
De kinderen passen zich aan
Ze steken geen vinger uit
naar het stof en de lekkages
Ze halen hun schouders op
over de zoute zeewind
en zien de beestjes niet
Ze verbazen zich
wanneer de deur openstaat
en de gangpaden vol
vertrapte papieren liggen
als brandstof voor een feest-
vuur…
De klomp
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
107 Er kwam een tijd
dat ik hem zag
zoals anderen hem zagen:
een versleten klomp,
goed voor het vuur.
Soms denk ik terug.
Niet aan de klomp,
maar aan alles
wat hij kon zijn.…
rood-wit hart, SP AR TA voor altijd
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
582 aan de Kasteelweg, waar dromen ontwaken
speelt sinds 1916 een club met een ziel
Sparta, oeroude trots van rood-wit Spangen
met strijd in het bloed en het vuur in het hart
in 1888 al begon ons prachtige verhaal
de oudste profclub – een rood-wit signaal
met Bok de Korver, een legende, een held
de bal aan zijn voet deed wat hij hem vertelde…
VLINDERS
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
1.654 Ik stond in vuur en vlam
de vlinders hadden het druk
van hem, die van verre kwam
stroomde over van geluk
We gingen samen aan de rol
toen is hij teruggevlogen
naar de and're kant van de aardbol
onze eega's voor èven bedrogen.…
DORST
hartenkreet
4.4 met 8 stemmen
1.189 De hitte is ondraaglijk
Jij kijkt in mijn ogen
En drinkt mijn blik
Het vuur is verzengend
Ik kijk in jouw ogen
En drink jouw blik
De dorst is groot
Het zand schuurt
De pijn is rauw
De nachten koud
Zo lopen wij verder
Voorbij de oase
Omdat wij denken
Dat het een fata morgana is
Te mooi om waar te zijn
En de dorst die blijft.....…
splitsing
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
1.422 wegen scheuren een splitsing
en mijn ogen wenen me uit
hoe uw rug tot de stip krimpt
die ons warme hoofdstuk afsluit
de enkele flitsen en gevoelen
die mijn geheugen nog omklemt
lijken door uw verlaten getand
en mijn hart bloed het bijlen
de forse adem van het lot
heeft uw zachte zeilen
in andere richtingen gebold
en het vuur…
Jouw liefdesvlag
netgedicht
4.7 met 25 stemmen
443 soepel
het directieve
heel select vrijwel
niet te missen
maar overreding
heeft empathie nodig
om te groeien
tegenspraak blijft
door agressieve
elementen niet boeien
eenheid wordt
gesmeed door
harde woorden
van de menigte
die zich verenigde
onder jouw liefdesvlag
meegaandheid
is elkaar verstaan
in lichaamstaal waar
smeulend vuur…
Regenboog
hartenkreet
2.6 met 10 stemmen
994 Dichters wonen in een hemel
Laten woorden vallen op de aarde
In vlammend vuur van licht en regenbogen
Raken zinnen in een mensenhart
Dichters wonen in een hemel
Moeten naar de aarde dalen
Worstelen met strijd en macht
Zoeken schone zinnen voor de Goden
Dichters wonen in een hemel
Een land verdwenen voor het mensenoog
Verlangt de aarde…
Zonder pijn en venijn
netgedicht
4.9 met 26 stemmen
456 vonkend slijpt
leven weerbarstige
randen bij
een regen vuur
vertelt van
uur tot uur de
opgeslagen emoties
uit een twistpartij
die vrij blijft van
fysieke confrontatie
het is geen spel
spelen heeft al lang
zijn charme verloren
aan het langste eind
waar geven en nemen
vaak te goeder trouw
de smaakmakers
zijn om misverstand
en ruzie…
Vesting met code
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
898 Ik hunker hongerig
naar je lekkere lijf
alle zachte welvingen
met passie te strelen
onpeilbare dieptes
wellustig verkennen
Maar je lichaam
spreekt geen vuur
je koude hoge rug
onneembare muur
van een vesting
met geheime code
waar ik de volgorde
van vergeten ben
Geef me een hint
een opening om
ergens te beginnen
anders worden we…
bevroren geluk
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
926 hij kijkt u bijna
smekend aan met zijn
bevroren ogen u kunt
hem daar niet laten
staan denkt u vol
mededogen
u helpt hem uit z’n
koude jas z’n huid lijkt
wel op cellofaan uw jubel
is nog niet spontaan doch
dit verandert wel alras
u warmt hem met uw
smeulend vuur z’n dooi
is hevig maar wel kort u
tovert in een vierde uur
vier…
De foto van jou in mijn hoofd
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
1.782 Een regenachtige middag
jouw glimlach raakt mijn ogen
als ik had gezegd dat het niks was
dan had ik met mijn hart gelogen
De wereld draaide door
maar de tijd bleef stilstaan
wat jij deed met mij
heeft nog nooit iemand gedaan
Jouw naam in letters van goud
geschreven in mijn hoofd
het weer was koud en nat
maar het vuur is niet gedoofd…
Nacht
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.649 De toekomst werd verleden tijd,
als jij en ik elkander smaakten,
vuur en vlam ons beiden raakten.
Dan werd mijn droom de werkelijkheid
Toen, als weerlicht, onverwacht,
een wolkendek, geen stergeflonker.
De lucht vol van zwaarmoedigheid.
Kwam toch de nacht.
Wreed, woest, aardedonker.
Met twijfels, pijn en eenzaamheid.…
vijf voor twaalf
netgedicht
3.2 met 17 stemmen
2.091 het jaar telt
zijn laatste dagen
met de rug tegen de muur
handen leeg
ogen verwilderd
starend naar
een schroeiend vuur
van honderdduizend haarden
wantrouwen, angst, menselijk leed
zoekend naar de zin
en waarden
en wat de tijd
toch met hem deed
het jaar telt
zijn laatste uren
met een hart dat haast verstikt
ogen dicht, mond stijf gesloten…
ik dwaal soms
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
730 ik dwaal soms
stap voor stap
op zoek naar
verleden verten
of betreed de trap
waar nog meer
doodse vuren wachten;
op welke wenk moet ik letten
ik schuif muren voor me uit
ben gekleed in ijzeren tralies
mijn ogen bereiken doven
die mijn stijve lippen
van geluid beroven;
of is het zo
dat ik ongevraagd voor
onzichtbaarheid…
Eva's appel
netgedicht
1.2 met 5 stemmen
31 In haar zelfbenoemd falen
stookt Hoogmoed slinks
het vuur op van links
drie-in-de-pan
met kaneel en rozijnen
Eva's appel wil
heel hautain rechts…
aanzoek
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
4.169 het beeld dat zij brengt
hoe kan hij anders dan bekennen
dat zij hem geen andere keuze laat
dan overvol het vuur erkennen
dat zij voor alle leven staat
doorheen het wapen van
verschroeiende overgave
heden weet hij immers dat
eens zij zijn hart ontvangt
van enige drift geen sprake
hij zich bevrijd mag weten
van de verlokkingen des vlezes…
Kussen
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.779 Zij kusten en kusten
en alles rondom
dat loste zich op
in een stralende blom
van goud en briljanten
van zilver en vuur
zij kusten en kusten
al meer dan een uur
De spoorwegen staakten
de moordenaars moordden
de dijken die braken
maar allebei hoorden
ze niets dan de liefde
die zong om hen heen
en 't was alsof de aarde
rondom hen verdween…
Presque nocturne
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
622 schimmelgrijze duif hapert
langs verkrampte armen
ontploft
haar pluimen
korrelkristallen op het
lichtste van de nacht
bootje vaart kabbelt schuurt
pillamp schijnt
wind draagt
vuur wakkert
bootje dooft
reiziger rust uit
plaveit gescheurde nagels
naast zijn eigen jeans
zonsondergang over hout en zand
pastelpaarse pracht en een
duif…
KETTINKJE VAN GEVOELENS
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
718 Zachte kleuren van het Zuiden
vormt een zon die brandt als vuur.
Vogels spelen met geluiden
op dit bijna elfde uur.
Ga je weer met me genieten
van de dingen op een dag
met een frisse schaterlach?
Laat met rust wat we verlieten,
heb geen zorgen om de tijd
die in vredig zijn verglijdt.…
de grens van heimwee
netgedicht
4.0 met 17 stemmen
674 al mijn dagen
vlogen in het vuur
van de stad
de stad
die enkel uit woorden
bestond
ik kuste
de straat
waar je zwijgende mond
open lag
en voor het eerst
raakte ik jou aan
ook je latere pijn
ik heb in je gewoeld
de schaduw gezien
immer voortvluchtig
als een zwerver
zonder hond
ik likte
aan je woorden
slechts assen…
vonken
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
847 zoek me waar bulderen
van wind en golven
spreken overstemt
op de tast in de nacht
in de schaduw achter mij
langs een zijweg van het leven
waar land in water overgaat
ergens op het wereldrond
op een grens van eind
naar nieuw begin
als je me gevonden hebt
breek mijn handen open
zie de vuurstenen
ik ketste ze, rook de geur
maakte geen vuur…
Wie weet wat liefde is?
netgedicht
3.8 met 48 stemmen
1.847 Wie weet wat liefde is:
het doorgaan zonder antwoord,
het vuur dat gloeit ook na het blussen,
het strelen en het kussen,
het zomaar bij elkander zijn.
Wie weet wat liefde is?
Het trouw-zijn door de jaren,
een zachte bries door grijze haren,
een glimlach, soms heel klein.
Wie weet wat liefde is?…
eeuwige lust
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.191 in de lengte
van de nacht
gloeit de huid
nog eenmaal
in het koortsig oor
de schreeuw
van een kat
flakkerend beeld
achter gesloten ogen
brandt de droom
als tondel
lekkend
vuur
aan ’t oor
gelegd
op weerloze hals
springen vonken
over verschroeide vingers
diep in de huid
en weer staat laaiend
de nacht
in vlammen.…
Voor de laatste keer sterk zijn
hartenkreet
3.2 met 8 stemmen
2.500 Verdrongen emoties
Vormden vuur in jouw ogen
Het was alsof
De wereld brandde
Je hand gebald
Om het te verbergen
Toch zag ik dat
Je vingers trilden
Je trekt je terug
Het gevecht bood geen uitkomst meer
Ik voel de steken
In je hart
Je lichaam wordt slap
Nu hoef je niet meer sterk te zijn
Ik kijk naar je ogen
Voor de latste keer…
Maniëristisch
gedicht
3.3 met 12 stemmen
6.065 Het licht heeft een begin van vuur en kalk
dat niet valt te bepalen.
Het licht is slank. Het oog is sloom,
in kilte.
Onbewogen waakt het licht als een godin
die met ons zinkt als lood, onsterfelijk maar dood,
en droog of zacht of dof als talk,
in het zilte.
------------------------------------------
uit: 'Triptiek van het licht', 1982.…