24248 resultaten.
wanneer sterven moet
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
22 De mens is eenzaam tot en met zijn dood
Dat tot in ‘t diepst der harten dringt
En zelfs geboren uit dezelfde schoot
Naar ‘t ver en stil en duister bos
Zijn wij nog vreemden voor elkaar
En lokt ons beiderzijds van ‘t pad…
Even
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
480 Zie de mens
die enkel nog kan zweven
ware het mij gegeven
bijna alles om het even
zorg noch voorzorg meer van node
al jaren onder zware zoden
heb ik één wens
om even, éven maar weer op te staan
op te leven, rond te gaan
en dan rustig en voldaan
terug te gaan vergaan
een uitje van een dolle dode.…
OPSTAAN
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
645 Hey, maat, ik heb de koffie klaar
Het licht schuift blauwe luchten open
Een heli, hoor de motor maar
Word wakker joh, lukt het te lopen?
Word wakker, vriend, en stop die gein
Verdikkeme sla op je ogen
Alsof is leuk maar niet echt fijn
Zij zullen dit niet lang gedogen
Ontwaak mijn vriend we moeten gaan
Van niet schudden de knappe koppen…
Als ik doodga
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
462 Dan ga ik rustig dood.
Geen miserie. Geen tranen. Geen gezeik.
Gewoon weg, paf, gedaan.
En jij blijft achter
met misschien een kater en een lege koekendoos,
maar ook met de gedachte:
die klootzak was gelukkig.
En ik ook een beetje…
Duister
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
216 Mijn ogen zien achter het zijn,
Het niet-zijn waarin wij niet zijn,
Niemand ooit wederkeert,
Zoals de geschiedenis ons leert.
Wat mijn ogen daar ontwaren,
Is door mij niet te verklaren,
Niet te bevatten of uit te leggen,
In eeuwig duister gehuld.
Mijn taal schiet tekort,
Mijn woorden niet toereikend,
Wijl er te veel bij mij schort…
De laatste gast
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
212 D’oude man leunde gebogen op ’n stok,
Wijl z’n hond trok aan d’riem.
D’avondzon kleurde ’t tafereel rood,
’n Briesje beroerde 't struweel.
'n Nachtegaal nam afscheid van de dag,
Het laatste d'oude hoorde en zag,
Wijl veerman Charon wachtte bij de Styx
Waar hij d'oude man treffen zou.
Hondje ging alleen naar huis,
Jankte klaaglijk
Voor…
Het wordt avond
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
370 Zovelen in nood
Inslapen
Opnieuw ontwaken
Leven
Genezen
Opstaan uit de dood…
Vroeger licht
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
183 De dood kleurt zwart.
De smaak is te bitter
om nog te genieten.
De zon schijnt donker
in mijn geloken ogen.
Mijn tong proeft niet
de smaak van toen.
De luiken zijn gesloten,
Leven van licht verstoken,
Nacht de dag verdreven,
Eeuwig 't donkre duister.…
Geboorte leven dood
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
62 Dood is het einde,
Geboorte is het begin,
Leven ’r tussenin.…
gewoon dood
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
117 telkens als ik de dood ontmoet
verstaat mijn stem de vlakke
tonen van berusting, geen twijfel
is gericht hem
hij biedt en verzorgt een schuilplaats
voor het moment dat het leven kiest
voor de andere kant waar het portaal
van stilte je doorgang verleent
en als je sterft is er geen
verzuchting of een terugkerend
applaus, je ligt, staat,…
als ik nu blijf staan
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
129 als ik nu blijf staan
tot ik dood ben
in de verte
is mooi zonlicht
stilte
tot ik dood ben
stomme mensen
tot ik dood ben…
WEET GIJ WAAR DE WIND GEBOREN IS
poëzie
3.0 met 22 stemmen
3.419 Weet gij waar de wind geboren,
waar de dauw geboren is?
Weet gij kunstig op te sporen
wat hierbij, hierboven is?
Weet gij wat de sterren zijn, en
wat de zon, de mane? Wat
in de bergen, in de mijnen
ligt, en in de zee bevat?
Weet gij iets klaar uit te leggen
van al ‘t geen men u vragen kan?…
gedicht voor een zeer hoofd
gedicht
3.5 met 32 stemmen
18.048 de wind verft mijn ogen om
tot spitse vlaggen
en ik geef mijn hoofd over
aan de grote verre wolken
in de grote verre wolken
zitten maanzieke honden
als door de ramen de zon schijnt
zijn de honden zonzieke poezen
mijn benen jengelen uit de verre wolken
als van processies verstoken klokken
maar mijn hoofd is een haan tussen de honden
en…
Noordenwind
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
618 De wind die uit het Noorden blaast,
blaast alle zorgen uit onze koppen.
Fluistert onze verdoofde oren uit,
zodat we weer luisteren kunnen.
Stormt de schellen van onze ogen,
zodat een verblinde weer kan zien.…
De paardenbloem en de klaproos
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
589 Mijn pluisjes worden weggeblazen,
weggeblazen door de wind.
En soms gebeurt het ook weleens
door het blazen van een kind.
De klaproos zegt: Het is toch fijn
om te reizen met de wind.
Ik begrijp niet,
waarom je dat zo vervelend vindt.
Door de wind worden we
steeds opnieuw geboren.…
Woudzang
poëzie
3.2 met 11 stemmen
4.273 Door 't woud der pijnen zucht en kreunt de wind,
En machtig wuiven de gepluimde toppen
En strooien rond de zwarte schilferknoppen,
Die stuiven over 't knerpend naaldengrint.
En uit het hemelgroen dier ruige koppen,
Die schudden : ja, en neen, van woede ontzind...…
O DOOI-WIND
poëzie
3.2 met 16 stemmen
5.098 O dooi-wind, dooi-wind, dooi, o wind, o dooi!
Gij die van ’t zuiden aanvliegt, maak, o maak
Dat al, wat stokte, weer op gang geraak’,
Dat al wat dor is, word’ weer mooi!
- Ik ruik de geur alreê van gras en hooi
Uit gras en zooi – en dat weer ’t al ontwaak
Tot nieuwe muziek en zangerig vermaak,
Dat ook ikzelf uit kille koude ontdooi!…
Hoor 't is de wind
poëzie
4.1 met 14 stemmen
5.215 Hoor, 't is de wind, 't is de wind, 't is de wind, en
zoekende zucht hij om ruste te vinden,
overal rond, en en vindt gene, nooit :
of hij de daken van d'huizen verstrooit,
of hij de vliegende blâren doet ruisen,
of hij de bomen daarboven doet buisen,
of hij de torren hun toppen afwaait,
of hij de malende meulenen draait,
of hij de…
Lentewind
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
545 Een frisse wind
blaast laatste restjes winter weg
waait nieuwe lente
Hoe ondernemend, open en
uitnodigend je steeds weer dagen kleurt met
stromingen die inspirerend zijn, aan het denken zetten, blik op
het leven verfrissen om me heen daar er altijd iets onverwachts gebeurt met jou.…
- De Wind van vele Vragen-
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
1.074 Gaan wij wind kopen,
vroeg mijn kleine zoon...
want in wind leeft de onschuld
van een nieuwsgierig kind
dat gevuld met zijn honderden vragen
de weg van wereldse stormen
en van emoties nog niet kent..…
Herfstwind
poëzie
4.6 met 5 stemmen
2.638 witte wolken,
Ganzen trekken langs het lege zwerk,
Nog geuren chrysanten en bloeien orchideeën,
Kon ik mijn vroeger lief nu vergeten,
Bijna was ik gelukkig,
Met mijn bloemenboot op de Fen-rivier,
Wit schuimt de stroom langs de boeg,
Fluit en trom houden maat met de riemslag,
Onder 't rumoer broeden sombre gedachten,
Jeugd jaagt voorbij, dood…
Herfstliedje
poëzie
3.3 met 18 stemmen
5.157 De wind zit in de
Gele linde
Wat te vertellen, -
Kijk! die kastanje:
Daarvan kan je
De blâre' al tellen!
0! o! daar begint
Die woelige wind
Ze te vergaren - -
Goud! goud! is het ooft.
Over mijn hoofd
Rollen de blâren!
---------------------------
Eerste oogst (1912)…
Ontspanning langs breed water
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
516 Genietend van onbeschrijflijk ritme
van wind en golvenspel
naar muziek door rietkraag luisteren
veroorzaakt door wuivende halmen
die mij gedicht toe willen fluisteren.
En de zon werpt flonkeringen
als sterren over het watervlak
ergens te midden van wijde velden
in toomloos schoon van de natuur.…
ademend stil
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
510 stil
stille wind
stil van binnen
adem
leven, voor even
bezinnen
storm
stevig, onderhevig
aan kracht
tijd
vervlogen, bewogen
in de wacht
in de stilte
adem ik waarachtig
stormachtig krachtig
blaas ik uit
raak ik kwijt
zonder spijt
een onvoorstelbare tijd…
Wisseling van de wacht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
451 Wind reist de zon na
voorbij de horizon,
de wereld rond
en komt terug bij
een zomerwilg.…
November
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
530 Maar nu eist het najaar zijn eigen plek op,
laat de wind over het land razen
en de takken eerbiedig voor zich buigen.
Voor het blad geen houden meer aan.
Nauwelijks tijd om te kleuren worden het in oneindige dans
op grote hopen geblazen,
rusteloos, onstuitbaar……
Herfsttij (niet te keren...)
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
529 De wind veegt regen in mijn gezicht.
Jagend blad, kringelend naar de horizon..
Ik schurk tegen de einder aan,
risico-bewust over de rand te kunnen vallen.
En de glijbaan van de tijd af te moeten dalen.
Eindigend in eeuwig zand, zonder enige verheffing.
Met de horizon ver onder mij...…
molen Wedderbergen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
438 fietsers
de toeristen
de campinggasten
van Wedderbergen
die je
op de foto zetten
poldermolen
in de Weddermarke
je moet opletten
of de wind
ook wel eens
waait uit het oosten
dat zal je troosten
laat je wieken draaien
het is fijn
je kunt weer
echte molen zijn…
Pluisjes
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
452 Met wel honderden
wachtend op een vlaagje wind
om uit te zweven…
Poldert
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
441 Poldert
verwondert
de naam betekent
moerassige laagte
maar wie het waagt te
onderschatten
wordt overdonderd
door de leegte
wie overweegt te
luisteren naar
de wind die boldert
in Poldert ?…