Netgedichten over jaargetijden

In de tuin van mijn Jasmijnallee kent de lente een tweede gang na de vroege golf van zwoelte in een benauwde atmosfeer, ons voorjaar nam dit alles in alle vroegte mee, met weinig gevoel voor de nood aan koelte Er volgde een tijd, het duurde te lang met veel water, wind en hagelstenen de seizoenen leken de kaarten te hebben geschud, vroeg…

een man en een vrouw samen oud geworden zaten samen zwijgend op een bank in een zomerend park en hij zag hoe herfst in hun bomen sloop…

Als je je ogen sluit, niet beweegt, hoor je in onderaardse holen de muizen, kruipende spinnen die argwanend naar je staren vanuit fragiele door henzelf gesponnen huizen. Je hoort het knisperen van het dorre blad, hoe vette regenwormen diepe gangen graven, pissebedden onder vochtige stenen gevlucht, op zoek naar een veilige haven. Wanneer…

kleine grijze duif eet wat van de bladeren maar waait hierop mee met de harde wind met de storm langs de woeste zee een uitje voor ouders en kind dit alles geschapen door de heilige Schepper ziet hoezeer hij ons bemind sportieve jongelui in zomerse kleding kunstrijke sprongen op de trampoline voetballen nog erbij…

Terwijl je bijna afscheid neemt verblind je mij, verblijd je mij nog even straks ben je voorbij zolang de wolken voor jou opzij gaan de glooiende velden rood gekleurd het landschap laat rusten weet ik dat het goed was dag mooie dag wek me morgenvroeg als goud om met roodgekleurde wangen de zwoele avond in verlangen naar meer, te beleven…

Groeven in het akkerland Gedroogd in hete zon Onkruid overwoekert Waar geen gewas gedijt Hete Bliksem, hagel Regent op het balkon Zomer in het land Belgisch als altijd…

Een vroege zomer met alleen maar verbeelding het reizen begint Dat het zalig is om te zitten in heerlijk geurende vers gesneden gras waar elk spriet zo zacht aanvoelt als zij oogt en met de rug tegen een hoge stam van waaruit ik in totale admiratie en diepe nederigheid luister naar geluid van ritselende bladeren. Voor mij glooit het uitgestrekte…

De zee is kalm ze ontmoet blote voeten ze overspoelt ze met zout ze speelt en deinst terug meeuwen blijven ongestoord zich tegoed doen aan levensonderhoud er worden palen geslagen gekleurde doeken vrolijken het goudgele goed van ontelbare korrels de hemelblauwe kleur ons zonnige humeur geen wolk als saboteur De zee kent ons gemoed…

In een piepklein huisje vlak aan de dijk Hoord' ik iemand jubelen juichen en gieren Van lentegekeuvel en floragezang Haar man werd er gek van, ging vloeken en tieren "Ik erger me groen aan je voorjaarsgekweel Dat paars uit de humus en bodemstruweel Ontluikende kuikens in barstensvol groen En insecticiden in huis tuin en keuken…

Ik zag in de lente de eerste krokusjes geel, wit en paars zo dapper en zo teer In de zomer zag ik gele zonnebloemen wiegend in de wind ze volgden trouw de zon Ik zag in de herfst vlammende kleuren geel, rood en oranje zo schilderachtig mooi In de winter zag ik blauw, oranje en geel de warme kleuren van de winterviooltjes Ik…

De geur van weiden vol sappig gras en bloemen vliegt op en zweeft door teer lover dat voorzichtig ontwaakt is streelt de bodem van boerenland en in 't woelige Drachten daalt ontdekkend neer beurt nijvere fabrieken op speurt langs winkelrijen drentelt heen en weer tussen een banketbakkerij en een hoog huis met witte raamranden en daklijsten…

Met fles en glas de trap afdalend, loop ik langzaam de verwaarloosde tuin in, ga zitten in de verweerde stoel, vaag zichtbaar in de schemering. Een zoele wind houdt zijn adem in, ritselend klimop bedekt bemoste muren, donkere struiken voeren weemoed aan, zacht klinken de stemmen van de buren. Ik hoor hun inhoudend gefluister, ruik de zware…

het bloesemt in de bomen 't is toch zover gekomen al leek het er niet op de winter bleef maar hangen er rees een diep verlangen naar bloesem uit de knop naar roze getinte takken die haast van zwaarte knakken dat leek dit jaar een flop de wolken bleven dreigen het voorjaar bleef maar zwijgen de zon liep niet voorop nu staan ze toch…

Scheef in roestige kettingen hangen de schommels bladstil onder kale zacht wiegende takken, voor het kind dat spelen wil is het te laat in de tijd, de zandbak vol afval en hondepoep, de glijbaan, stroef van het zand, die niet meer glijdt. Nog klinkt dichtbij vrolijk geroep, zo passend bij dit kinderlijk domein. Het tafereel blijft echter…

Aan mijn oude waslijnen in de tuin, schoongemaakt en aan de oude knijpers, ook schoongemaakt zolang ze willen dragen hang ik met mijn lijf, dat ik regelmatig schoonmaak zolang het mij wil dragen de was weer buiten…

Ik las in Vrouw en Wijsheid, of Sophia en de Vrouw - hetgeen in mijn beperkte blik een pleonasme is, of beter uitgedrukt tautologie - dat tijdens 'onze Koninginnenach', die laatste van de grasmaand op de eerste dag van mei, dat het Beltane is, het oude Keltisch feest Beltain Beltane staat in 't Wiel der Kelten in oppositie met Samhain…

Zwarte kraaien vullen het mistige weiland met overwinningskreten over de voorbije winter waarin dagelijks zoeken naar het weinige voedsel of weerloze prooi lang en moeizaam speuren was hun schor gekras weergalmt in kale bomen slaat stram gebeeldhouwde takken is ondanks ruwe schreeuw bemoedigende zang wekt gezwollen bladknoppen uit een…

in de twijfelzone van de zo op het oog nog winterse dagen en het verlangen naar de zon (in dit geval het voorjaar) is de dichter degene die zich verschuilt in één van zijn gedichten 'alleen in mijn gedichten kan ik wonen' schreef J.Slauerhoff ooit al eens tijdens zijn omzwervingen over zee en ik moet eerlijk zeggen ook ik vond daar…

Festina lente, 't voorjaar is nog koud Maar 't lentefeest heeft daar geen boodschap aan Het bot uit in de zon, bij volle maan Staan kievitsbloem en speenkruid tussen 't hout De prima vera lentesymfonie Is op zichzelf an sich al een gedicht Laat twijgen zuchten onder het gewicht Van helleveeg en lichtkakofonie In park cantonia - maar…

Een wit kleed bedekt de wereld, geluiden gedempt. Een zachte en kleurloze hemel, zo onbestemd. Een zacht suizend knisperen dringt door, witte vlokken vallen op je jas. Vormen een witte laag als as, smeltende sneeuw bereikt je oor. Een zwarte schaduw zorgt voor contrast en wiekt door je beeld. Het plaatje past in het geheel, als de schaduw…

Ik zoom in, adem uit. Zwaluwen fluiten, een libelle knaagt. De spanning glijdt naar buiten, het leven vertraagt.…

in de bloei van de laatste tere strohalmen voorbij het lente-licht de zoemende zomers voorbij de altijd herfst altijd wind en regen waaide zij naar de bloeiende winterheide daar viert zij de laatste strootjes van het leven…

Vanuit de keuken kijk ik uit op de tuin waar vogels zoeken naar zaad en pieren de esdoorn heeft nog een kale kruin blauwe druifjes rinkelen met hun belletjes de eerste lentejurkjes geven mij zwier geen idee wat de nieuwste mode wordt de krant verkreukel ik tot oud papier gastvrijheid pruttelt in de koffiepot de buurvrouw zet haar raam al…

Zo zacht valt nu de sneeuw die plots een glimlach tovert om al te grote ernst en piekerpijn; de ogen van een kind vertellen blij hoe ieder uur gezegend ook kan zijn. Zo zacht valt nu de sneeuw en doet de vlokjes landen in ‘t water dat hen opvangt op de grond; ‘t Is stil terwijl de vogels zwijgen en krokussen verschijnen hier in ‘t rond.…

als een koud harnas spant de winter om mijn schouders ik ben het huiveren moe in mijn hoofd laat ik hem sterven een zachte witte dood of zo op tv in de woonkamer een meisje van honing een meisje van glas Pommelien T. overschouwt haar angsten als zeepbellen zullen ze breken jeugd en schoonheid in triomf illusies zijn belangrijk…

Het leven is zwanger: koeien, schapen, de Aarde zelf wil baren, leven schenken, melk laten vloeien; Barden dichten en bezingen luchtig het leven, de liefde, sensueel geurende bloemknoppen die kleurrijk ontluiken; Smeden smeden ploegen, timmerlui herstellen de kraal, bezielde handwerkslieden, begeesterd door het eeuwige vuur van Kildare…

Eindelijk weer zon, in het park vliegt een duif op -- bevrijd uit mijn huid.…

De winternacht is lang, koud en diep duister; straks schenkt de zon weer lente, licht en luister. Lege kale takken klieven de grauwe lucht, het meeste leven is al weggevlucht, de Aarde slaakt een stille zucht: de winternacht is lang, koud en diep duister. De Aarde lijdt onder een kil doodskleed, strenge vorst heerst ijzig en wreed, ik huiver…

Inkeer en inzicht in een mooi bed van stilte cadeau van winter Vanuit een droge lucht beginnen natte sneeuwvlokken langzaam gestaag neer te dwarrelen tot wanneer haar witte vacht vol glans, volume en zachtheid zich uitspreidt op de begane grond over het glooiend landschap waar ongeklede kronen en kruinen voortaan een witte hoed dragen.…

Kou rillend staan bomen verlaten en zielig bij Gekleed met de pracht van een nat en verdord blad wankelend in het leven op stuk hout waar zij verwikkeld is in een verloren strijd met de binnenkomende wind, het vallen nabij. Vogels zijn druk in de weer met het verzamelen Rondfladderend op zoek naar voedsel waar zij de hemel vullen met stille…