2916 resultaten.
Van deze plaats af kan ik alles horen
gedicht
3.6 met 71 stemmen
30.755 Ik kan alleen maar luisteren en zwijgen,
alleen maar luisten naar wat mijn vader leest.
Elk woord begint met dat onrustig hijgen.
Ik ben er niet. Ik ben er nooit geweest.
--------------------------------------------------------
uit: 'Voor wie ik liefheb wil ik heten' 1966.…
verre uilen
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
880 jij droomt nu
in mijn open veld
van bomen en struiken
zo heb je mij verteld
en ogen geopend als luiken
naar het verlichte donker
waar de grond nog voelt
als draagbaar van gras
het laat je voelen
zo de mens is bedoeld
daar waar rust doet zwijgen
en stiltes naar je neigen
bind ik de ruimte
aan sterrenpaden;
een brug naar jouw gedachten…
Knuffie
hartenkreet
4.5 met 13 stemmen
1.815 Niemand die kan voelen;
Wat jij hiermee wilt zeggen;
Daarom is zwijgen maar het beste;
Want het is te moeilijk om uit te leggen.
Zoekend naar warmte;
Een schaduw in het zonnelicht;
Ogen die doordringend kijken;
Een knuff die je verlicht.…
Straks
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
972 Straks als de wind slaapt
golven rusteloos zwijgen
gesluierde mistvlagen
zweven over de zee
kun je ze horen praten
meestal over vroeger
toen ze nog liepen
op het droge zand
in plaats van over water
als je samen verder loopt
ben je plots weer thuis
als kind in je ouderlijk huis
waar alles door elkaar gebeurt
uit heden en verleden…
weggegleden
netgedicht
4.4 met 18 stemmen
896 de maan vermoeit
verlaten
elke stap die schreeuwt
om dichtgeknepen ogen
alsof ik er niet ben; de uren met jou
zo vreemd de kus met tussenpozen
jij kijkt op, neer
mijn woorden en stenigt het geluid
van uitgeteerde stilte
de steeds herhaalde vrees
tussen waarheid en waan
en alles wat ik daarbuiten
nog ken
de vogels zwijgen…
Stilstaan
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
1.154 Herinneringen kleuren en niet weten
waarom ze zwijgen en
naar jou blijven ruiken.
Blijven waar ik jou blijf zoeken
en je mij niet wilt vinden als
je weer omkijkt
en me laat stilstaan
met de gedachte dat we samen geen
dromen meer zullen vinden.…
Omvadem ik mijzelf ?
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
632 nopens mij
valt veel te zeggen
nog meer zwijgen
is wellicht een raad
wanneer ik de zucht omvadem
naar het aardse
als de buiken en knopen van
van een trillende snaar
driftige honger doet mij zweven
tussen de schimmen door
soms veredeld en gemengd
met eisen van de geest
of zal het zo zijn
dat het wezen daartoe
van nature buigt…
Je glimlacht raadsels
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
589 ik heb je stilte gezien
de weggeduwde zorgen
er is voor jou geen morgen
je bent bang voor
flitsen in je ogen
zag schimmen die bewogen
je glimlacht raadsels
en je stem is toonloos
door langdurig zwijgen
ik fluister je een rode roos
je luistert naar mijn dromen
een vogel die voor vliegen koos
als handen langs je lichaam…
Gespannen snaren
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
520 Oneindig stil, zo
verstild, als ik het
wil, die stilte spreekt in
alle talen, als gespannen
snaren, resoneren stiltes
over evenaren, als de zwarte
tovenaars preken, ontlokken
onhoorbare klanken uit de
windgitaren, om daarna te
zwijgen, dan is het werkelijk
doodstil, alleen het hijgen
van het verschroeide gras
op dichters graven…
Errata *)
gedicht
2.5 met 14 stemmen
5.687 Voor 'stenen' lees: 'brood',
Voor 'trouwen' lees: 'branden',
Voor 'jong' lees: 'oud',
Voor 'zwijgen' lees: 'goud'.
'Twee' moet zijn: 'een',
En geen vraagteken achter 'meer'.
*) In de geest van Paul Muldoon
-------------------------------------------------------
uit: Dierentalen en andere gedichten', 2003.…
Stilte schitterde in kapitalen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
572 boeken kropen
in het rood
mijn rekeningen sloten
zich verloren wanend
in balans
een aantal bladzijden
is wit gebleven
we hebben toen
elkaar in pijn beschreven
maar we bloedden dood
geen tekst om tranen
vloeibaarder te maken
geen zin om scherper
de gevoelens te gaan raken
in dit rancuneus bestaan
zwijgen kreeg geen letter op papier…
Verborgen angsten
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
740 Mijn hart slaat als een schip in nood
en ankerloos op drift geraakt
schuwt mijn dood die ter lande
werd geplecht toen ’t zwijgen
me verried en boze tongen
het lichaam wilden vierendelen
doch slechts in daad want
het gericht die mij van ’t leven
wou onthechten sprak geen vonnis
over mij als parvenu die het sterven
aanbad met orgieën en iconen…
Fluister je een rode roos
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
669 ik heb je stilte gezien
de weggeduwde zorgen
er is voor jou geen morgen
je bent bang voor
flitsen in je ogen
zag schimmen die bewogen
je glimlacht raadsels
en je stem is toonloos
door langdurig zwijgen
ik fluister je een rode roos
je luistert naar mijn dromen
een vogel die voor vliegen koos
als handen langs je lichaam gaan
keer…
biografie van het tegenlicht
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
615 dit is mijn stem, zei je
ik zwijg
en graaf me in jou
omdat niets ontbreekt aan onze stilte
ook al sijpelt water uit de achterflap;
uit noodzaak
omdat tijd zich verontschuldigt
bij het stervend licht en ik me lokken liet
door de verste grenzen
zoals koude bladeren
langs een winters strand die in de horizon
verdrinken
dit is mijn…
- Speelse Contouren -
netgedicht
4.6 met 12 stemmen
633 ik ben dood ..ik word levend
want de natuur leeft in mij,
speels de overgang
als de lokroep van de havik,
die niet durfde, in zijn habitat
en stil bleef zwijgen,
ziek en achtergebleven
als kunstwerken gedetailleerd,
aan de rand
van het prachtige Friese merengebied
na acceptatie
krijsend hoog cirkelend in de lucht
..over waar…
de kans om iets te vinden wat echt is is klein
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
2.048 echte vrienden zijn moeilijk te vinden
maar als je ze hebt kan je je niet meer ontbinden
echte liefde is niet groot
maar wel sterk en zo lang tot de dood
echte woorden spreken niet,
ze doen je zwijgen of troosten verdriet
wat is echt en wat is schijn?
de kans om iets te vinden wat echt is, is klein.…
In overvloed
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
632 Het gegeven is bekend
hoewel nimmer toegegeven
het westen is gruwelijk verwend
vervreemd van natuur en samenleven
Brood en zorg minzaam aangereikt
het meedenken gewraakt tot zwijgen
de massa volgt indolent in het menselijk zijn
verwurgd is de tolerantie alles te verkrijgen
In Soedan vraagt een kind om water
in een leven waar het nooit voor…
Alle begin heeft een eind
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
597 – wie weet
is mijn dans altijd geweest en het zwijgen
het moment van nu
daarentegen vluchten vogels niet maar
verplaatsen ze zich om de wereld van nu
te kunnen aanschouwen zoals het is…
In memoriam
poëzie
3.7 met 7 stemmen
2.720 Er is een schaduwspel van twijgen
en knoppen over 't zonnig grind,
en bloemengeur en licht en wind
verzaligen het grote zwijgen.
Het is zo stil, dat het bewegen
van 't licht wordt of een ver geruis
van vleugelen ging door het huis
en of zich engelen om u negen.
Het is zo stil en wit dit rusten.…
weldra wiegt weemoed de bomen
netgedicht
3.3 met 19 stemmen
642 wanneer faal je
in het heengaan
wanneer vertelt iemand mij
over de bloemen of de dromen
die doen vergeten
als een minnaar, dichtbij
want meer, veel meer
verdwijn ik in de dagen erna
in een dag nooit gemaakt
een achtste of een negende
waar het antwoord
slechts bevrucht wordt met verte
en nimmer uit mijn zwijgen glijdt
alsof…
Stilte
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
781 De stilte weegt, maar moet uiteindelijk de
humus zijn van waaruit leven komt en liefde,
al moeten we ook sterven, nu en hier,
al volgt een zwijgen, als het zaad in wintertijd.…
De verdwenen verbeelding
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
456 zondoorlatend
spelenderwijs met je vinger
dirigeren, de muziek beheersen
zonder klank of stem
nu krijt de zon dwergen
op de straat, het zoet van smaak
is niet meer proefde ik nog maar
het bitter dan was mijn hart
in evenwicht en dichtte ik het
leven naar mijn wens
tijd lijkt verankerd in chaos
en levensloze melodieën, mijn
handen zwijgen…
Zo vol van
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
878 Iemand ontstaat uit de basis
van houding en er zijn
Hoe je uitbot in dunne takken
met rijpende vruchten daaraan
Herinnering aan bloemen en insecten
zij zorgden voor voortbestaan
Zachte romigheid van jouw dijen
kruis gevat in horige bilpartij
Jij bent door niemand te verklaren
tevens ben jij volledig jezelf om mij
Laten wij zwijgen…
Lichtkromme
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
458 Zwijg de stilte dood,
dood de tijd,
verbuig de ruimte.
Bedenk in ondenkbare termen.
Overwin de toorn van het lam,
haal het verleden in,
herleef vervlogen beleving.
Sneller dan het licht.
Leegte vult zich met licht gebogen spanning.
Een glimmende lach verbergt een geblindeerde gedachte.
Zie het licht,
dat sneller gaat dan het zicht.…
het spoor van de meeuw
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
620 het zwijgen van het strand
draagt een ander gezicht, vreemd
toegevouwen
alsof haar stilte is zwartgemaakt
op wimpers en wenkbrauwen
vele dagen lang
uren waarin het reizen
steeds kleiner werd door het twijfelend tasten
aan torenklokken
die zonder reliëf
de wijzers vastmaakten, noordwaarts
tegen voorbijgaande duinen
en het geraamte…
Blanco blad
netgedicht
4.6 met 16 stemmen
591 Ik schrijf de stilte op mijn huid
en voel hoe het frêle broze
in zijn lot-gebondenheid
door neergepende inktkogels
kan breken,
terwijl mijn zwijgzaam schrijven
soms wegzinkt in de plooi van het leven
en ik met gesluierde ogen
kijk naar het breekpunt
tussen praten en zwijgen
vertrouwend op de onafhankelijkheid
van het vrijelijke bestaan…
Softenon
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
411 “Na jaren zwijgen willen we nu kwijt,
Dat wij u als misdeelde niet vergeten.
Dat laten wij u met dit standbeeld weten,
Wij Grünenthalers barsten van de spijt.”
Omfloerste blik, gezicht op aangedaan,
Maar tevens bezig munt eruit te slaan.…
Ik wilde met je lachen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
595 Dan sluipt
het grote zwijgen binnen.
Een enkel woord van jou zal mij
dan slaan, en met een enkele kus
zul je me minnen. Want elk gebaar
zal aan betekenis winnen.…
kermis
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
1.015 val binnen in dit
spel der eerbiedt
ze zien het zwijgen
donder en bliksen is
schijn der taal
de wijze leren
om gek te zijn
golven in het blauw
wind van west
zo komt ons grauw
dichter bij lucht…
Voltooid maar niet gevonden
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
786 van het wachten
dat ze niet meer vroeg
of wilde dragen
met haar lichaam dat alleen nog sprak
in een taal van een onzichtbare koude pijn
en een stille wanhoop van
omkerende momenten
en een wakend besef
dat ze wilde tekenen en bewaren met
haar bevroren
woorden die haar dwalende dromen
zochten
en hulpeloos bleven zwijgen…