637 resultaten.
De vette jaren van de vergankelijkheid
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
519 De vette jaren van de vergankelijkheid;
waar zijn ze gebleven in de regentijd?
Spijtig genoeg dat ik nu speel, met de
gedachten aan een voorbij te veel.
De felle passie splijt mijn hart over
de gedachten die mijn ziel verwart.
De vette jaren van de vergankelijkheid.
Wat hebben we nog, wat zijn we kwijt?…
Wiederverschluss-Streifen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
431 ik moet, na opening van zaken,
niet te lang wachten met opeten
want verschoonde tijd zal
ooit voor bederf zwichten
als de termijnen zijn verstreken,
is al het geduld vergeten
dan blijf ik zoeken naar woorden
om mijn gaten te dichten
Kann Spuren von Erdnüssen enthalten
Ungeöffnet mindestens haltbar bis;
die Vergänglichkeit…
dansen aan de evenaar
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
427 de herfst ontluikt als een droom
diep gelegen in het erbarmen waar zwijgers
takken hakken en bladeren worden ontmand
als filosofische krijgers
de geur van bloed overpeinst de straat, met
het denken losgerukt van stem en stil gebaar, de wind
zuigt aan de valreep waar benen zich lossen
van het openbaar gewoel
want alles lijkt de dood te doen…
door eigen ogen
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
703 ik zou bijna willen dichten over
deze dag die in het nat van dit seizoen
dan toch de mooiste kleuren laat schijnen
in een schimp waar mijn moed verslonken
is tot in de weke grond waarin het graf
transparant staat te waken op ontginning
van bedrog die diep in dit leven is gelegen
getijden maken slachtoffers, het verhaalt de waarheid
als…
Spoken
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
492 de wind blaast de vitrage
tot langgerekte witte spoken
abrupt gewekt uit hun bandplooiheid
dansen zij van grip verstoken
richting bovenliggende etage
hun holle ogen zwart en wijd
in de schoorsteen kermt de tijd
als echo uit hun keel onloken
een ijzingwekkende hommage
aan de nietsontziende vergank'lijkheid.…
Het eeuwige niets
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
712 Waaruit alles is ontstaan
Verloopt volgens een kringloop
Om mettertijd weer te vergaan
Elke fase in het leven
Begint met een kleine baring
Blijft soms maar voor even
Voorziet het bestaan van een opklaring
Elke fase in het leven
Eindigt met een kleine dood
De pijn blijft soms maar voor even
Die men in laat voelen wat een geluk het bood…
In de kringwinkel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
477 De kleren op de kleerhanger
kleuren klaaglijk en klein
afgeleefd en weggedaan
maar het eind mag niet komen
het verlangen naar
enkel draad te zijn
enkel
stof`
.…
betegeling
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
407 van een fossiele, stenen vloer
is het lastig eten
zo keurig als het tuinpad van de buurman
ik heb begrepen dat van uitgestorven diersoorten
nog versteende keutels resten
er komt een dag dat niemand nog weet van ons bestaan,
ons bloemenperk, nauwelijks gedragen schoenen omdat
de maat toch te klein bleek
zodat voetstappen in beton zijn…
Een ordinaire stoelendans
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
493 Links en rechts vallen ze neer.
Ja, het leven is geen sprookje, meneer!
Voor jonge mensen is het begin vaak wel leuk,
maar ook zij krijgen een deuk.
Thans zei tante Jans: "Op latere leeftijd heb je minder sjans."
"Ach wat maakt het uit," zei de koe,"Jansen is nog lang niet moe!"
En Kirsten heeft een nieuwe baan!
De negativo zei: "Het is met ons…
kleuren van de aarde 7
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
761 men zal ons over
bossen verstrooien
wie we ook waren
al het hartzeer in
menselijk tekort verpakt
geraakt in lucht en water
we nemen de kleuren
van de aarde aan
wie ons ook beweent
wie ook in de spiegel kijkt
naar diep verdriet
men zal ons
over bossen verstrooien
wie we ook waren…
herfst
netgedicht
2.9 met 13 stemmen
1.082 onbewogen staan
de bomen
als skeletten
hun takken
als een smeken
hemelhoog gericht
zonder schaduw
werpend op
het naakte
verstilde land
waar de lucht
van dode wintersloten
ons beroert
als wij
de grijsheid
weerspiegeld zien
in een
zwarte omlijsting
van vergankelijkheid.…
Het klappen van de zweep
gedicht
2.0 met 21 stemmen
12.816 Zij was het type dat alleen door een gesprek
zover te krijgen was; een ernstige babbel,
iets diepgaands, over de vergankelijkheid
van het levende, de noodzaak van relativeren,
Wittgenstein, de anarchie, structurele crises,
neurosevorming, de dreiging van het neo-fascisme
of kernenergie.…
De wind blaast alles
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
729 voor me, gemakshalve
ophopen van, wat zo vredig
aan mij de toeschouwer lijkt
hoe je ook probeert
de wind blaast alles
maar neemt slechts tijdelijk
het blinde vertrouwen
in jou dat ik fluisterend nodig heb
ik waaier, gelukkig
draagt de wind enkele richting
een zekere vergankelijkheid mee…
lente
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
1.190 nooit gezocht maar toch gevonden
jouw afdruk in je winterjas
aan de kapstok opgehangen
omdat het weer lente was
alles is vergankelijk
zegt men dikwijls bij vertrek
maar als ik jouw jas zie hangen
op die door zon beschenen plek
dan raakt steevast mijn traanbuis lek…
Dat ene moment
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
472 Nederig boog ze
soepel als het riet
in de vergankelijkheid
van dat ene moment,
wetende
dat dat punt van zijn
nooit meer wederkeert,
de slinger
van eb en vloed
met als raakpunt
de ommekeer
en telkens anders
keer op keer ,
in het ver-rijkende veranderlijke,
in de flow van het
bewegen!…
ontmoeten
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
495 zij zag zijn ogen
achter het glas van de helm
geen maskerade
maar wel een glimlach
die zijn masker open brak
zij zag zijn ogen
zij wist wie hij was
wie achter dat masker zat
zij zagen elkaar
glimlach in de storm
in vergankelijke tijd
de diepe stilte…
DICHTER BIJ DE NATUUR (kan je niet komen)
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
248 natuurdichters gedijen
bij de jaargetijden
het groene voorjaar
de warme zomer
het herfstachtige najaar
en ten leste de vrieskou
van een strenge winter
dichters hechten zeer
aan de seizoenen als
inspiratie voor de verzen
die dan weer gedijen bij het
bestaan en het verstrijken
van de vergankelijkheid...…
UITVINDING
hartenkreet
2.7 met 10 stemmen
898 Als zachte, verfrissende
regendruppels in de zomer
als een dikke wollen
winterjas, die mij verwarmt tegen de kou
als buiten spelende kinderen
in de lente, maar ook
als vergankelijke dorre
bladeren van de bomen in de herfst.
Zo vind ik je iedere dag, neen
soms ieder uur, weer uit.…
Natuurproces
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.096 Spinrag ligt
als een dun
geweven sjaal
rond stakerige
schouders van
wat struiken
in mijn tuin
Geen kruid lijkt
opgewassen tegen
het verstrijken
van de tijd en
zelden lag een hof
er zo verlaten bij
Mijn lustoord blijkt
vergankelijk te zijn
en mij rest slechts
het brakke paradijs…
als koe
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
523 zoals de schilder
zichzelf ziet als koe
de weide is het leven
waarop hij terugkijkt
waarin hij graast
en nog iets achterlaat
als bijdrage voor
de vergankelijkheid
de schilder is de kwast
en de penseelstreek tegelijk
hij klampt zich vast
aan z'n expressie
geeft gehoor aan drang
naar iets dat niet meer is
of het moet afscheid zijn…
opnieuw herfst
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
575 het is de vergankelijkheid
die vat krijgt op m'n gemoed
kleuren van de herfst maken
ruim baan voor melancholie
als ik iets weg slik besef ik
dat de tijd van gaan is gekomen
seizoenen komen en gaan
telkens sneller dan voorheen
en wij schikken ons in het lot…
Tijdloze bloei
netgedicht
1.9 met 7 stemmen
502 Bloemen wiegen zacht
in stilte van seizoenen
nieuw leven ontwaakt
Onder de lage herfstige hemel met haar trage adem
staan chrysanten in gouden pracht, onaangeroerd door tijd.
Hun frêle bloemblaadjes vangen het licht zoals eeuwen tevoren
stil getuigen van een wereld die voortdurend verandert.
In keizerlijke tuinen, omringd door schaduw en…
een zottig lot
netgedicht
3.5 met 21 stemmen
1.120 ach, het was maar voor even
van korte duur zogezegd
dat ik op eenzame hoogte
aan de top mocht zweven
het koningsschild
gesmeed van honing
uit een sterfelijke bron
heb ik afgelegd
op een aards schavot
daar het smolt in de zon
toch was het zoet
een enkele maal te proeven
van een vergankelijk aards lot…
november
netgedicht
3.2 met 15 stemmen
898 nu uit de tuin
de rozen verdwenen zijn
kale stelen en doornen grijnzen
boven het bladertapijt
alles ruikt naar vergankelijkheid
zoals vochtig mos
veert onder je voet
en moddergrijs glijdt
trekt de tijd
zich in zichzelf terug
schijnt maanlicht warmer
dan de naakte winterzon…
Aankondiging
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
869 Schimmen waren rond zijn bed;
aankondiging van verval en ondergang,
een gevoel van vergankelijkheid groeit
met de dag: dit vluchtig beeld
waarin hij zijn zelf verloren ziet gaan;
een lange wandeling door de mist van
het onbekende, zonder doel, zonder huis,
niet wetend of het goed of slecht af zal lopen.…
droombeeld
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
624 akkers liggen gerooid maar voldaan
in het goudkleurend avondlicht
ik verzink in het vergankelijk beeld
van groei en vergaan
overpeins hoe mijn kleine bestaan
verlopen is
wat er na de dood van mij nog over
blijft misschien wel verder leeft
en of er ook iemand te wachten staat
in het ooit gedroomde hemels licht…
culpabilité
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
738 het verleden als een rugzak
met 't gewicht van vergankelijkheid
al het geluk van weleer de vreugde
pijn verdriet en oude tranen
die ik bewaarde voor later
leggen beslag op mijn gemoed
doch met iets van zelfkastijding
draag ik het als boetedoening
op mijn rug en troost mezelf
met de diepere gedachten dat
schuldgevoel ook een gevoel is…
Zonder weten
netgedicht
4.4 met 12 stemmen
768 vergankelijk zijn gedachten
aan vroegste jaren
van mijn vast bestaan ook
vermoed onstoffelijk zijn
tot moeders baren
is gedacht tot niets vergaan
geen zin laat ik mij geven
daar alles is vergeten
- een vogel mist zijn vleugelslagen niet -
geen woord geen zin
noch aai noch koos
het leven maakte mij
gewetenloos…
TERMINALE KLEUREN
netgedicht
3.8 met 14 stemmen
1.007 en ik
onrustig in mijn stoel
als aan het sterfbed
van een dierbare
zoekend
naar telkens weer
verkeerde woorden
de vergankelijkheid
opgediend
compleet met garnituur…
IX Stofwisseling
gedicht
2.9 met 11 stemmen
5.281 Vergeet de groente
vergeet het vergeten
vergeet de vergankelijkheid
eet wat je ziet
weet wat je vergeet
vergeet wat je ziet op de wandeling
vergeet het licht op de wereld niet
eet het licht drink het
als wijn tot het stroomt
door je bloedsomloop
tot al het vergeten weten
je uit de vingers bloeit.
----------------------
uit: 'Ontij',…