2616 resultaten.
De file van vlees
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
191 De wekker dwingt de voeten in het spoor.
Honderdduizend schouders ritsen synchroon open.
Blikken fixeren de nekwervels van gisteravond.
Blauwe schermen lichten de tunnel bij.
Een traag estafettemodel van grijze jassen.
Niemand remt voor het uitzicht aan de flanken.
De horizon krimpt tot een strakke jas.…
De mensen vragen erom
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
81 hun gevangene
die ze dienen voor het oog
van boeren, burgers en gezanten
aan een voet van het huis
van de goden, de witte berg
van zwakke kalksteen
op het kruispunt
van verborgen scheuren
waarin de grond is weggezakt
's Avonds stijgt de hitte op
en mijn bloed verkoelt
Ik dwaal rond over de rotsen
en bergterrassen en snuif naar sporen…
Lijkenpad
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
393 liep
herontdekt
en met respect
voor het verleden
zal Staatsbosbeheer
het lijkenpad weer
in eer herstellen
ik mail mijn vraag:
weten jullie vandaag
misschien
hoe dat pad loopt
in het terrein
is het vaag
er is niks te zien
Staatsbosbeheer geeft
mijn vraag door
aan de boswachter
van wie ik niets
terug hoor
het lijkenpad
een dood spoor…
Bij nacht zijn alle minnaars grauw
gedicht
3.0 met 29 stemmen
11.947 Dan dragen weer de schemerdagen
sporen van sluiers, hagelwaan.
En als bezeten worden wij
grauw van begeerten, kwade trouw.
--------------------------------
uit: Chrysallis nr. 5, 1980.…
alleen de geur van aas
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
1.304 omgord met haat
de passen blind
alleen de geur van aas
geeft richting aan hun voeten
ze zijn ontwaakt
omdat de waarheid spreekt
ze zoeken nu gerechtigheid
slachtoffers ten spijt
ze wringen zich in bochten
sluipen uit hun krochten
schuld brandt weten want
sporen zijn nog niet vergeten
armen wijzen
ogen hechten aan het doel
vertrokken…
ORIENTATIE
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.141 bewust ontweek ik de gebaande wegen
het spoor van hen die me zijn voorgegaan
en toen kwam ik bij deze afgrond aan
ik deinsde terug en trok verschrikt mijn degen
over het dal had ooit een brug gelegen
ik wachtte tot de sterren en de maan
me richting gaven, maar ik moest voortaan
langs zelfgeknoopte touwen voortbewegen
ik hakte takken af,…
zout in kringen drogend
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
1.100 op strand met jou
de eerste voeten in het water
ons spoor vervaagt al gauw
in kou die lente overleeft
golven rollen uit over de zomer
zorgen dat je even beeft
we lopen verder dan er
mensen zijn, hun horizon voorbij
de lijn van samen en alleen
gedachten spatten op het lijf
het zout in kringen drogend
je ogen vragen of ik blijf
we…
het reservaat
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
835 langs het roestend draad
met luizen in de ongetemde haren
hun kaken slechts tot prevelen in staat
gebroken door het aangedane kwaad
te oud, te ziek om nog te kunnen paren
na jaren vindt men tussen broze botten
een kist gevuld met aangetast papier
een ganzenveer en gaaf gebleven potten
waar vloeistof zwart als gal in heeft gezeten
de sporen…
Traject
gedicht
3.7 met 24 stemmen
10.621 Men kan als willekeurig reizend heer
aan krant en sigaret zijn aandacht wijden
en zich verblijden dat men meer en meer
in 't rechte spoor en op de rails blijft rijden.
Men denkt gezapig op die regelmaat
hoe alles aanvangt en wel overgaat:
het jonge vuur, het leven en het lijden.…
Verspeeld
hartenkreet
2.0 met 19 stemmen
2.610 heb het al achter me gelaten
ook al staat het overal nog op
de muren geschilderd,
ook al staat het nog gegrift
op banken, tafels, planken
je zag enkel mijn schulp,
waar ik al die tijd in kroop
je zag enkel mij verdorren
in de late herfst avond
het doet me nog steeds
de sporen bij elkaar zoeken
maar elke aanwijzing zegt me
met trillende…
herkende je in takkenbreuk
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.096 ik heb woestijnen doorgeploegd
in hete vlaktes naar je spoor gekeken
door zon en wind gegroefd, niemand
heeft ooit van mijn zweet geweten
ik struinde door het hoge gras
van eeuwig glooiende savannen
herkende je in takkenbreuk en pas
en dacht je jagend zo te vangen
in bergen vond ik je profiel
maar je wilde niet verschijnen
ik hoorde echo's…
knuffelkleuren
hartenkreet
2.8 met 11 stemmen
1.150 Zouden wij de sporen zijn,
die samen zullen komen,
indien we verder zouden lopen
dan die ganse weide einder.
Of zouden onze zolen
de realiteit verrassen
door nimmer meer te slijten
totdat we samen zijn.
Waardoor de afstand
tussen hemel en de aarde
vernietigd wordt tot slechts
een knuffellengte in de kusbandbreedte.…
RECAPITULATIE
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
1.148 nieuw motief
het klonk bekend, een liedje zonder woorden
het nam ons mee naar onbekende oorden
wat eerst gesluimerd had, werd nu actief
je exposeerde beide thema's, hief
de beker met een blik die me doorboorde
het leek alsof we symfonieën hoorden
een wijnrank begeleidde ons gerief
je mondhoek trilde, de balans verstoorde
ik wiste sporen…
TERRA PROMESSA
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
1.073 uienrokken
en vang de tranen op in een karaf
ik heb het land zien liggen, maar was laf
bevreesd voor reuzen bleef ik held op sokken
de druiventrossen hingen aan de stokken
maar niemand die me iets te drinken gaf
ik sloeg op rotsen met mijn herdersstaf
en leste mijn dorst met gulzige slokken
maar onbevredigd ben ik weer vertrokken
ik gaf de sporen…
Met stomheid
gedicht
2.3 met 101 stemmen
49.131 Stad,
leer mij het onverstaanbare, het openbare,
de sporen van kleine roeiers over de Taag.
-------------------
uit: NWT, 1997.…
Oorlogs-Verdriet
hartenkreet
3.8 met 17 stemmen
1.353 Huilend stond het jongetje daar
Vuile sporen over zijn snoetje
Om zijn nekje een kleine gitaar
Z’n hoofd bedekt door een hoedje
Daarnet was er een bominslag
De krater lag rokend aan zijn voeten
Het leek zo’n mooie warme dag
Maar ze zaten net in de aanvliegroute
Hij had zojuist zijn liedjes gedaan
Applaus gekregen van een vol terras
Nu…
vastloper
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
1.518 Je vrijheid is je ontnomen
je kunt niet meer wegkomen
je zit gevangen in je eigen lijf
hij is gecrasht je harde schijf
je hersens zijn het spoor bijster
het is niet te helen met een pleister
ze geven een verkeerd signaal
ze zitten op een ander kanaal
lichamelijk ben je er door uitgeteld
alles moet worden bijgesteld
zowel motorisch als fysiek…
De vermiste kabouter
hartenkreet
4.7 met 6 stemmen
1.239 Rest bij mij de vraag, is er nog sprake van ontvoering
als de ‘dief’ na een kloek besluit en lange vakantie
die de dwerg zeker verdiende
de politie er wijzer aan doet echte rovers op te sporen?…
ritme van het verleden
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
635 jacks strak om het warme lijf
herinneringen in de zakken
de thee was lekker, wafels
met roomboter en poedersuiker
muziek van Simon & Garfunkel
‘ at the zoo ’ versnellen stappen
over het strand tegen de wind
armen wijd open als een vlieger
‘ i do believe it’s true ’, je lacht
op afstand tegen de golven, we
gaan sporen voorbij, verzanden…
Haagse droefenis
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
1.236 het tunneltrauma knaagde almaar door
diep treurig waren slapeloze nachten
de ziel was aan het einde van z’n krachten
zijn leven raakte kermend op dood spoor
de zinnen werden lange jammerklachten
de blik verstrakte en het hart bevroor
z'n Haagse trots ging met de lach teloor
het hoofd was zwaar van sombere gedachten
het lijden werd de eiberzoon…
EINDEJAARSRING: INTOXICATIE
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
772 we waren tijdgenoten, ruim gemeten
ten prooi aan hemels recht, we deelden huid
en haar, sandalen maakten geen geluid
we hebben ze tot bloedens toe versleten
de wind was zwak tot matig, kromp naar zuid
er was een spoor, we volgden het verbeten
maar waren op een woestenij gestuit
wie had dit van tevoren kunnen weten?…
dag vader
netgedicht
2.2 met 9 stemmen
2.622 zijn dagen blijven duren
vele uren langer dan zijn gevoel
nog maar kan erkennen
de glanzende glimlach blikt
vijftien bij tien groot omhoog
naar zijn gelaten ogen
in zijn hart nog de warmte
die armen om hem heen
de nachtzoen, zo lang al geleden
is er niets meer te grijpen
beet te nemen hier en nu
op een enkele druppel na
een nieuw spoor…
januari
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
1.057 Vanuit de coulissen van de hemel
strooit zij haar stralen over de aarde
Zij verwarmt nog niet
nog bleek is haar licht
Licht zo oorverdovend stil
en kleurloos bleek
stil als het lied van de doven
bleek als de schaduw van de dood
Er zijn sporen van eeuwig lijden
een heldere bestemming ontbreekt
in het niemandsland tussen dood en leven
tegendraads…
je dook als zon door glas
netgedicht
3.3 met 19 stemmen
1.791 nabij je was
je dook als zon door glas
toen we in ijlte kruisten
eeuwen huisden in je geest
tijd was slechts passant als
zand dat tot woestijnen waaide
je keek me aan en zwaaide
de hemel was voor mij te ver
jij kierde door zijn deuren
ik zocht de warmte van je lijf
verbaasd door onbekende geuren
we reiken over mensen heen
zien hun sporen…
en God nog uit zijn eigen bijbel las
netgedicht
3.5 met 12 stemmen
1.527 om niet te storen
nietszeggend gaat hun ruis verloren
kijk maar de mensen aan
hun ogen spelen handen
voel armen om me heen
niets hecht zich aan ijs en steen
alleen zijn op de vlakte
verdwijnen uit dit leeg bestaan
geen tentakels die je grijpen
die raken om zichzelf te verrijken
laat me maar lopen
in de uren van de eerste dag
de sporen…
De Charlatan
netgedicht
2.8 met 22 stemmen
2.306 Naast hem sluipt traag het gitzwarte vlak
en vertelt dat ‘t laatste restje in hem brak
zijn lijf hangt, geen spoor meer van elan.
Er geurt het zoete bitter van manillatabak,
het was ooit samengeluk, hij huivert ervan.…
tweeling - oh schatjes
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
4.694 dinsdag zat een sleutel bij de post
met een briefje aan een touwtje
geheel vers nog zonder vouwtje:
“ben wit met kapje voor de kost”
sherlock holmes er op na gelezen
deze adviseerde men neemt de neus
ruikt het object exact en precieus
om op sporen te worden gewezen
kurkuma twee honden ketjap manis
babies qua geur opmerk’lijk baarfris…
De Zwerver
poëzie
2.5 met 2 stemmen
1.699 Geen jachtroersknal, geen klokkenklank
kan d’oude Zwerver leiden,
die, stijf en stram en moe van ’t àl,
zó hopeloos alleen,
een spoor zoekt dat hem voeren zal
ter uitkomste – of waarheen? ……
bijna dragelijk
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
778 en daarna,
fluister je
wat komt daarna
ik voel de herfst
door me heen gaan, enkel de herfst
en geen andere vragen die sporen dragen van holle huizen
waarin niets zich kan hechten
behalve de onmacht, immer herhalend
zoals witte kruisen, lijf aan lijf
nooit uit marmer
of uit letters van leven
wel liefde, liefde, zoveel liefde…
Eindhalte Gdomsk
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
642 ijskoude wind roffelt op de luiken
van de laatste winkel, gesloten
voor alweer zeven dagen
een oude vrouw lijkt met het desolate
landschap te vervagen
sneeuw stuift in haar marmer gelaat
geen spoor van leven in de ogen
het harde geknars van de trein
die het einde van de wereld verlaat
laat haar koud, zij weet van sterven
Gdomsk verdwijnt…