2308 resultaten.
De hand van liefde vinden
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
646 zou ik na een roerige herfst
de rust van de winter
de stilte van de sneeuw
rustend op mijn handen
verder dragen
naar de wachtende wereld
verscholen achter de rietkragen
zou ik de lente
met open armen begroeten
als boven het nog kale land
de eerste zwaluwvlucht
zich tekent in het blauw
de zon opnieuw ervaren
als een deken voor de kou…
Seizoenen vol hoop
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
470 te creëren
huilen van de wind door troostloze bomen
de velden leeg en dor zelfs mistige horizon
in mijn brein slechts verlangen naar de zon
wanneer zal ooit het nieuwe leven komen
maar in mijn hart vonkt stil het hopend vuur
dat straks na rusttijd onder witte deken
kiemkracht en herleving van nieuwe natuur
tot explosie komt als de kou…
Ons samen zijn wanneer we niet samen zijn
netgedicht
4.2 met 14 stemmen
641 Het voelt als leeg wanneer mijn handen zoeken
en slechts een kale plek van kou ontmoeten.
Ik weet het wel, mijn lief,
zo machtig is illusie
betoverend, als overgave aan muziek
troostend
maar ook terugvoerend naar het verlangen
tot aan de laatste toon
die opgaat en verdwijnt in het niet.…
Jij bent
poëzie
2.8 met 5 stemmen
1.287 Ik ben de kamer vensterloos,
waar duister heerst en kou altoos —
jij bent de luchter met gouden armen,
die 't al verlicht en 't al komt warmen!
Ik ben het eindloze schotsenveld —
jij bent de zon die alles smelt!
Jij bent mij Al, hebt me al gegeven :
'k lag dood in 't graf, jij deed m'herleven !…
Lenteraadselen?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
469 Waarover zingen de vogels in groene kruinen
zodra dagen lengen en de zon warmer wordt
en mensen heerlijk in het gras liggen bruinen
niemand nog over kou of ongemak mort.
Ach, ik wil het allemaal niet zo precies weten
alles en ieder heeft zijn eigen keus
alleen van het goede genieten blijven weten
en gewoon gelukkig zijn is mijn leus.…
Aanbidding
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
437 Maar op 't nivo van 't water zelf,
zittend op 't basalt,
voeten in 't nat,
om aan de kou te wennen,
even... halt,
dan, me erin te laten glijden,
laten omringen door meegaandheid,
zachtheid, beweging,
't klotsen, kabbelen,
als een spel,
een babbelen van golven...…
iets herkent de schuchterheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
473 nu ik luister naar meedogendheid van
tonen toont mijn gevoel erbarmen, het opent
wondertjes in mijn denkpatroon
***
buiten graast de kou op het terras, het groen
is grauw en dorstige vlagen wind hoeden
de vragen die niet willen weten van rijm of rijp, het
verliest ergens van maar van wat kunnen we
beter niet vragen
het voeren van…
Proletarisch winkelen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
685 Volgens mijnheer B. werd hij in de Dagmarkt
's-Gravenhage, Fahrenheitstraat, jaren geleden
bevangen door de kou van een diepvrieshaan
die hij onder zijn hoed had gedaan
Op weg naar buiten sloeg het noodlot toe
mijnheer B. viel flauw en de diepvrieshaan
deed een laatste ultieme poging
te ontsnappen aan zijn vreselijk lot
Vanonder de hoed…
IK ZAG ZE WEER
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
582 Ze vlogen meteen op de kroppen af
die nog steeds niet in bloei staan
ondank dat ze IJsbergsla heten
de kou heeft ze nog steeds in zijn macht
ook leggen de slavinken opgerold
op hun nest
keurig naast elkaar
in de vitrine en gaven geen kick
hun broertjes noemen ze blinde vinken
die konden het niet aanzien
dat familieleden werden ingepakt…
Vergaan
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
751 het altijd al zo geweest
even een nieuwtje even feest
al snel was het gedaan
Ze zag alleen nog zijn verveling
een terloopse kus of streling
viel haar nooit ten deel
Hij zocht de vreugde buitenshuis
zij was de verzorging thuis
maar het lege niets werd teveel
Haar liefde verdween
ze kon het niet meer alleen
stapte gebroken uit zijn kou…
Een vogeltje
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
719 Mocht je eens in je tuin een vogeltje horen fluiten
is het "iemand" die heel eventjes denkt aan jou
een hoofdstuk in mijn leven, dat in nu zal afsluiten
het wil je wat van de warmte geven tegen de kou!…
Ik vond een vogel, stervende in de tuin
poëzie
4.6 met 5 stemmen
1.330 Toen wist ik: - Nu nog zijn mijn wangen rood,
Nog zing en dans ik, maar ook ik moet sterven -
'k Voel nog de kou, die héél mijn zijn doorvloot.…
vacuüm van kwaad
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
463 zijn houweel te slijpen
aan trots en het waanbeeld
dat er een god drijft op de stem
van vaderlijke uitingen
buigt mijn hoofd, zinkt mijn toebedeelde
gedaante in zwijgen, een stilte die me raakt, me
verhardt en de waarde van ieders waarheid
laat dalen, dalen totdat het innerlijk vuur
verkoeld tot pegels die ik als speren kan werpen
de kou…
Adventskaarsenvers
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
977 Voel hoe het warmer wordt,
kou-overstijgende,
nog maar een weekje,
dan branden er meer.
***
Vier lichtjes schitteren,
nu komt het dichterbij,
Jezus geboorte,
de komst van de Heer.
Die onze Redder is,
Vredeverkondiger,
over .. nachtjes klinkt
God zij de eer!
****…
Wanneer ik je weer zie
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
649 Alleen daar, in de kou
Dat het maar een vaag begrip blijft
Dat ik van je hou
Uitgevlogen als een vogel
Die de vrijheid heeft gezien
Een heel klein beetje mededogen
Doorschijnend in je vage gelaten
Want is dit nou echt wat ik verdien
Om je, alleen en verlaten
Zo ontzettend gelukkig te zien…
Eik
gedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.565 Dus hou uw mond,
tenzij u eikels vreten wou; ze vallen
straks na eerste kou. Mijn jas? Ik zou beschaamd zijn
u zo ruig doorgroeid te zien, vol mos.
En blijf ook af van al dat tere schemerweefsel
ondergronds, het treurt nog om Dodona
waar ik op rotsen stond en ruisend met mijn
doorwaaid blad uw god het woord gaf.…
De seizoenen
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
853 avond
De nacht maakt de vier dagseizoenen compleet
Zes uren per dag voor een lente, een zomer
Een herfst mondt uit in wat winterslaap heet
De dagen verkorten, het licht bergt zijn stralen
De sterren gaan slapen, het land rekt zich uit
De vogels verstommen tot het ochtendgloren
Wanneer zij ons wekken met zang en met fluit
De regen en kou…
bruggen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
599 weet zeker dat het lukt
de kruizen van geklonken staal
spreken krachtig stoere taal
strak gedraaide draden trillen
om het bewegend dek te tillen
voortdurend onder spanning staan
automatisch dicht en open gaan
mijn beste vriend is altijd nog de brug
ik slaap er heerlijk onder op mijn rug
de kartonnen doos beschermt enorm
tegen kou…
regen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
529 heldere hemel
benam jij mij de zomer
door onverwachts opeens
van mij weg te gaan
terwijl ik geven wil
wat en wie ik ben
is het nooit genoeg
of zal het kunnen zijn
om met mij te blijven
pijpenstelen nu
nat van verdriet
regenen mijn ogen
het kussen en de lakens
die wij niet meer delen
eindeloos donker
voelt de leegte
bitter ook de kou…
Raadselachtige landloper
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
601 Dromend over de zwaluw in het winterland
met de Spaanse zon in jouw hart
konden we hoge bergen beklimmen
maar misschien zijn we nu te oud
voor in een tent in de kou
en hou ik je slechts bij me
om te kunnen dromen over bergen
een onherbergzame gedachtegang
in het holst van de nacht gekomen
met de taal die we spraken
konden we verhalen…
toe, lief
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
554 toe
droog je tranen
ik ben er steeds nog
zwevend op vleugels
om jou heen
toe
huil niet meer
ik blijf jouw liefde
zoals in elke herinnering
jij de mijne bent
toe
stap uit de leegte
die jij met tranen vult
terwijl het boek vol is
dat wij samen schreven
toe
laat je niet pakken
door de kou van eenzaamheid
warm je hart en handen…
Het vuur
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
499 Het vuur
knettert
laait
het rook
dwarrelt door de lucht
Een indringende geur
het vuur dempt je humeur
gedachten staan stil
opgaan
in de sferen
het vuur
stemt je tot mediteren
Laat je voelen
dat eindigheid
er is
het vuur
dat blijft branden
voor altijd
geeft warmte
daar waar je in kou lijdt
een geborgen gevoel
bij eenzaamheid…
dichterlijke octrooi
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
402 erover wil schrijven, kleine vergaar
dingetjes vallen in het niet
bij het schrale gevoel
waar dit seizoen op broedt
ruwe regens smeken de grond
om zeeën van verdriet aan te maken, armoe
hangt aan de twijgen en de geur van gaan
is een binnenkomer voor de late gast
de winter loert vanuit het wolkendek
en bekommert zich alvast om een
nieuwe kou…
Welterusten
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
584 Ik was dichter van waarheid en trouw
voor alles waarvan ik hou
dichter was ik in warmte en kou
van jou en van alles en
iedereen dichter.
Ik was dichter van master en bul
van de eerste dag tot de laatste snik
was ik dichter omdat ik graag
plichten vervul.…
Ode aan de vergrijzing
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
635 moeder
Die ’s de winter bijna door
Nog zo stralend levenslustig
Nou, daar teken ik wel voor
Voor haar rimpels en haar nukken
Voor haar wijsheid en haar lach
Ja, als mij dat eens gaat lukken
Als ik dat ooit eens vermag
Even kijk ik in de spiegel
Ben ik dat, die oude vrouw
Maar haar ogen zie ik stralen
Levenslust door alle kou…
Morituri te salutant
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
418 We streden om de zeven heuvelen
We zagen kameraden sneuvelen
De aarde kleurde vermiljoen
We zakten door gezwollen benen
We zogen vaak op kiezelstenen
Bij gebrek aan dagrantsoen
Geen kou, geen hitte kon ons deren
Geen geweervuur deed ons keren
Twaalf maanden jachtseizoen
Ons wapen glom van poetskatoen
We…
Afscheid in pijn
netgedicht
5.0 met 79 stemmen
461 golfjes op
het mediterrane zand
je ogen namen mij
mee naar de enige
wand behangen met
tal van snuisterijen
waarvan jij de lading
al draaiend en kerend
doorgaf met een lach
je andere hand
aardde stevig de mijne
wij hebben geen
prijs afgemaakt
zijn blijven zitten
tot het donkerode in
snelheid ondergaat
en werkelijkheid de
kleine kou…
Kon ik je maar haten.
hartenkreet
5.0 met 12 stemmen
561 Ik haat het
Ik haat het gevoel van de kou die je hebt achtergelaten.
Het verlangen naar jou blijft als een vretend gevoel zitten ook al weet ik dat je weg bent.
Een gevoel die me elke stap die ik zet weer terug duwt.
Ik ben jaloers, jaloers op de manier waarop jij kan leven zonder mij.
Een leven waarin je eenzaamheid je gelukkig maakt.…
Lange warme haren
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
549 het licht
kroop zacht
dichterbij met
lange warme haren
het openbaarde
de desolate kou
die mij in somberheid
gevangen had
gehouden in de
afgelopen tijd
het is begonnen
met twijfels aan
de echtheid van
licht dat opgepimd
door anderen veel van
zijn glans verloren wist
over de warmte die
het zou moeten
verspreiden en die
niemand…
Jas van mij
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
519 Jij jas om in te wonen
elke dag droeg ik je
behalve als je weg was
om je te laten stomen
Van spijker was je gemaakt
je was zwart met een groene kraag
alleen werd je jammer genoeg gekraakt
Moest ik naar huis zonder mijn favoriete shell
door de regen en kou
wat een hel
Ik miste je zachte binnenkant
unieke kleuren en mooie vormen
en dat…