2600 resultaten.
een nacht zonder zee
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
1.020 perspectief is een woord
voor jou ongeschreven
jij leeft het geluk
van een ander wel mee
jouw horizon ligt
veel te ver
voor dit leven
het liefst verdrink je
in een nacht zonder zee…
Vogelpest
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
748 Met stille vleugelslag
belaagd door duivels
met onzichtbare hand
Treurden wij samen
boven het uitgestrekte
nu zo lege land
We hielden noordoost aan
zoals onze ouders
en ontelbaar anderen vorig jaar
We kenden de dreiging
waar het einde loerde
en ontweken het gevaar
In de weidsheid
van de horizon
was alleen de blauwe lucht
Niets…
Wintertijd
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
954 De dagen klinken moeizaam aaneen
de zon staat laag egaal geel
weids te blinken aan de horizon
het blauwe bekken van de bakermat.
De fontein spuit champagnebrokken,
frisse bellen breekbaar water.
De bomen treuren, de takken traag
dijend in de wind van kille waan.
Het grindpad strikt de vorst,
een krakend klittend mozaïek.…
Geef je wolken om te spelen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
589 je gooit ballen hoog
andere handen vangen
je fluit een lied de tonen
blijven ergens hangen
je voeten dragen je alleen
ze gaan nog nergens heen
de weg is onbetreden
je ogen zien geen horizon
de lucht kun je niet pakken
je hoort de mensen wel
maar voelt de grond
onder je voeten zakken
je strekt je handen naar ze uit
schreeuwt zonder geluid…
Landschapspark
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
676 zigeunerland
van ademzucht
tussen heksen en dwergen
speelt de muziek
van zigeuners nog altijd geheimzinnig
in de wildernisruimte van mijn zinsbedrog
liggen de heimweeklanken, de ruige vlakten
van weleer in wilde groente,
en schuimbekkende
inktvissen die woorden langs de lente lijmen
voor de bont gekleurde konijnen
die huppelend achter de horizon…
als je ’t wilt horen
hartenkreet
3.3 met 12 stemmen
1.869 zeggen vannacht
dat tijd nooit vergaat, helderheid nooit wegvloeit
uit het hart van het licht; dat wij verder leven
in de herinnering als woorden op andere lippen
en zeggen dat het vergeten niet groeit noch de stilte
op eenzame straten; dat het dagelijkse vuur
alles verbrandt, paden niet verdwijnen
er altijd een zee golft achter de laatste horizon…
een vreemde dag
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
607 ik hoor ze roepen
van ver
het is een vreemde dag
ontgoocheld en met een dubbel gevoel
kleur ik de wereld wakker, kleed ik mij
in mistroostige gewaden dat het licht
in zichzelf doet keren, herinneringen
flitsen voorbij het geestelijk firmament
voorbij de horizon wacht een verlangen
op mijn thuiskomst, een wereld die niet
de mijne is; trekt…
Een krachtig medicijn
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
632 grenst
Waar koude het nachtelijk uur passeert
en honger mijn droevig hart vermoeit
Daar vind ik nieuwe zin in voltrokken versregels
en schone kunsten in frivole tekens
Daar hervind ik het leven
in warm stromende beekjes
in tuinen van smaragd
Gedistilleerd tot een krachtig medicijn
Dan komt de ommekeer:
Waar dwaze lieden aan de horizon…
Bij jou
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
736 Het begon niet met het zwijgen,
de stilte
die je me zo lang toevertrouwde
tijdens het reizen
van mijn ademloze wachten
de regen hield onze dromen bijeen
en wij sliepen terug naar jou
bij jou, bij jou, bij jou
was er een andere horizon
en minder ruimte voor twijfel
bij jou bleef het onbewuste binnen de inhoud
en had de vorm geen kans…
Bahía Blanca (Argentinië)
gedicht
2.4 met 27 stemmen
10.305 Je danst om de dorst te behoeden
Het golvend haar en geur die vergaat
Een horizon voor het grijpen
Een hut die kantelt in het hoofd
Ademloos herhaal ik de namen
Van de havensteden als gebeden
Kijk ik over je schouder mee
Het orkest dat speelt, je ogen:
Mijn vader danst een tango
Het was in Bahía op een terras
- een tango danst…
Het spoor bijster
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
472 langzaam verstrikt in een web
waarin het ene gat gedicht wordt met het ander
menslievendheid wraakt jouw kern
geduchtig zoekend daar het water
gestaag naar de lippen stijgt
kloppend op deuren die ijskoud zwijgen
vloeit logica over in drogredenen
klauterend naar hoger gelegen gebied
om te ontkomen aan zondvloed
oogt er licht aan de horizon…
De Opgestane tegemoet
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
498 en leven vrij
hun spel in ons vernieuwd bestaan,
nu zingt ons hart een nieuw lied voor de Heer,
de toekomst heeft een nieuw gezicht,
vreugde kent nu geen einde meer,
wij groeten blij het morgenlicht,
de dreiging van de dood is afgewend,
het kruis is ons een levensboom,
het open graf een monument,
vervulling van een levensdroom,
de horizon…
Ik staar en peins
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
834 Ik staar naar de horizon, die eindeloos ver weg is,
ik denk, dat jij daar bent, waar geen einde meer is,
het is net als met water in het bad,
zodra je schoon bent, het water is afgekoeld,
heb je dat net als het leven, ook weer gehad,
met dat verschil, de zee verdwijnt niet in het afvoerputje.…
Geblokkeerd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
504 Gedachteloos staren naar drukke straten
stroming van komen en van gaan
verstoppend in machteloos vluchten
verstikken in adem van overleven
terug is de weg geblokkeerd
voorwaarts door dierlijk instinct gedreven
geen richting bepaald naar duidend doel
slechts één brede snelweg is heilig
het eindpunt ligt ergens achter de horizon
terug is de…
Nacht aan zee
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
1.005 Aan het water staat een meisje
een jaar of vijftien, hooguit zestien
Diep weggezonken in gedachten
proeft ze de leegte om haar heen
Donkere haren hangen treurig
langs haar natte wangen
Ogen rood en opgezwollen
beschenen door het maanlicht
Woeste golven trekken haar aandacht
Lijken haar mee te willen nemen
terug naar de verre horizon.…
levensdans
hartenkreet
3.4 met 11 stemmen
834 Ik dans met jou in gedachten
Duizendschonen bloeien er
Jij komt op in zacht roze
Oh horizon wat ben jij beeldschoon
In het hof van heden
Kleurt mijn gezicht nu avondrood
Ik voel de warme Golfstroom
Neem de dansende beelden
Over een zee van ruimte waar
Langzaam wandelt de nacht
Over het water en landt
Waar wij onszelf in het echt…
Veni sancte Spiritus
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
553 Geest die alles leidt,
oorsprong en verwachting,
wijkende horizon.
Meerstemmig balsemlied,
regen tot vruchtbaarheid,
morgenlicht en avondschemer.
Bloesem van het komende,
handschrift van verwondering,
teken van vergeving.
Inspiratie steeds weer,
zwevend over de chaos,
Geest van de Levende.…
Als een prachtig mooie zwaan.
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
596 Ze vloog toen naar de horizon,
verdween achter de bomen
en komt nooit weerom.
Gistermiddag, kwart voor vier.
Vliegend op haar trage vleugelslag
naar een land hier ver vandaan
vloog ze, vastberaden,
als een prachtig mooie zwaan.…
In herfstig bloeien
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
556 Mocht je iemand zoeken
die geen genoegen neemt
met de oude horizon
de vragen reeds gesteld
tijdens een leven zonder geld
ik zal het zijn
nabij jouw nieuwe grenzen
ik zal het worden in jouw wensen
ietwat weemoedig in het veld
en in het duister van jouw dromen
waar demonen wachten op een kans
teken ik spontaan de groenste bomen
voor…
Onmacht
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
503 Het heden waarin ik struikel, dunne waslijn aan
de horizon, die gisteren gespannen is, schrikdraad
waaraan snippers schaduw hangen, ik spartel
tegen, verlangen naar de engel die de adem stokt
en klapwiekend terugkeert op zijn schreden.…
Gekromde tijd
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
535 z’n hart, de binten gekraakt in het schuim
van de golven waar het zand van de wieg
naar het graf de horizon raakt tot het
moment van de eerste dageraad.…
Voltooid verleden tijd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
545 meer om te moeten
levende voort is er
wel wat uitgewist
en ook toegevoegd
vaak zo ongevraagd
werden stiltes soms
dieper dan gedacht
lijsten van vergeten
namen dwalen ergens
doelloos scherpe randen
verzachten langzaam
in gebroken nachten
gaan dromen van nu
ook in diepte voorbij
steeds sneller komt
met vallen en opstaan
daar een horizon…
schitterende herfst
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
639 Maar de horizon
weeft met stilte-akkoorden
een web,
om te vangen
een ieder
die bidt,
danst of vecht.
Donder vanuit de hemel
weerkaatst op luchtkastelen.
Tranen van de kleine mensen
vallen nog,
nog een paar seconden,
nog een jaar,
nog wat eeuwen!
Dooft het vuur nooit uit?
Rimpelloos
doorschijnend
is de hemel bloeiend.…
Winter
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
700 heb lief
Mijn stoomfluit gloeit en blaast kokend
Wagons die ratelen over rails
IJspegels hangend aan het gezicht
Mijn ogen schijnen op dichte vlokken speels
Achter mij een slinger van licht
Ik ploeg langzaam maar zeker voort
Vastberaden door het besneeuwde land
Zijn glooiende witte heuvels noord
Ontelbare lampjes, ver aan de rand
Horizon…
Dichter tot elkaar
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
533 We duwen molenstenen over een rulle wereld
de grond wordt zacht van de aarde die we helen
Het kompas geeft de geschatte afstand
in gestippelde lijnen, het zijn herhaalde
beelden die ver over hun horizon gedijen
De zon richt zijn pijlen op de roos
van de geschatte tijd
zijn oog ziet het vertrek
tot aankomst die we in alles delen…
Ochtendgloren
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
1.664 Onverwacht, terwijl de eerste zonnestralen
de horizon behoedzaam streelden,
voerde de zuidenwind je laatste adem mee
langs de zoute Zeeuwse kust.
Jouw laatste adem was,
zoals zo vaak je woorden waren:
zachter dan fluweel.
We huilen gaten in de dag,
en storten tranen in het Zwin.
Gedeelde woorden brengen troost.…
Droom
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
618 De dauw maakt het beeld onscherp
aan de horizon vervagen de sterren
waarin de merel ontvlamt in melodie.
Achter de schaduw van de zon
mijmeren mijn dromen
verlicht door jouw glinsterende ogen.
Op mijn nachtkastje verlicht
blijven jouw woorden duurzaam
in een envelop voor de ochtendgloren.…
Feline
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
549 De kleuren die jij nalaat aan de horizon
is de herinnering aan onze verzoening
als mijn eerste handgeschreven pleidooi
met als titel de schoonheid van jouw naam.…
Deemoedig?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
456 verlicht door de
vleugels van de tijd
koestert het de contouren
van het lichaam, gouden randen
aan een moegestreden horizon,
de diepste nerf
van een zwijgende nacht
de zwakste lichtjes
feller stromen
op de gespiegelde achterzijde
van de dromen om
aan de schaduwen
ontkomen,
de zingeving
gewogen in gewichtloosheid
in alles…
dansen aan de evenaar
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
427 losgerukt van stem en stil gebaar, de wind
zuigt aan de valreep waar benen zich lossen
van het openbaar gewoel
want alles lijkt de dood te doen herrijzen
als de slagschaduw van de overspelige zon
de tijd verduistert en manke nerven vervoederen
tot de eenvoud van het dansen aan de evenaar
deze dagen rusten als barbaren tegen een kille
horizon…