318 resultaten.
De winter is in ’t groen gekleed
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
447 de winter waait alleen
wat kil achter groene voile
herfst vertrapt door lentetijd
haar strijd heeft aangezet
gewassen jaarlijks sterven
nu zomaar overleven waar
niet altijd het zonlicht straalt
naar buiten snel ter been
groetend naar de bijna kale
wilgen waar al een liaan gedijt
boven gekrokust bloemenbed
wie wil zo’n beeld niet erven…
Bevrijding
hartenkreet
3.7 met 10 stemmen
910 Ik heb mijn lier aan de wilgen gehangen,
ik heb genoeg van al dat gemiereneuk
met al dan niet rijmende woorden
en geshow met flitsende beeldtaal.
Ik ken de kneepjes van het vak,
maar dat zorgt niet voor geneugten.
De woordroofdieren zijn in de meerderheid
en het residu wekt enkel hilariteit op.…
Rozenkransmaand
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
1.274 Voor Mila
Op het rechte pad
Groen aan weerszijden
Werpt het rad zijn schaduw
Hoe regelmatig draait het
Rustig haal je adem, zelfs
De ganzen houden rekening met je
Geluidloos promoten ze groei
De zon in de rug trek ik de kar
Dat je de mond van je moeder hebt
Gebarentaalt het riet
De wilgen vormen een erehaag
Die niemand beknot…
De raad van een lelie
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
540 Een nacht ging ik wandelen
naar de vijver
God was niet in het water
En de wilgen verhulden dat niet
Afasisch.…
Collage
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
598 We liepen langs een sloot
met veel omgevallen takken
van wilg, kornoelje.…
Waarom?
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.499 Een kriebel in mijn nek, een blaadje
Een reiger voor me langs, zo snel
Een wolk schuift langzaam verder, een blauw gaatje
De zon die vindt zijn weg wel
Kleine mannen, een duim zo hoog, lachen en ravotten
Een bluesman speelt gitaar, ik hoor het in de wind, de wilg verliest zijn knotten
Twee oude mannen, ze fluiten eensgezind
Mijn ogen dicht, ik…
Zucht
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
1.244 Wilgen die schudden,
wiegen,
draaien,
bij de heersers
naast die stad
en in de wind.
Dan dat kind
dat,
vrij van zonden,
nog iedere steen werpen kan,
plat op het water
en onder die heldere lucht,
waar de heersers om de stad vechten
en de wind zacht en vol verbazing zucht.
Touw van schapenwol.…
PLAGIAAT
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
802 Maart roert zijn monsterlijke staart
Zwiept plantenpotten van terrassen
Dwingt jong en oud in winterjassen
Zet mijn vergissing op de kaart
Werpt zwerfvuil tegen huis en haard
Wist mij laaghartig te verrassen
-Ik vond het nogal onvolwassen-
Met kelen waarin nog geen baard
Ze vielen spoedig door de mand
De wilgen graaiden naar mijn lier…
Een lege plek om te blijven
gedicht
3.3 met 226 stemmen
29.066 Geef mij maar de brede, trage rivieren,
de bewegingen die je niet ziet maar vermoedt,
de drinkende wilgen, de zinloze dijken,
een doodstille stad aan de oever.
Geef mij maar de winter, het armoedige
landschap, de akker zonder het teken van
leven, de kracht van de krakende heide.…
westwaarts
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
622 de wilgen houden hun
gezichten naar de zon gekeerd
ze kijken over water,
rietveld en moeras, als was
de tijd van eeuwen terug
verstild in ogen
blijven staan
zo tussen woeste takken
schuilend, al een simpel nest
als oorsprong voor wat klein geluk
in stukken eierschaal en veren
blauw gekleurd
gelijk de lucht, een zucht
van welbevinden…
Herfstdeuren
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
426 Hoor de scharnieren kraken
het hoofdseizoen is nu voorbij
wankelend
afgrond nabij
opent zij herfstdeuren
in haar dromerig verlangen
tussen haar slanke vingers
glippen er dagen
langs herinneringen
die ze ooit had
aan vlinderverlangen
groeien wilgen
houdbare dromen
verder tijdens nachten
door duister smachten
tussen talloze lippen…
Wodka
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
622 Wilde blauwe vlinders
bespieden sluwe wolven
op Russisch grondgebied
waar de Veluwe veel groter is
lenige wilgen deinen weemoedig
met de wind mee in een strijdlied
zie daar de wilde paardenbenen
onder de heldere blauwlucht
van bonte horizonnen
uit de verstilde verte
rivieren drinken
bloeddoorlopen
labiele emoties
monsterkoppen…
Zomerse ontmoeting
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
151 Zij staarde stil voor zich uit,
Een traan welde uit haar oog,
Een koekoek koekoekde zacht,
Een briesje wiegde de wilg.
De molen wiekte slag voor slag,
De toren spitste de hemel,
Twee zwaluwen maakten zomer,
Mei ligt begraven, r.i.p.
De herder floot een deuntje
Op uit d’wilgentak gestoken fluit,
Over zomerse geneugten.…
KOUD LANDSCHAP
poëzie
3.6 met 12 stemmen
2.504 Een lage wei
waar 't water blank om korte wilgen stond
tot aan de zwarte koppen. Vlokken vlogen
neer, neer, al sneller langs de naakte twijgen
en tegen 't witte water, wit en weg.…
Teveel voor mij
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
648 Te groot zijn
de indrukken van beelden
als ik stilsta bij mijn bewogenheid
groot is de schok
te treurig zijn
de wilgen waaraan ik hang
mijn hoop op mededogen en begrip
treurig is de onmacht
te diep zijn
sporen die de droom nalaat
die naast de werkelijkheid bestaat
diep is de afgrond
te waar is
een beloofd land voorgelogen
door profeten…
heildronk
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
639 Vroeger ging alles van waarde
mijn mond rond, zomerse weiden
het lange tenen van de wilgen, het
stil zwijgende van plassen in de voren
mijn geboortegrond rees en alles zoog
verzengend, de hitte die het dampen
uit de koeien sloeg, blakende vlaaien
mijn handen fonkelende verbeelding
witte haren, Ernest Claes in de vingers
toen nog, het huis…
Bij spiegellichten
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
530 bloeiende kastanjebomen
bij spiegellichten dichten
op het bankje, op het plein
waar morgen kinderen spelen
dansend als de zomer zelf
in passen vluchtig als de wind
rond een welriekende bloem
te kunnen dromen
bij het groen, het ligusterblad
waar een merelpaartje
een goddelijk nestje had
fonteinen sproeien
vloeien zich over het water
een wilg…
geknot leven
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
725 genoodzaakt terug te reizen kwam de tijd
in hoog tempo los: vlak landschap, luchtige lente
oevers met zacht walsend riet
geknotte wilgen als stille getuigen
gebalde vuisten, scheve boosheid in
strenge slagorde langs rustig water
takken slordig vergaard en gestapeld
afgesneden van de ouderlijke stam
om eigenzinnig in bloei te komen
tot ontelbare…
Nieuwe Kracht
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
628 een zucht, het voorjaar leeft
geeft lucht aan het gemoed
en ruimte in het hart
om dát te kunnen dragen
waar mijn kind
de kracht niet meer voor heeft
Parkinson nam het hem af
ervaart dat als een straf
voor een misdaad die hij niet beging
stuurt een groet met een hand die beeft
mist zijn muziek en de baton
die hij genoodzaakt aan de wilgen…
Schimmenspel
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
946 In mist en achter een waas gezicht
schemeren slaapschaduwen
waar blauwe wilgen de wacht houden
langs de oever van de avond.
Langzaam rolt een dromerige stilte haar deken
over het bedroefde woud. Tezamen
met een koele wind
rilt ze in de nevel van het dal.
Een zwarte vogel tuurt
in de diepte van de nacht, verscherpt
zijn blik.…
De dichter en de dood
gedicht
2.8 met 42 stemmen
23.164 Ik peuter maar wat en ik mier
aan gindse wilgen hangt mijn lier
onbereikbaar voor de hand
in 't bekende polderland.…
bekoring
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
573 in onbewogen straten, langs wegen
toen je me tegenkwam
op het laantje, daar waar in
ontknoping van de lichtuitstraling
tussen de bomen,
en voor ons de akkers
en boven ons het hemelgewelf
en je me daar zag komen
aan de oever bij het meertje
waar koele westenwinden
ritselden door wilgen
zou je me thuis kunnen…
Poolhaas
gedicht
5.0 met 1 stemmen
1.587 Voor de ijsbeer duikt hij weg in spleten
vindt daar nog uitlopers van wilgen
korstmos en als de kust weer veilig is
rent hij snel naar het water, knabbelt aan zeewier.
Een raadsel is: waarom raakt bij het paren
de moerhaas ernstig gewond?…
Medereiziger
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
521 De wilgen delen schouderklopjes uit
Zij willen helpen mijn verlies te dragen
Je beeltenis begint wat te vervagen
Ik laat die los, als ik mijn ogen sluit
Zie ik je voor me in een wit gewaad
Bevrijd van alle ongemak en zorgen
Je voelt je in Gods Heerlijkheid geborgen
Of iets wat daarop lijkt en echt bestaat
Je toont me waar de mens in overgaat…
Salix babylonica
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
520 De wilg treurt groen ontsproten als tevoren.
“Im Prater blühn wieder die Bäume” zingt mijn hoofd.
De spitse blaadjes babbelen herboren.
De boomchirurg: hij zij geloofd.
Geen spraakverwarring wordt er ooit vernomen.
Bij mensen al te vaak maar nooit bij bomen.…
Zwoegwoord
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
621 raakt
of het voldoende literair is
of het leidt naar vage afgunst
of het leidt naar medelijden
of het belandt in trollenland
of het lachwekkend wordt bevonden
of het nog wat woke is
of het ook onthullend is
of het doodgeboren wordt
of het ook bestaansrecht heeft
of het alle twijfels waard is
of het toch niet beter is
om alles aan de wilgen…
Landmans lot
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
202 Zo blijft honger en dorst kwellen,
Slaapt hij meest in doge greppels,
Onder bescherming van een els,
Of somtijds een wilg of niets dan
De sterrenhemel boven zich.
Totdat hij niet meer wakker wordt,
Hij door dorst en honger is geveld.…
katjestijd
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
733 snoeiwerk onzer boeren voor natuurbehoud
van pruiken in februari op de wilgenbomen
wordt nu door vrijwilligers overgenomen
dat moet - anders worden ze te vroeg oud
noem het vormwil waarin ze worden opgeleid
met takken die na ter worteling aangeplant
door ferme knotters zompig aan de waterkant
twee meter hoog van hun kop worden bevrijd…
Klaar
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.014 (voor Remco Campert)
Je bent er klaar mee, bijna jouw
hele leven stond in het teken van
de schrijverij en de aanverwante
bezigheden, zoals optredens op dit
en dat literair festival.
Ik zag je ooit tijdens een Nacht
van de Poëzie en ik luisterde
ademloos naar jouw warme stem.
Het achtuurjournaal liet ons
weten, dat je voorgoed de pen…
Stedum - Harar
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
462 Dan maar weer hout krabben en
qat peuzelen in die eeuwige wilgen. Vaak hoor
ik vanuit het hoge noorden weerwolfgehuil onder
een volle maan, dit is jouw poëzie definitief.…