414 resultaten.
Liliane 10 jaar later
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
603 Des te meer sluimerend verdriet, het verleden ging te keer.
Surfend naar jou, vallend over golven, jij onbereikbaar.
Een eiland met af en toe een brug ernaartoe, rustend
Op steeds wijkende warme gedachten als drijfzand.…
Fata Morgana
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
579 De horizon lonkt, o sluimerend zicht,
de dromen ontwaken in het ochtendlijk licht.…
Verdwenen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.699 Schim van gisteren
De laatste kruimels veeg ik van tafel
En grijp naast de wollen roes, de wolk
Ons draagvlak
Ergens onder de glazen stolp
Dan verbreek je de lijn
En ik gis naar waarom en wie en hoe
Dan spijkert een sluimerende beul me vast
En je haast je naar de flits
Ik schud de bijtende kevers van het vel
Terwijl een zomerwind jouw…
Geluk
poëzie
3.2 met 32 stemmen
4.212 Wij haalden onze adem ruimer
En zonken uit de lauwe druk
Tot Uwe grondeloze sluimer
En waakten klaar – is dát geluk?…
Het gerucht
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
674 Zo'n zomeravond, uithijgend
klam en nauwelijks gekleed nog
wegvloeiend naar nachtkoelte
waarin het trillen boven akkers
en velden wegsterft
de leeuweriken wegvleugelen
een maan aanzwelt
dralende slaap zich schuchter aandient
In die sluipende schemering
verschijnt ze, sluimerend
zonder uithalen of grootse gebaren
spreekt fluisterend woorden…
Ik droom de dag
netgedicht
3.4 met 12 stemmen
710 lenteochtend, zo sluimerig mooi
toon je het stille weidelandschap
enkel een kievit is mijn metgezel
het verenkuifje maakt een dribbelpas
rond een kuiltje in het akkergras
roept zijn eigen naam
kiewiet, kiewiet, kiewiet
mijn mond blaast kringelwolkjes
door het zuivere koude ademen
ik droom de dag alvast naar mij toe
er ligt een…
Geen onvertogen woord
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
1.023 Nes-
tors
Impliceren een
waardig afscheid
Wolken van muze
Stuim'lende lyriek
Dwaal
Keer op keer, sluimer
heel oprecht dank…
slapen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
524 in de nacht heb ik
strak van ongemak
op de slaap gewacht
ik open het verleden
dat zich vloeiend vermengt
als een aquarel
met het heden van alledag
wat laat ik zien
waar toon ik me de meester
van de afgewende blik
waarom kijk ik schuw achterom
het lichaam omarmt sluimerend
mijn ontwortelde ziel
ver weg diep achter me
vliegt een zwerm…
Afscheid
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
726 Laat het rusten, voel de sluimer,
proef het avondlicht.
Er was zoveel,
om in te leven.
Je gaf je ziel aan ieder mee.
De waarde die je, kon vergeven.
Het is gebeurd, laat het rusten.
Zie je eigen sterrenzee.
Het is,
echt tijd..
Sluit je ogen.
Droom nu verder,
wees in alles, zo gerust.…
die reiken naar mijn geest
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
1.929 ik rammel aan de tralies
maar alles lijkt vergeefs
jou voel ik in me groeien
onwaakt word ik een beest
sluimerend voel ik tentakels
die reiken naar mijn geest
jij opent de gebieden waar
ik nog nimmer ben geweest
door jou voel ik de muren
die ik zelf heb gebouwd
jij doet me beseffen dat
ik weer van iemand houd
maak me maar wakker…
Rode avondzon
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
309 De stilte waardoor jij
beroemd bent geworden
geeft mij niet de liefde
die ik nodig heb
tussen dit sluimerende
romantische lawaai
jij leeft niet gelukkig
op mijn dorre landschap
nu de rode avondzon schijnt
over het rulle duin
nieuwe liefde
brengt veel teweeg
maar ik herinner mij
het gepassioneerde bewegen
en de mijmeringen…
Zon
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
783 in poging tot rust
z'n horden aan
belopen hun triomf
Verbleken bij verwelkoming
verdediging schijnt zich op te boeien
gaat weer openbloeien
lansen worden langzaam opgericht
geen ontkomen aan
verstrengelen de ijle eigenwaan
Zelfs ik word ervan bericht
maar leg met stomend wolkenpakket
beiden 't zwijgen op
'k lijk nu wel
als sluimerende…
tastbare eeuwigheid
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.098 verstilling
elke boom leek onbewogen
het blad in lome zondagsrust
langs de dijken stonden schapen
peinzend voor zich uit te staren
akkers luierden in aardse kleuren
vogels hingen roerloos in de lucht
in de verte dommelde een vrome
toren tussen eenzame boerderijen
weerklonk in het stille zwijgen
iets van broze eeuwigheid
zo sluimerend…
Het blauwe van inkt
netgedicht
4.2 met 18 stemmen
1.494 's avonds raast
de wind langs
krimpende daken
kaarsen weren
duisternis en
ver open ramen
ik dompel me onder
in onzegbare
woorden
verzamel letters en
assen en oude
paragrafen
ik veer op
uit de sluimer
het tikken sterft weg
herinneringen
en liefde ooit
samen oprecht
de kamer blijft
rustig, verwonderd
kijk ik rond
maar zelfs…
Het glinsteren van de stam
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
504 In de glinstering van de stam
kraken de zwartgerande scheuren
De berk staat stoer aan de rand
van het gespetter van dansende vissen
waar stilte wordt aangezet tot luister
In het fluisteren van de wind
zweven de stofjes in de lage zon
die verderop in het sluimer van de kabbeling
worden geweven tot lakens
en het wateroppervlak bedekken…
Anonieme tonen
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
523 roezigheid regeert
waar transparant
te helder is
sluimer probeert
contrasten te
laten vervagen
nog zegt zijn stem
in duidelijke taal
ik houd van jou
maar druk
achtergrondgeruis vlakt
snel de intonatie uit
anonieme tonen
wekken geen dromen
in het liefdesspel
stroboscopisch licht
wist iedere emotie
van zijn gezicht
heb…
Lief Valentijnsgedicht
hartenkreet
2.6 met 39 stemmen
3.947 Zoals de wind koralen weeft
door de gewelven van de nacht
Blauwbloesems zacht sluimeren
in de boezem van het woud
Zoals het leven weer ontwaakt
in de zomer van de wereld
De gloed van schoonheid straalt
in de spiegel van heldere ogen
Zo verlangt mijn zijn naar jou
als naar een glimlach
broos en teder
een warme zonnestraal
boven een…
De literaire kring
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
566 Op linnen schoenen
sluipt de sluimering
terug in de herinnering.
De leden
van de literaire kring
halen de neus op
voor hun dorpeling.
Met gesteven boorden
en gewassen handen
ontwijken juristen
evenals de anderen
de scherven
van de gebroken pot.…
bij het breken van de bast
netgedicht
3.9 met 22 stemmen
831 wij dekselse dwaze dichters
schrijven op basten van bomen
het gewin van hart en zin
vloeken op wat wij minnen
het zwerven diep van binnen
voor wat het vluchtend licht zo raakt
stellen wij ons onsterfelijk op
alsof naaktheid nooit heeft gestaakt
langs smalle wegen in galop
welk uur is het dat wij vrezen
als sluimerend de dageraad ontwaakt…
nachtgedachten
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
552 mijn borst klopt lichter, nu
mijn bed de lakens spreidt- ronder rond
mijn omvang
breder langs mijn rug
er bloeien kleuren door het duister
altoos loopt de grens terug naar slaap
ik gaap
en leg mijn armen over zware zorgen
met de handen rond het gat dat zwart gekleed
al zwaar in de gordijnen hangt
een blik prangt dwars door sluimer heen…
Amitié
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
502 ik vraag niet of je van mij houdt
dit zou voor ons niet passend zijn
hoe onstuimig de vrijage
in de sluimering van de slaap
in wisselende gedaanten
bereid en vol van hartstocht
geef jij je mij volledig
precies zoals ik het hebben wil
jij engel van mijn nachten
jij engel, zonder één gezicht
weet dan van de leegte
in een eenzaam…
De Koerdische vluchteling
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
568 mij op
Rukten mijn snorharen 1 voor 1 uit
Al waren het woorden tegen hen
Sloegen en spiesden mij met stokken
om er een punt achter te zetten
Een zin kende ik niet meer
Ik schrééuwde VERWARRING uit
Nu woont mijn bewerkt lichaam
in een ver en vreemd land
Daar noemt men mij een vluchteling:
Mijn gedachten geraakten niet weg
Zij bleven sluimeren…
Kleine angsten
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
502 een heerlijk
open gezicht
toch sluimeren in
het zwart van
je ogen de kleine
angsten van de
donkere nacht
het onbekende
geluid dat de
wind rammelt aan
een losse plank
het grindpad dat
zijn stenen in
de nacht herschikt
toch ben je
fier genoeg om
de angst niet
te laten zien
wel de blijdschap
las je weer in de
kamer terug bent…
OVER HOGE BERGEN EN DIEPE DALEN, een Jan Jacobsje
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
760 De zon is zo moe
sluimerende slaap slaat toe
dromerige wolken bevolken 't kussen
bergen bedekken warm 't bed intussen
Slaap maar zacht lieve zon
de nacht is zo om
ga je dan morgen weer stralen?
over hoge bergen en diepe dalen!
Jan Jacob JordaanDichter in Noord-Italië!
een Jan Jacobsje = titel en laatste zin 't zelfde!…
Silezië
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.282 Ik sluimer in de schaduw van een eeuwenoude laan.
De grassen wuiven zacht en losgezongen van het water
stromen 's nachts de stemmen van een midzomerfeest voorbij.…
Dag dromen
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
1.260 Wanneer de nacht de dag bevrijdt
vanuit haar duistere onderkomen
hevelt het licht mijn diepe dromen
in ontdekking van de werkelijkheid
sluimerend voel ik me misleid
omdat ‘n leven mij werd ontnomen
waarin ik zonder me te schromen
kon dwalen door een eeuwigheid
ontdaan van zorgen, pijn en strijd
zonder knellende banden die tomen
wandelde…
Pure Verwarring
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
1.160 Zoektocht naar mezelf
Mijn persoonlijkheid verloren
In het doolhof van gevoel
Onderdrukt verlangen
Sluimering van constante Climax
Bij alles wat ik doe
Denk ik aan jou
Mijn hart slaat
Een race tegen de klok
En dan weer stilte
Alleen een harde steek
De leegte is Onmenselijk
Gemeen en Onnatuurlijk
Zo is het niet bedoeld
Liever duizend…
slapeloos
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
983 ’t Is bijna vijf uur in de morgen
Nog dekt het zwart de sluimer zacht
En weet zich in haar veilig geborgen
Die zich liet wiegen door de nacht
Ik sliep de slaap der rustelozen
Niet meer dan enk’le korte uren
Waarin ik even mocht verpozen
Een droom, hoe kort slechts zou zij duren
O, mocht ik toch eens langer blijven
Waar vredig dromen mensen…
Bij de beek van mijn verdriet....
hartenkreet
3.4 met 11 stemmen
4.069 Ik zit in 't gras en kijk
hoe wolken zich verdelen
en mij in gedachten nemen
naar de zeven hemelen tegelijk
De zon brandt achter hen
in zachte sluimer zal zij schuilen
achter 't grote bos met de den
waar regen in tederheid zal huilen
Vind mij daar m'n vriend
bij de beek van mijn verdriet
dat ik nooit heb verdiend
Jouw woorden zullen…
Afwas
netgedicht
3.5 met 12 stemmen
1.169 Het satijn golft op de klanken
van vroege lijsters en nachtegalen
we drinken van weelderige ranken
vergeten zorgen en daagse kwalen
de verslagen extase kantelt
de jongste herinnering binnen
een sluimering kalmeert het vertrek
het nu uitgespeelde spel wandelt
weg uit het verkreukelde linnen
beneden wacht nog een afdruiprek.…