2736 resultaten.
Wat een dag.
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
1.477 Eindelijk weer normaal geslapen
kon weer liggen
precies zoals ik het graag heb
helemaal zoals ik het zelf wil
Ik was gewoon gebroken
en dan al die vlekken op mijn jas
er zat wat in mijn haar
en poep op mijn broek
Waar ik ook kwam,
ik was de schlemiel,
twee verschillende schoenen aan
waarvan één veter los
wát een dag…
Het zou…
Buig jouw zilveren lepel
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
654 Hoe dikwijls dans jij
rond de kwetsbare schoonheid
van een innemende natuur
en weef jij woorden
naar het woord van toen
met groene ogen
en een fruitijsje
voel ik jouw huid
een tijd verspilt met zwijgen
in mijn gretig hart
heerst een duisterstorm
heb ik je eindelijk gevangen
in de droomstreek van verlangen
voel ik jouw tong
zal…
Zoekende tocht
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
637 Terwijl de bladeren hun bomen verlieten
trokken zij eindelijk hun wijde wereld in
om echt te zoeken naar zichzelf
in stormen en regen met pijn en alleen
Hoe vaak moet je jezelf tegenkomen
voor je ik gewoon een bekende is
die je begroet zoals de morgen
wanneer de nacht niet verzwaard was
met de dag die niet verwerkte
wat verdronk in de grote…
Afscheid
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
1.372 De tijd is gekomen
de tijd om te gaan
mijn jeugd deels ontnomen
dat heeft heel veel pijn gedaan
Het woordje "vader" dat ben je niet waard
het verdriet over het gemis, laat ik achter mij
hiermee sluit ik het nu eindelijk af
deze periode nu voorgoed voorbij
Vol hoop kijk ik de toekomst in
bevrijdt van mijn verleden
het erkennen van de…
sterveling
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
545 Zie mij huiveren in de zon
voorzichtig streelt zij mijn gezicht
eindelijk weet ik nu waarom:
de zwartste nacht zwicht voor het licht.…
inzicht
hartenkreet
2.4 met 12 stemmen
1.492 die in mijn radeloosheid
tot wartaal verworden
jouw zwijgen
maakt mij klein
alsof ik onzichtbaar ben
dus geef ik grotere porties
van mijzelf
en word zo de dramaqueen
die jij steeds al dacht te zien
jouw zwijgen
geeft mij inzicht
alsof stilte mij dwingt onder ogen te zien
dat wij nooit wij zullen zijn
en nu die wetenschap
eindelijk…
Help me!
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
760 Als ze me eindelijk loslaat,
zijn mijn handen blauw
is mijn gevoel verschrompeld
tot een niet noemenswaardig element,
alsof er iemand op is gaan staan,
net zo nietsontziend als zij die daar zit,
overgeleverd aan zichzelf.
Die rot ziekte ook!…
Een Herfst
gedicht
2.8 met 21 stemmen
12.184 Men is vandaag ontzettend onsterfelijk
het is eindelijk de echte heldere herfst
die er haast nog niet is
de bladeren vergelen, nog betrekkelijk groen
de wind is nog blauw, wijst geen enkele richting
de grond ligt nog onder het gras
men rookt de zwarte sigaar van de dokter
men raakt bezweet door het werpen met darts
men drinkt zijn zevende…
een jaar
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
706 hoor ik hem denken
waar ben ik
wat is er gebeurd
met mij
ben ik
ben ik vrij
eindelijk verlicht
de dag breekt open
de nacht verdwijnt
als mijn licht
zonovergoten
schijnt
en niets meer is
zoals het leek
slechts is
zoals het lijkt…
vierkant is de vlek op tafel van de fles van gisteravond
hartenkreet
4.9 met 7 stemmen
636 zeker niet
de gouden stralen van de maan zo warm
toen dit begon
vooruit met de tijd vooruit
ik wist wel dat dat kon
het whiskyglas van zuiver kristal breekt
saffier was toch beter geweest
harder
toen jij mijn hart en alles stal
wat in mij zit en ik geef nog meer
dan ik kan geven
perpetuum et mobile
het gaat gewoon vanzelf
maar eindelijk…
Kompas
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
490 een donker bos
mijn verwarring laat je verdwijnen in de mist
je moet me laten gaan, je laat mijn hand los
onder de sterren lijkt de wereld immens
groot en onzichtbaar, en ik levend en blind
ik heb je nodig om het te ontdekken
maar ik ben klein en nietig, en ik voel me een klein kind
jij kunt me redden, jij weet de weg
en ik voel me eindelijk…
WEG IS WEG
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
824 Overal zag ik
de wegwijzers mij zeggen
hun eindelijk doel.
Ik ging de wegen
en zag de massa stromen
naar ieders geluk.
Ik heb gebeden,
gevloekt, verliefd gefluisterd,
geliefden omhelsd.
Ik zie de mensen
verouderen en sterven
zoals de bloemen.
Nog altijd zucht ik
naar finale ontmoeting
met jou en ieder.…
KRACHT.
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
743 De noeste zeeman, na hard labeur bereikt eindelijk de thuishaven
De gedetineerde telt af en mag uiteindelijk zijn dorst laven.
Lieve vriend: relativeren en nooit opgeven of capituleren!
Die Kracht zo sterk en machtig blijft regeren!…
Levensverdriet
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.121 Toen ik mij voelde alsof
eindelijk hethoogtepunt
in mijn leven bereikt was,
tenminste ik op weg ernaar toe was,
viel ik in de diepte!…
Zielsverwant
hartenkreet
0.0 met 1 stemmen
835 Je hebt me gezocht
en na 30 jaar eindelijk gevonden
je hart doorwrocht
en me met je verbonden
Dit onvoorstelbare geluk
dat jij me bracht
en waar ik m'n hele leven op heb gewacht
kan nooit meer stuk
Nog zijn we niet bijeen
je angst is groot
voor dat wat onze liefde bood
en dus ben ik nu alleen
Terwijl ik geduldig wacht en kniel
bid…
Twee herfsten - 2
gedicht
4.5 met 4 stemmen
7.343 Men is vandaag ontzettend onsterfelijk
het is eindelijk de echte heldere herfst
die er haast nog niet is
de bladeren vergelen, nog betrekkelijk groen
de wind is nog blauw, wijst geen enkele richting
de grond ligt nog onder het gras
men rookt de zwarte sigaar van de dokter
men raakt bezweet door het werpen met darts
men drinkt zijn zevende…
Apogeum
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
417 gehouwen
Om te leven met zachte hand, nog niet tegen elke prijs
Aan het eind van moezijn, van opgeklommen jaren
Van verwilderd bederf en doorvlochten angsten
Blijven lege tafels en stoelen over
Die in ultiem samenzijn stof vergaren
In de verte van de uithoek, op de grens van het bestaan
Langs de randen van zichtbaar licht
Opgehelderd als eindelijk…
Herfstlicht van de nacht
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
902 Geluidloos neemt de herfstnacht
alle gedachten mee naar toen
het begon met jouw fluisterstem,
daar bij het graf van jouw vader
vertelde je eindelijk
wat jou was overkomen
in jouw jeugd
er vlogen kraaien
boven bomen die onder herfstlicht
op het kerkhof stonden
er huppelde een verdwaald konijn
op het goed onderhouden graf
van de…
kermis in de polder
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
1.849 Eindelijk was er dan kermis in de west.....
Gestommel, geratel , zonlicht, koffie, en gedartel.
Mama ... schiet op!
Snel de schoenen aan en op de kermis aan.
Daar was schittering en pracht, geheel zoals verwacht...
De dag ging te snel voorbij, met touwtjetrek en de hobbelende geit..
Voor plezier was toen alle tijd...…
Zuidpoolijs
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
452 het leven
de zon doolt rond in onze tuin op het zuiden
waar het niettemin een aantal graden koeler is
zo verkwikkend, dat ik in de vijver met troostvissen
bedlegerige gedachten zie zwemmen
op het liefdevol spiegelende oppervlak
breken wolken traag open tot schaduw
mijn adem dooit gretig in ontvankelijke lucht
en eindeloze slaap kleurt eindelijk…
Je dialoog vervlakte
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
722 zag alleen het blauw van zee
een heerlijk warm strand
en een beschermende hand
maar in de golven
was geen diepte
alleen een keurig kabbelend gaan
je dialoog vervlakte
zonder verrassingen
in vorm en kleur van het bestaan
de eerste schreden zijn gezet
heet gloeit zand onder je voeten
naast de pijnen van vertrek
ik heb jou eindelijk…
Mei
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.260 En de winter is weg en 't is eindelijk Mei
En ik wacht een wonder -
En boven de wuivende bomenrij
Gromt zacht de donder.…
Op handen dragen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
637 Het grote zwijgen over mijn bestaan
wordt eindelijk toch gaandeweg doorbroken.
Terwijl men overal was heen gegaan
werd over mij nog nauwelijks gesproken.
Ik ben nou niet bepaald een topmodel
maar die amandelkleurige van hiernaast
met haar verfraaide huidje is dat wel.…
Kopfoutje
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
540 Danny's smoel,
dat is nog erger om van te huiveren
en hij heeft de spelers opgesteld,
hij maakte er een zootje van, klaar,
de sul heeft Cruijf niet teruggebeld
en dat was zijn grootste fout, zowaar
het fatum over de Oranjeploeg afroepen,
nu hekelt hij één van zijn beste mannen,
steekt hij de fik in de reddingssloepen,
maar kan Robin eindelijk…
Het apocalyptisch lijden
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
481 eindelijk weer
een snijdende wind
sneeuw die
steeds hoger klimt
hechtend aan huis en haard
zelfs voordeuren niet spaart
glitters in een
aardedonker buiten
de greep van vorst
op beslagen ruiten
het krakend passeren van
hen die kou moeten trotseren
warm knettert
het vuur in uren
die in stroperige
traagheid verlopen
scherts en lach…
Met donker afgevlakt
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
400 reikt niet
over dag en nacht
weet van de schemering
was al vroeg het kind
van iedere rekening
speelde tussen
zwart en wit
wist van geen wijken
grijzen zag ik niet
zij hadden geen gezicht
het naamloos land
van gaan en komen
voedde al mijn dromen
in het halfleven
tussen goot en dood
in wakker worden
ben ik uitgestapt
zag eindelijk…
De zotheid van de dingen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
433 Eindelijk herkent een vriend zijn vijand.
Na de strijd geven ze elkaar de hand.
Goden kunnen niet zonder duivels.
Ze blijken broeders van elkaar.
Wanneer het spel wordt uitgespeeld,
begint het hele spel opnieuw.
Wordt het nieuwe weer oud.
De kringloop van het leven.
Zen. Zotheid. De zoheid van de dingen.…
Rest van de wereld
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
581 Zich verheugd op eindelijk even alleen zijn.
Op het station kwam er een vrouw recht op hem af.
Ze was duidelijk blij hem te zien, een blonde stoot,
de leeftijd van zijn dochter, hij had geen idee wie ze was.
Ze stelde zich voor aan zijn vrouw, hij spitste zijn oren.…
Ikaros' thuiskomst
gedicht
4.2 met 4 stemmen
2.550 Totdat de val begint
Verstopte leiding losse moeren
Fataal, duizlingwekkend
En eindelijk,
Apotheose van 't verlies. -
Eerst door de lege lucht
Dan door de bittere weerstand
Van klei en steen
Tot in het harde heil der diepste duisternis.…
Valse treurigheid
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
485 ondanks alles
deze leeftijd heb bereikt
wees blij met mij
want ook jullie zijn
de echte overlevers van
alle generaties genengevers
wij zijn het surplus
dat de mensheid heeft
kunnen genereren in
aanpassen en opnieuw proberen
wij hebben alles
hoeven de medemens
niet meer te vermoorden
onze genen zijn al ingevroren
laten we eindelijk…