2622 resultaten.
velden
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
684 eens was de wereld wijd
waren velden vol ruisend graan
groenblauw in de lente
golvend in de avondwind
vergelend graan met bloemen
in blauw paars en wit
wilde kruiden
boeketten van de natuur
ik mis mijn velden
de schitterende eenvoud
van margrieten en korenbloemen
met daarboven de ondergaande zon…
Vergleden in een hartstocht die eens ruisend ging.
gedicht
3.1 met 35 stemmen
14.984 Vergleden in een hartstocht die eens ruisend ging.
onder eindeloos levende spiegeling
van liefdes eenzaamheid,
zoek ik vergeefs haar te hervinden
in wie zij nu verworden is.…
Betoverend
netgedicht
4.0 met 14 stemmen
953 Ze woont in mijn schelp
van ruisend verlangen
In de wondere knop
van mijn rozendroom
En ik zie haar
in een vlam van vlinders
een regen van sterren
hoor haar
in het zingen van het gras
op de koelte van mijn huid
ontwaar haar
in de zoete geur
van een blauwe bloemennacht
En ik hou van haar
Een broos geheim
in teder licht
Betoverend…
fris hemelwater
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
631 fris hemelwater valt
zacht op een jong blad
wanneer wolken huilen gaan
wordt alles eronder goed nat
het blad zal groeien en klonen
heeft het vele water broodnodig
zo wordt het groot en sterk
zal het mij straks belonen...…
Herfstbladen op en af
poëzie
3.7 met 10 stemmen
3.752 O het omslachtig wezen
deze sleur,
mijn ziel verzinkt in ongenezen
verveling
En dan in eens staat overeind
de koestering, de vreugde:
blij, treurig, om het even,
dat ik dit mag beleven,
dat ik dit rijk gebeur
bespeur,
dat deze ogen
zo in de verte zien mogen,
gezonken ik
dit ogenblik
weer in zweven
opgeheven,
als dit blad, dit verbleekte…
Herfsttij (niet te keren...)
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
529 Jagend blad, kringelend naar de horizon..
Ik schurk tegen de einder aan,
risico-bewust over de rand te kunnen vallen.
En de glijbaan van de tijd af te moeten dalen.
Eindigend in eeuwig zand, zonder enige verheffing.
Met de horizon ver onder mij...…
Herfstblad
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
454 Opgetogen en dronken van vrijheid,
weet ik dat mijn tijd gekomen is.
Ik tuimel en ik val, bestemming onbekend,
nagewuifd door hen die nog blijven mogen.
Het korte afscheid van de kalende takken
Even heerlijk zweven in de grote leegte.
Los van de boom aan wie ik was ontsproten,
zal ik straks in herinnering vervagen.
Nog plak ik mij krampachtig…
Landweg
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
478 Hulp ‘loos blad aan naakte takken
hangt nog even, vol angst te vallen.
Dan, een zuchtje herfstwind neemt het mee,
dwarrelt, draait en keert en vleit zich neer
op het tapijt dat vergane zomer toe zal dekken.…
Doodleuk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
449 niemand of niets
treedt de dood mooier
tegemoet dan de herfst
een boomblad verkleurt
van groen geel
rood naar zwart
en als het blad al niet
gevallen is valt het
voor dood neer na nog even al het
kleurrijks te tonen wat
het leven hem ooit bood…
Bladgroen ener druiloor
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
292 Zeer geleerde heer druiloor alhier,
Wij zien dat u - helaas - alweer
een volslagen nietswaardig poëem in het openbaar publiek domein
over spel zonder knikkers afscheidt
Hoe vaak, domme druiloor alhier
hebben wij u verzocht, gesommeerd
te voet en te vuur en te zwaard
uw episteldwang elders te voeren?
niet hier, waar belezen collega's…
overstap
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
458 leven na de dood
terug naar de eerste klas
om te leren vier ogen
simpele lesstof
een moeilijke school
de gouden meester
stelt me op de proef
valt een blad niet ver
van de boom
de volgende noot
klinkt uit een instrument
de schommel in de lucht
op een mooie pinksterdag
samen in de zon
voel ik mij een prinses
aan zijn witte hand…
Herfst
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
416 Het grauwe bruinblad
neemt bewogen door de wind
hartroerend afscheid…
De Morgenstilte
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
373 Mijn hart, een blad, mag in het licht beminnen
de stilte, en de vrede diep vanbinnen in.
O morgen, met uw gouden, zachte handen,
raak aan het kleine, dat in schaduw stond.
Geef mij de rust, het licht om te belanden
waar elke nieuwe dag in hoop begon.…
Meiregen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
384 Van blad naar blad.
Van versnelde zomerbloem,
naar vertraagde lenteknop.
Ik luister naar een nietig wonder.
Het is schitterend om te zien.
Mijn hart springt op.…
Queesteskind II
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
763 het blad,
De wens gedompeld
in het liefdesbad
© oermirm 2010…
Zo Mooi
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.302 O vrouw zo mooi
Rijp zomerkoren
Ruisende wellust
Hoe graag zou ik je sieren
Met een guirlande van zomerbloemen
Geplukt uit het jade
Van een zoet struweel
De olijfboom
Strekt zijn takken
Als tedere vingers
Als de verlokking
Van warm sinopel
In de schaduw van de pagode
Vind ik het altaar
Aanbid je nieuwe naam…
Sloepje
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
628 In mijn schamel sloepje
zal ik oeverloze tijden varen
over wateren die niemand ziet
het stille roeien
over de rivieren in mijn hoofd
verre, eenzame plaatsen
in mijn diepste ik
kabbelende fantasie
vol zacht ruisende melodie
die leidt naar een warme open zee
waarin ik opnieuw mezelf mag zijn…
Aqua is leven
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.351 Aqua is mijn lievelingsklank
de klotsende en klaterende
druppelende en spetterende
ruisende en sprankelende
klanken van Aqua
Aqua is mijn lievelingskleur
de azuren of wiergroene
of valavondoranje
of doorzichtige
kristallen van Aqua
Aqua is mijn lievelingsvorm
als damp als sneeuw
als rivier of als zee
als plant en als dier
als…
Bron
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
456 En zo springen we van
kamer naar kamer
We verliezen het spoor
de geur, het kloppen
van ruisend bloed in ons hart
de kleur
van waar we werkelijk waren
wie we werkelijk voelden
in wie we onze cellen klonken
de klank ook
het luisterend genieten
van hoe we ons overgaven
werden wie we waren…
In het donker voor mijn raam
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
342 Het licht van de dancing danst
naar buiten en kleurt de wind
in mijn vitrage
Ruisend spat de regen
in de vette glans van het natte vlies
over de kleiweg door het dorp
Een vrouw en een man komen
in hun ondergoed spelen
Ze duwen en schuiven
Modder op hun huid, ik kijk
en kleed me uit in het donker
Waar is mijn lief?…
Voeten op tafel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
484 Ze voelen zich thuis
bij jou,
mijn gedichten,
met hun voeten op tafel,
open en blootsvoets
vertellen ze,
geen woord vooraf,
elk vers
vers voor jou,
zappend
van liefde naar liefde,
blad per blad.…
open
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
613 blad na blad
knop na knop
seizoen na seizoen
staat de deur richting de eeuwige slaap
te wachten
geen deur blijkt
open
te zijn
broeder wolf
zuster maan
alles beklijft
en vergaat…
Verhaalt van lente...
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
491 Het blad kleurt
't blad valt
de zon
z'n kracht verloren
Alleen wind
blaast van
de hoogste toren:
'loslaten'
De Magnolia
wil al praten
over:
een nieuwe lente
Geef haar eens ongelijk.…
In de zomer
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
507 Het blad wentelt zich nog even
in het licht dat bij de avond past
dat het zwaarwichtig is en droog
verlangt te vliegen, steel losgeraakt
van de boom die goedmoedig wuift
de overige bomen buigen
Het land dat naar het blad verlangt
naar elke nerf en mogelijke kleur
Op het water leest een vis de toekomst
van het blad die beschreven staat
in…
Eentonigheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
919 Kringetjes krabbelen
in de bovenhoek van jouw blad.
In de draaikolken van jezelf.
De wereld is groter dan een hoek,
maar je ziet het niet.
Je kijkt ook niet op.
Je merkt een verder leeg blad.
Breek uit jezelf, zong een zanger,
maar je hoort het niet … eentonigheid.…
ganzen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.052 tegen de schittering
van de orion
en door winterse berken
is daar de ruisende
vlucht van vogels
de nachtelijke stilte
vullen ze met lokroepen
naar verten achter de einder
zij zullen de zon
eerder zien dan ik
geluksvogels aangeraakt
door je schepper
je voorname onschuld
maakt me onrustig
jullie onzichtbaar zijn
is als mijn onvervuld…
rivier
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
881 zilveren breedte onder
veeltintig grijze atmosfeer
wind brengt huivering
in de verte daalt de hemel
in schuine strepen neer
versluiert de sombere toren
land en lucht spiegelen
in de trage stroom
die drast en sombert
het land verwatert
en regen ruisend meevoert
naar de grijze einder…
Stroompje
hartenkreet
4.4 met 22 stemmen
1.499 Een ruisende waterval
voert in de ochtend
zonneschijn met zich mee
drinkt samen met de beek
in de middaguren met z'n twee
een kopje algenthee.
En in de nacht het maanlicht
de waterschubben glanzen laat
gaan ze samen op de loop
langs bies en gele lis
onbelangrijk hoe groot
of klein het stroompje is.…
WAARHEEN, WAARHEEN? WAARTOE, WAARTOE?
poëzie
3.0 met 6 stemmen
1.915 De schaduwen dansen voor mij uit,
en wil ik wel, of wil ik niet,
een ruisend lied
wordt spelende mijn buit.
De vrije wereld zwerf ik door,
door hei en wei, langs kant en kust,
en tril van lust
als ik een jager hoor.…
Lichtpalet
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
584 Dagen beginnen in schemer
zachte bries van lentegeur
in verfrissende koelte
met gedempte geluiden
zang van vogels, ruisende waterval
door zonlicht beschenen
al pracht, tot de avond vallen zal.…