2506 resultaten.
Wederkerig lied ?
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
479 Sculptuur van onszelf, onderhuids gestoken
naar realiteit of schijn verwijzend naar de
zon met gebroken ogen, een wederkerig
lied want iets anders is het niet.…
Mephistopheles Epicureus
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.066 En dan noemt hij de wijn, die vreugde geeft -
Zijn passie - zonde, en nuchterzijn zijn deugd,
Daar hij zich dwaas dronk in een mooie droom,
En in het leven schijn zocht, die niet leeft.
Hij vleit zich met de erinn'ring zijner vreugd,
Maar durft geen appel proeven zonder schroom.…
De boog van de schepper
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
516 Sculptuur van onszelf, onderhuids gestoken
illustratie van realiteit of schijn verwijzend
naar de zon met zijn gebroken ogen, een
wederkerig refrein, mooier wordt het niet.…
de vier gezusters
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
500 en onverlet
wilde die ster slechts bij hen zijn, toen
elk haar eigen stap in zilte pijn
onzeker neerwaarts
had gezet
de één was doof en sprak geen woord
ze sliep en had de roep der anderen
nog niet gehoord
de ander schreide, stil en kalm
terwijl de derde vol getalm haar stem wist
te veranderen
maar toen de vierde, in haar jonge schijn…
De mattenklopper
poëzie
4.2 met 6 stemmen
1.198 Gelijk somtijds een zwerver eenzaam staart
Naar een Moors venster, sierlijk rijk van lijnen,
Zo boeit dit nietig ding betoovrend mijne
Ontroerde blik: hoe speels en toch hoe klaar 't
Riet zich verwindt en tot een steel zich paart:
Geringde palmenstam in blonde schijnen!…
Op een kier (2)
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
544 beslaan
en de deur zich sluit
het licht zich weldra dooft
wel voelt men op
een andere wijze ieder
binnenkomend geluid, eerder
van het aardse beroofd
het neigt dan nog meer
naar het trager zingen
van het eigen hart
het is meer de ruis van buiten
waarvoor de oorschelp zich sluit
het volle verstand lijkt
in te krimpen
- dat is schijn…
Ik wil mijn dromen tot een toren bouwen
poëzie
4.0 met 3 stemmen
2.281 Ik wil mijn dromen tot een toren bouwen
Van blank ivoor, met rode en gouden lijnen
Zal ik in 't wit de fabelen doen schijnen
Dat ieder zo mijn leven kan doorschouwen.…
In het park
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
723 En de stad,
Concentrisch rond mijn rondjes gedrapeerd,
Gaat langzaam licht voor lichtje op mij schijnen
Terwijl ik hartslag, hartslag, hartslag tel.
De grenzen tussen grond en lucht verdwijnen
In duisternis, totdat opeens een fel
Licht mijn ogen bijt. Een stem zegt “schiet!”.
En dan “nee laat maar lopen, ‘t is hem niet.”…
ANTWERPENS TROTS
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
408 Bij avondduister schijnen felle stralen,
vloeien samen tot een mild, helder licht
op muren met streng, waakzaam aangezicht,
sterke wachters om kwetsbare zalen.…
Aan de horizon
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
607 Een afstand
die ons op de rode loper laat schrijden
tot de horizon
waar jouw silhouet duurzaam kan schijnen.
In één beeld
dans jij als de fee van de nacht
om de waakvlam
te koesteren tijdens je surveillance
Die komeet
wat explodeert in mijn universum
voel ik jouw vuur
die je deelt in mijn bonzend centrum.…
Aandacht voor het zoete duister
netgedicht
4.9 met 7 stemmen
512 kan het niet
in mijn aandacht
voor het zoete duister
weet ik zelfs niet
of ik naar je luister
de zon op laten komen
in een wonderschoon gedicht
de ironie van alle landen
in een Koninklijk gesticht
ik zie het niet gebeuren
in mijn aandacht
voor het zoete duister
weet ik zelfs niet
of ik voor jou fluister
de maan laten schijnen…
Begeerlijkheid,'t willen proeve' alle dingen
poëzie
4.3 met 3 stemmen
1.233 Een gulp van de kostbare levenswijn
zwelgen we haastig en verstrooid naar binnen
en weer een, en weer een: 't hart en de zinnen
blijve' even dorstig, als waar 't drinken schijn.
We moeten leren, verlokking weerstaan,
en wat zich ons opdringt, lere' af te weren:
hoe luid het schreeuwt, wij nemen het niet aan.…
door eigen ogen
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
703 ik zou bijna willen dichten over
deze dag die in het nat van dit seizoen
dan toch de mooiste kleuren laat schijnen
in een schimp waar mijn moed verslonken
is tot in de weke grond waarin het graf
transparant staat te waken op ontginning
van bedrog die diep in dit leven is gelegen
getijden maken slachtoffers, het verhaalt de waarheid
als…
Het weglachen van wie we zijn
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
547 Een buitenkant die graag het
anders getinte innerlijke leven
met een schijn afplakt, dat het
in werkelijkheid minder gelukkig
is dan waarin het zichtbaar lijkt
ingepakt.
Wie lacht er niet vaak weg
datgene wat ook bevrijden kan.
Dat onder de oppervlakte voor
het grijpen ligt tot de ontplooiing
van de werkelijke vrouw of man.…
Windstilte?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
472 uitlegbaar
dat alles ook onbegrijpelijk kan blijven
hoe het komt dat ik jouw vertrek
te verdragen kan zonder pijn
het lijkt simpel in de baan
van jouw afwezigheid, het stelt
dat de link tussen zon en maan
koppelt liefde aan onsterfelijkheid
los van barrières maar dat woord blijft,
waaraan we mede – en schatplichtig
blijven als de schijn…
True Love
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
647 Onvervangbaar zal het voortaan zijn
en
zullen verder leven...in valse schijn.
Door tranen in mijn ogen wordt jij mist...
onze kans
ik meen het, oprecht,
zo intens gemist......…
Men kàn geen vlammen als een gouden vloed
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.030 úw gloed vergaat
Weldra, die grote, en zie, een schone schijn
Is om u, maar die ook dooft aanstonds uit.…
Donkere wolken
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
489 De zon zal voor mij ook schijnen,
een enkele straal valt op mij neer.
Hoewel ze soms ook weer verdwijnen,
Zijn zij mijn grootste drijfveer.
De hele zon wil ik bewonderen,
al is die wolk nog zo dik
en overheerst zijn harde donderen
alleen een orkaan zo sterk als ik!…
De stille nacht
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.199 Zo wijd als mijn oog ziet
Hangt aan de lucht nu geen bloeiende schijn
Van een Stad. Oovral rust. De sterren zijn
Rondom de maan roerloos. Zij tinklen niet.
Dit is de vrede, die ik zocht. Nooit vond
Ik vrede in u. En nu haat ik u, Stad,
Teedre stad, wrede stad. Ik haat de schat
Van al uw lust, die harten drijft en wondt.…
Herinneringen aan pijn
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
987 Het was zo’n eenzaam donkere nacht
waarin sterren weigerden te schijnen
Zo’n nacht, waarbij het noodlot lacht
en waarin je ’t liefste zou verdwijnen
Het was zo’n verlaten donkere nacht
waarin mijn ogen urenlang schreiden
Zo’n nacht waarop je ultieme kracht
samen met jou de dood in wil glijden
Het was zo’n naargeestig kille nacht
waarin…
Nausikaa.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
785 Bij ’t balspel toondet gij vorstin te zijn,
En groot te wezen als u dreigt gevaar,
Gij werd de zwerver van de zee gewaar
En zag zijn wezen, ondanks armoe-schijn.…
Dromer
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
974 Noem mij een dromer die blijft dromen
Over tijden vol liefde, rust en vree,
Over tijden die niet schijnen te komen
Over tijden vrij van last, ach en wee.
Noem mij een dromer die blijft dromen
Over een wereld vol met groot geluk
Over beloofde tijden die eens zullen komen
Voor ieder vrijheid, voor niemand druk.…
Op gelijke rede?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
478 Getijdenstroom
loopt niet
parallel met schone
schijn, de waarheid
lijkt stil te staan,
kost kracht om tegen
stroom en
mening in te roeien,
als drenkeling op door
God verlaten kusten,
te vondeling gelegd.…
Winterstille maan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
443 De maan gaat ongezien
voorbij het sterrenlicht
zacht, maar zo ver weg
warmte geeft hij niet
ik voel me weer een nacht
weer een nacht
een nacht
ik voel me weer een nacht
alleen, een zwarte maan
een zwarte maan
zwarte maan
waar niemands licht op schijnt
Ik adem ja en nee
of morgenvroeg de zon
zal schijnen in mijn tuin
of er iemand…
Een nieuw begin tot aan het einde
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
481 Ik ken sinds kort een vrouw die, heel apart,
weer een helder licht in de zwarte duisternis
wist te doen schijnen die heerste in mijn hart,
na de dood van mijn liefste en het gemis.…
als de avond valt
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
470 ik dichtte de dag dicht
dacht de dichter
maar het licht werd lichter
ik sloot derhalve de gordijnen
en ik de ogen, de mijne
zo zou er minder schijnen
en de dag toch verdwijnen
ook de mijne
maar het beeld van verstrooing
gooide roet in het eten
ik keek in de tunnel van de
virtuele beeldbuisglooing
met in de hand de besturing
(zou dat verslaving…
gemaskeerd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
372 nu langzaam de deuren weer
naar de wereld ons opengaan
dekmantelen wij ons aanzien
met een schijn van veiligheid
tot gezichten zonder mond
met daarin ogen van paniek
die bang de afstand blikken
waaraan wij nu gehouden zijn
nu langzaam de deuren weer
naar de wereld ons opengaan
is er als onzichtbaar korstje
het eelt van gebleven angst…
Meningen en stemmingen?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
391 Sculptuur van onszelf, onderhuids gestoken
naar realiteit of schijn verwijzend naar de
zon met gebroken ogen, een ingetogen lied,
het is er altijd en beter krijgen het niet.…
Tafels
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
461 waarheid
2 voor de querulant
De tafel van 5 begon
Met radiografisch
Bestuurbare marionetten
Een disbalans als zon en regen
Maakt echt geenszins blij
Balans is slechts voor 'ab-
solute beginners'
leugenaars, misleiders
en zeker ook 'sinners'
De tafel met 6 was kil
Duivel doodde blikken
Van querulanten, ruziemakers
Die in Schone Schijn…
Souffleurs?
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
599 Marionetten van onszelf, sculpturen onderhuids
gestoken illustraties aan de lijnen van realiteit
of schijn, camouflage door de zon gebroken
ogen, steeds in een herhaald en eindeloos refrein,
een flegmatieke maan die voor de zieners schijnt voor
de troostregels die ons raken, ook die raken op al dan
niet op rijm, voor alles wat we denken wel…