2142 resultaten.
De Herdersfluit
poëzie
4.0 met 32 stemmen
7.013 Zo dan als door een rieten fluit
bij zwijgend eigen stemgeluid
Gods adem door mij henen blies,
hoe grote winst bij klein verlies !…
Gewoon......?
hartenkreet
2.6 met 18 stemmen
1.764 11 September 2001
aanslag WTC
m'n leven gaat door
grote veranderingen in de politiek
m'n leven gaat door
oorlogen dreigen
m'n leven gaat door
natuurrampen gebeuren
m'n leven gaat door
ziekte heeft me in z'n macht
m'n leven gaat door
verlies van m'n baan
m'n leven gaat door
afscheid van dierbaren
m'n leven gaat door.…
De Jalourse vrouw
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
727 midnachtlijk uur
Zweet zij, Smeedt zij
Scherp omlijnde plannen
zoekend naar medestanders
om mij uit te bannen
Duwt en Trekt ze mij opzij
Stelt iederen gerust
en schenkt gul vergeving
terwijl zij tweemaal mij
met IJzeren Lippen kust
Nagels dringen in mijn vel
in haar bloedeloze omhelzing
begint mijn hart te bloeden
en ik weet...Ik Verlies…
Framboosje
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
703 hoe jij mij tussen eerste en laatste letter
streelt als ik jouw troetelnaam prevel en
nadien luister
hoe het zwijgen is als jij rond, zo zacht
in al weerklinkt, die zo de stilte tovert
van mijn lippen
hoe ik nadien als ik in jou aan het water
waar ik me verlies, op deze brede oever
kringen in het riet kauw
hoe ik mijmer, alsmaar onveranderd…
HAAR LAATSTE TRAAN
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.002 eigen verdriet
koffie wordt koud
de asbak vol
een traan rolt over haar wang
overblijfsel van een voorbije passie
die
als een eens sappige sinaasappel
is uitgedroogd
uitgeperst
midden in een zin onderbreekt hij haar
‘k moet even bellen ‘schat’
en als hij wegloopt
hangend aan zijn mobiele reddingsboei
beseft ze
het verlies…
ENCORE
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
885 de lente doet me denken aan verlies
er zijn weer negen maanden dood, begraven
wat overschoot is voedsel voor de raven
de bron van al wat leeft is vuil en vies
de lucht is zwanger van het zaad, ik nies
en druppels vinden in de grond een haven
een groef ontvangt het vocht vol overgave
er rijst iets op, er scheurt een maagdenvlies
zoals…
De feestelijke verliezer
gedicht
2.6 met 18 stemmen
10.112 En toen - het hart hoog op de wind -
verlangen zich bezeerde aan begeerte,
hoe lief had ik dan niet dat feestelijk verlies,
alsof een hartstocht mij verloren blies,
al werd ternauwernood gezoend
de monstrans van één enkele mond.
En elke avond werd het herfst.…
dichter wordende
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
2.245 op een ochtend word je wakker midden in klank
met vocaal en klinker en diftong als voelspriet
met aarzelende zorg stem je de geringste beroering
van licht en verlies in klank af
onmiddellijk zie je jezelf geknield
aan de hoorbaar kloppende wand
van een woord – zoekend naar het precieze
moment waarop een versregel volloopt in klank
wanneer…
Schaduwweduwe
hartenkreet
4.1 met 8 stemmen
2.481 dag mevrouw,
mag ik u interrumperen
wil u graag condoleren
met het verlies van uw man
ben er ondersteboven van
hij was altijd zo attent
een zeer galante vent
met wie ik goed kon praten
zoals we soms wel uren zaten
af en toe waren het hele dagen
dat we samen innig lagen
bij mij thuis in het grote bed
en nadat ik koffie had gezet
begon…
Spiegel bij nacht
netgedicht
2.8 met 11 stemmen
742 Een ieder die 's nachts in haar ziet,
leeft uit een valies van verlies
en elk uitleggen der kleren maakt de kleuren doffer.
Maar een minnend paar
wordt door haar donkerte welwillend bijgelicht,
want in haar waag
in liefde voor elkaar beschut
brengen zij de dag terug op haar aangezicht,
varend in haar weer een weidse vlucht.…
Andøy en Noorse nostalgie
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
765 windgolven
op waar ze vallen wilden, nog even
of veel langer
dan de oude kleuren, haast vergaan
door het tasten aan de aarde
en lagen roest
waar het uitzicht naar toekomst
vergane glorie achterliet
er geen geruis meer was
of een siddering door ’t geoogste
land
misschien plant je hier
een roos, nog voor vergetelheid
het verlies…
Een veel bewogen leven
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
670 PS
Alom wordt dit verlies intens betreurd,
want vele dames missen nu hun beurt,
die ooit een hemel van genoegens gaf.
Er prijkt een gulden roede op z'n graf.…
onzichtbaar?
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
450 Of worden ze onzichtbaar, verdwenen in de tijd
Ik ben aan jou gewent, je weet hoe je mij raakt
Ik wil eigenlijk niet weggaan
Maar toch voel ik mezelf gaan
Ik verlies mijzelf omdat ik jou helpen wou
Maar jij hebt mij niet nodig, je red het zo ook wel
Mijn hart ligt aan scherven
Maar toch blijf ik hier staan……
De wil om te leven
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
1.408 Het begint met de gedachten
Aan die af en toe kleine klachten
Waarvan je denkt dat ze vanzelf wel weer over zullen gaan
Na een paar bezoekjes en een paar onderzoekjes in het ziekenhuis
Blijkt dat die klachten toch niet zomaar weg zouden gaan
Dan heb je ineens een ziekte
Je begint te beseffen dat het erger is dan je dacht
Dan verlies je ineens…
Bruidsbed,
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
578 Het stenen bruidsbed
in haar erker werd
overwoekerd door de
wildste verwachtingen,
de heemtuin aan haar
voeten spint de draden
van emoties in verlies
van het frêle wezen, ze
zag hoe het kroos de vijver
sloot in de kleine ruimte die
haar groene kerker bood,hoe
het water de toekomst ving,het
niet ververste, erin bevroor.…
Boodschap uit glas?
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
849 Zuivere lucht wil hij vreten
zich te nestelen in de
zonnecellen - zonder de ogen
te kwellen - die branden op
het etiket van het netvlies,
helder bloed te stuwen
uit de illusie van het lot, de
wijzers van het leven gelijk
te zetten in elk kwartier, in
ontdekking van de polsslag,
verwekking van de tranen in
een sluimerend verlies,…
Als klokken zwijgen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
748 In deze snelheidscultuur
wijst elke klok uur na uur op
cijfers van winst en verlies
Vicieuze cirkel rond ‘hebzucht als devies’
In ‘t leven onder strenge heerschappij
van economische dwingelandij
wordt stille tijd ons ontzegd
en het meetbare opgelegd
We laten ons sturen en jagen
ook al willen we onthaasten, of vertragen
We vragen om geluk…
KOMEN WE ER SAMEN UIT?
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
544 dus kan je alleen maar winnen
door met verliezen te beginnen
als je pijn, boosheis, verlies doorstaat
zal je zien, dat alles veel beter gaat
dus niet ondanks de pijn,
maar dankzij de pijn
heb je ervaren, heb je geleerd
er is iets in je wezen opgeveerd
een ontdekkingsreis door je leven
zal je de volmaakte zielenrust geven
je moet nooit…
Als je iemand verliest
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.307 Soms verlies je iemand,
Terwijl je het niet verwacht.
Dat jij denkt: hij heeft na die tijd veel moed.
En dan ineens verliest hij zijn macht.
Macht over zijn eigen leven.
En iedereen probeerde hem nog wat te geven.
Maar helaas niks redde hem nog om te blijven leven.
Het leven is nu eenmaal nemen en geven.
Maar waarom juist de goede mensen?…
Ik val steeds van de wereld af
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.693 Ik val steeds van de wereld af
als ik stilsta om zomaar om me heen te kijken
verlies ik neus ogen en glimlach in de ramen
waar ik aan voorbij kom
overdag
de perfecte samenleving vereist de
perfecte onverschilligheid dus ik gebruik
straten en pleinen zoals ik de metro neem
ik wacht stap in en klamp me vast
aan een lederen lus
en ik maak…
Vuilstort
gedicht
3.2 met 14 stemmen
5.592 En als ik loop
verlies ik haar, ik voel een baard, mijn jas
verrafelt waar ik sta en alle wolken
jagen Greenwich achterna.
Dan gaat het snel: er drijft een dorpskerk door
het water, wier en vis bevolkt de Dam,
nat, grijs, week, dacht je randstad, zag je zee.…
Op een kier (2)
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
544 een andere wijze ieder
binnenkomend geluid, eerder
van het aardse beroofd
het neigt dan nog meer
naar het trager zingen
van het eigen hart
het is meer de ruis van buiten
waarvoor de oorschelp zich sluit
het volle verstand lijkt
in te krimpen
- dat is schijn - ;
de omgeving verliest haar kracht
alsof men praat zonder woorden
verlies…
Op de prachtige tonen van de ochtendstond
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
547 Verlies ik
nimmer de grote lijnen van
het spel; in de kwartsmaten
die ik al verplaatsend tel;
vertolk ik met de optimistische
halfslachtigheid van een spreken
met twee monden; iets van een vrolijke
levenslustigheid nog niet door de werkelijke
treurigheid verslonden.
Met de ontnuchtering van de koude
grond.…
Tijdloos
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
602 soms haalt de wind mij eerder in
doorheen de traagheid van de dag
en schrijft al eerder een eind aan de zin,
zo lijkt, en raak ik onverwacht van slag
het is niet vreemd dat ik mij hecht
ieder mens zoekt immers naar gelijke tred
laten varen is niet slecht, zo wordt gezegd
doch het gevoel van verlies blijft onverlet
het getij is dan op iedere…
Doorzettingsvermogen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
975 ontdek een
troostvolle plek
toch
doch
sombere grijze
stenen
mensen het
verlies niet
begrijpend afscheid
van dierbaren
nemen
na de
begrafenis van
je geliefde
keren de
mensen terug
naar hun
dierbaar thuisfront
heus nadenkend
over jouw
immens verdriet
let wel
het volgend
bezoek heerlijk
lentezonnetje luister
de vogeltjes…
it takes a village (voor Marije)
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
544 buitengesloten
bleef je binnen
de anderen bleven
buiten niemand die jou
missen zou maar oh
je wilde nog zoveel
zoveel meer leven:
de vriendin die zou blijven
het vriendje dat alleen jou
ziet staan maar in de
schaduw je sluimerende
zielenstrijd met de dood
in onze achteloze
buitenwereld kwetsen we
weten we niet van
vernedering of verlies…
Het park
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
425 Rechte paden verbinden
witte beelden met een
onzekere betekenis beladen,
verlies aan overgave,
hun voltooide gebaren
in groene kaders.
Zonder een belang
te leven, mooi, hevig.
Dichtbij is de stenen huid
om het vergeten bloed.…
In memoriam
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.423 Van dit gemis
drenkt zich de lucht om mij van u
en ik verlies u, en ben gans in u. -
Lang sinds geleden heb ik droefenis
zeer liefgehad, om de gelijkenis
dat zij mij smart en vrede gaf van u.
Maar zij is heen als gij, en nu
moest ik toch eenzaam zijn, nu niets gebleven is.
Maar eenzaam ben ik niet.…
Betoverend ?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
478 vervoering meer
bevlogen, hierdoor draag ik
in mijn rugzak het betoverende
kind wat mij toelacht, mijn
zonden toedekt, de handen
naar de wereld strekt, en
worden kromme lijnen recht,
een meet-loos mededogen, vrijbrief
voor nog te beleven jaren
verlost van schaduwen en gevaren
ben ik tot alles weer bereid, want er
bestaat geen verlies…
Splinters in een ziel
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
478 Het is het nu weten dat verlies fel kan inslaan
als een bom die splinters achterlaat in zielen.…