15018 resultaten.
Energietekort
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
508 Bijzetten moet hij alle zeilen
Om in het doodgewone leven -
- Dat is na tegenslag het streven -
Een lange tijd nog te verwijlen
Bij theetje drinken, schuitje varen
Geen cruises meer naar tropenoorden
Enkel wat dobberen op woorden.
Naar eigen binnenzeeën staren
Waar witte meeuwen weg van zilte zichzelf vermakend in de stilte
Zich achter…
Smiley uit Brussel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
417 Ik raap planten van de straat en vertraag
Zorgzaam met aarde, schaar en watten
Ik vertraag en kook, voor hem, en met hem
vertraagt al het andere. Ik doe niet veel
Eerst moedwillig, dagelijkse oefeningen
en meditatie, mijn lichaam vroeg erom
Aandacht
Esther bestreek mijn huid, hij streelt
die, hij vangt mijn navelpluis
Gek doen, flauwe grappen…
[ Jij ligt te slapen ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
355 Jij ligt te slapen,
en ik besef, er is niets --
niets belangrijkers.…
VRIJE NADAGEN
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
536 Verblijd door zang binnen kloostermuren
peutert een vrome, ingetogen heer
aan stevig ijzerwerk en broze veer,
zit op schijfjes en schroeven te turen.
Tijdens de stille, werkzame uren
denkt hij aan zijn taak en reizen van weleer;
vanuit het paleis riep de verte steeds weer,
vroeg rechtspraak en daadkrachtig besturen.
Het rustige klokken…
Ont-moeten
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
551 Harde regen op 't zoute glas,
de warme sprei ligt glad en strak,
de nacht zwijgt zonder zware last,
tondelvuur dat zachtjes sprak.
Blauwe kuisheid sluimert stil,
gebodsbord noch verbodsbord wacht,
slapen lijkt een verre wil —
het hart verlangt een zachte nacht.…
[ Rustig als een kind ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
420 Rustig als een kind
op de arm van zijn moeder --
zo stil is mijn ziel.…
Mijmering
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
600 Een pad
Besloten in
Groene hoge hagen
Een stap, een steen, stilleven langs
De sloot
Sta stil
Geruisloos daalt
Het zachte hemelsblauw
Traag in avondschaduw als een
Vlinder…
Ontmoetingsplek
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
395 Licht in jonge blad
een merel zingt zonder haast
bankje in de zon
Stap binnen in dit stukje stad, waar
bomen zachtjes blijven fluisteren, en bankjes verhalen
bewaren van wie even bleef of verder droomde. Waar kinderen rennen
in kringen van licht en gras, en de tijd traag beweegt, als een glimlach zonder haast.
Een plek zonder groot gebaar…
De kunst van eenvoud
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
554 Er zit een waarheid in het kleine,
die niemand opjaagt, een echtheid in het kijken
naar iets dat eenvoudigweg bestaat, zonder oordeel — zoals een
vogel op een tak, die niets hoeft te bewijzen, en mij toont hoe rust vanzelfsprekend kan zijn.…
Waar het stil wordt
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
569 De koude tegels spreken geen troost,
de afzuiging zoemt als een gedachte die niet wil zwijgen.
Een grijze wasmand staat als een stille wachter.
Dit is geen thuis.
Tot het water stijgt.
Tot ik me laat zakken,
in schuim dat mijn lippen raakt.
Een zucht.
Lang, diep,
alsof mijn rug het eerst ademhaalt.
Mijn ogen sluiten zich
voor alles…
De Troon van Stilte
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
559 Een plek van rust, van eenzaamheid,
waar ik ontsnap aan de werkelijkheid.
En als ik opsta, trek ik door,
geen groet, geen drama, geen encore.
Gewoon de deur weer op een kier,
alsof ik nooit echt weg was hier.…
Een wereld gezocht
netgedicht
2.5 met 13 stemmen
440 Laat ons tezamen toch die wereld zoeken
die wereld eens geschapen als paradijs
met vrede, vreugd en vriendschap als in boeken
voor iedereen vrede, voor elk mens spijs.
Waarom kan de enkeling in weelde baden
terwijl een meerderheid in armoe kwijnt
er zijn rijken die zich in weelde laden
terwijl met rijkdom menselijkheid verdwijnt.
Is vrede…
De oude boom
netgedicht
2.4 met 28 stemmen
443 Eeuwen geweven
wortels diep in aarde rust
stormen fluisteren
Verbonden met stilte staat
hij daar, al zo lang als iemand zich kan
herinneren, wortels diep verankerd in eeuwenoude aarde,
terwijl zijn majestueuze stam littekens draagt, van stormen die zijn voorbijgegaan.…
Vredesdroom
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
443 Altijd wil ik de dromer blijven
De dromer die ik altijd was
Over dromen van vree wil ik schrijven
En over de droom die genas
Het was een droom van rust
Die de mens aansprak en raakte
Na ontspannende slaap wakker gekust
Door geest van liefde die over mij waakte
Het was een droom voor alle mensen
Van elke kleur en elk ras
Dat elk voor ieder…
De band met de natuur
hartenkreet
2.5 met 274 stemmen
1.284 En toch voelt het alsof ik in veilige handen rust.
Bij het water kniel ik, luister
naar de stroom. Hij herinnert me dat alles
verandert en doorgaat. Ik raak het koele oppervlak aan en
ervaar tegelijk mijn hart weer ademen. Spanning lost op in het rimpelende licht.…
Weg
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
555 stille tranen
getuigen van
verborgen verdriet
huilende gedachten
daar waar
niemand het ziet
verlangen druppelt
naar binnen
vermengd met heimwee
ooit is er het weten
ooit is er rust
ooit ga je mee…
Op pensioen
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.049 Ik zet mijn wekker voortaan uit,
geen haast, geen files, geen geluid.
De koffiemok vult zich op tijd,
de krant ligt klaar, ik ben bevrijd.
Geen baas die roept, geen lijst vol taken,
ik kan nu eindelijk lang uitslapen.
En mocht je mij ooit nog eens zien,
is het vast op een terras met een glas wijn misschien.…
Adem van de natuur
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
342 Natuur in het hart
met verlangen naar liefde
onvoorwaardelijk
Het hart vol natuur
met een stille hunkering
onvoorwaardelijk
Natuur omarmt mij
verlangend naar warme liefde
onvoorwaardelijk
In het hart van mij
natuur en diepe liefde
onvoorwaardelijk…
Vaststellen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
290 Wat geeft meer rust
dan het vriendelijk kabbelend water.
Wat geeft meer rust
dan de adem in het woud.
Wat kun je meer genieten
dan de Pruisisch blauwe hemelkoepel.
Wat kun je meer genieten
dan leven in de schepping.
Wie kun je meer danken
dan de Schepper van dit alles.…
Langs de rivier
hartenkreet
1.5 met 10 stemmen
632 Lint van helder blauw
versiert het groene landschap
vloeit zacht naar de zee
Langs de rivier fluistert
het glinsterende water zacht, een echo
van gedachten die ik niet kan vangen. De wind streelt
mijn huid als herinneringen, en alles lijkt tegelijk dichtbij en ver weg.
De bomen buigen mee
met een geduld dat ik zoek, hun schaduw
tekent…
Langzaam uitgedoofd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
384 Mijn vermoeide ziel smacht naar rust,
een vredige plek zonder pijn.
Hoe eng ik het onbekende ook vind,
mijn licht dooft langzaam uit, ik kan hier niet meer zijn.…
Wanneer vleugels terugkeren
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
488 Kijkend naar hun dans en thuiskomst
voel ik mijn kloppend en ademend hart meekomen
in hun vlucht vol elegantie en vrijheid, licht genoeg om te zweven
boven alles, stevig genoeg om te landen en te blijven; verbonden en veerkrachtig.…
Zonder titel
netgedicht
1.4 met 12 stemmen
397 bleven
waar ik mijn adem terugvind in de ruimte tussen woorden
en mijn hart de tijd krijgt om zichzelf te verstaan
Soms trillen mijn gedachten als glas in een tocht
maar jij beweegt daarin als een hand die niets afdwingt
slechts een aanwezigheid die bevestigt dat ik genoeg ben
en dat zachtheid geen zwakte maar een thuis kan zijn
En in die rust…
Opladen
netgedicht
1.8 met 16 stemmen
616 Zelfs het kleine lichtspel
van middagzon op mijn handen kan mij
terugbrengen; de wereld wordt opnieuw draaglijk wanneer
ik mezelf toesta te vertragen, te landen, en stil – weer helemaal mij te zijn.…
De mystiek van de wintertuin
netgedicht
1.8 met 8 stemmen
504 Het licht valt als adem op
de kale takken, breekt in ijzige lijnen,
danst op het stille oppervlak, en ik besef dat ook
mijn eigen rust een pure bron is waar alles wat stil leek ontwaakt.…
In het Oog van de Storm
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
369 De rust in mij begint te verdunnen,
alsof zij haar vorm verliest.
Ik weet dat dit oog zal verdwijnen,
dat de stilte geen belofte is.
Spoedig zal ik de chaos
weer onder ogen moeten komen,
wanneer de storm terugkeert
om alles wat stil was
opnieuw in beweging te brengen.…
Wanneer mijn ziel winterslaapt
netgedicht
2.4 met 19 stemmen
641 Buigende takken
sappen trekken zich langzaam
stil groeit nieuw leven
Mijn kruin gesloten voor
de wereld, sappen trekken zich traag
terug langs kale takken, geen blad dat nog ruist in
de kou, geen splinter die buigt onder de stille druk van de winter.
Wat boven de grond lijkt
op sterven is beneden een heilig en
zacht begin, in de schoot…
Eindelijk
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
293 misschien oud, met stof
als adem
op de rug van de tijd
Gelaten-
niet verlaten maar neergelegd
in handen die
niets meer vragen
de waarde wordt niet
gezocht,
wie zoekt vindt enkel
papieren
wie zwijgt hoort
misschien
wat onder het papier
beweegt
daar is het niet
voor bedoeld-
niet om het verleden
wakker te schudden
het rust…
Rustig beklim ik
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
163 Rustig beklim ik
de berg, ijl kringelt de wind --
naar de Witte Tand.…
Thuis op deze aarde
netgedicht
2.4 met 16 stemmen
404 Mijn vingertoppen tasten
naar mos, een textuur die langzaam de
wirwar in mijn hoofd tot rust wrijft. Ik spreek niet om
begrepen te worden, de eik stelt geen vragen, hij bewaart mijn stilte.
Zon strijkt met een zachte
hand over mijn huid, haar licht dat niet
verblindt maar alles helder omlijnt.…