3063 resultaten.
Lege ochtendstond
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
795 liefde is in mij gevangen
als de bloem in zijn knop
niets kan dat vervangen
bron droogt nimmer op
dromen drijven in duister
passie is slechts een lust
niets vlucht weg in luister
als jij mijn lippen kust
als alles is vergeven
tijd om weg te gaan
niets om voor te leven
blijf ik nog even staan
verstervend in de verte
ontvlucht de overkant…
afgesneden vinnen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
453 van een late geeuw
oogleden tossen om de wijn die als
een surrogaat het laatste beetje rood weerkaatst
aan het gehemelte dat de dag weerstaat
met het ontkurken van alle beleden raad
die weloverwogen werd aangereikt
door spoelingen rijk verweven
met kernwaarden zonder graat en
met afgesneden vinnen
de kruik bezingt de holte van het duister…
Wie weet zwijgt
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
514 Duister wordt steeds weer licht.
Haat verandert in liefde.
Wind verjaagt de mist.…
Benauwend
gedicht
5.0 met 1 stemmen
4.029 het waren onbestemde kinderdromen:
een duister trapgat en ik viel omlaag
een hand greep mij dan stevig bij de kraag
en hielp me op de voeten neer te komen
al voel ik nog de kriebels in m'n maag
die droom werd door de jaren meegenomen
ik leerde om de angsten in te tomen
en overwon onzekerheid gestaag
vannacht begonnen spoken weer te leven…
de blauwe reiger
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
551 Majesteitelijk maar zonder veel luister
zet hij zich naast een visser in het riet
zo wachten ze samen op het duister
een merel zingt zijn avondlied..
Lankmoedig kijk ik door het raamkozijn,
terwijl de regen blijft plenzen op het water
en zucht hoe zal het me varen later
als zij er plots niet zal zijn ..…
Boemerang van de dag
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
460 De dag wacht op de avond
licht wacht op de nacht
rumoer verlangt naar stilte
rust na arbeid wordt verwacht
tijd blijft eindeloos draaien
kent nooit een weg terug
wisselt met licht en duister
gaat dan traag, dan vlug
dagen slijten door de tijd
van ritme in licht en donker
wachten in ochtendstond
op einde van stergeflonker
dan wacht…
waken
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
556 uit doelloos duister opgestaan
de stijfheid weggetrokken door een buigzaam,
vroeg begin
het levenloze licht verrijkt naar meer
dan fletse beelden
weelderig begint de dag
mijn slappe buik verdraagt de trage stoelgang
van de eerste vaste norm
een arrogant geworden dichter
is in vorm; hij schrijft de daagse zaken af
ik schrijf en blijf…
De Zone
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
408 Veer na veer, vallend
van de vleugels van de duistere
engel die vallend hoogte verliest
boven de nevelige begraafplaats
- vak na vak staken en stenen
Mannen moesten doden
jongens waren bange helden
honger en ziekte deden de rest
Het leven is mager, de borsten
van de meisjes zijn te plat
voor de baby's in hun buik
Tussen de tere zwarte…
burn-out
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
552 de wijze waarop
het brein het duister
van de dag zoekt in de
schaduw van de nacht
die zich staat te bedrinken
aan de trog van de macht
dewelke mijn schedelpan
genadeloos heeft gelicht
en het heeft gevuld
met afgrijzen en waardevolle
prutsige beloften
niets kan waar zijn, wat ik
zie zijn schepselen die
mijn geest bevolken
wat ik hoor…
Begraven geheimen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
423 Twintig treden, vijf voet
loop ik af, het duister in
van begraven geheimen
aan de rand van de oase
Twintig treden, vijf voet
loop ik in de opgraving
naast de ondiepe greppel
die ooit vijver was
Ontdekt vanuit de hemel
vaag aangestipt in het zand
door afwijkende meetwaarden
van de ondergrond
Het licht weer in
waar een man op de wortels…
(On) volmaakt?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
572 Het is misschien
volmaakt geluk,
waar het al
enige maanden
aan ontbrak,
dat hield ons
vast in het
onvolmaakte duister,
bewoog door
de ether en riep
het over zichzelf
uit, het lijkt wel
of de winter de ogen
sluit uit ongemak.…
Orfeus
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
487 Zonder vast patroon en vlaagsgewijs
Zwelt een galm, steeds luider, polyfoon
Verzonken gongklank, golvend monotoon
In een gedurig monaurale wijs
Zo daalt hij stapvoets en sluipenderwijs
Met aan zijn lier zijn transparante plectrum
In 't duister, schimmenrijk akoestisch spectrum
Van Pluto's subterrane zielpaleis
Marmer, steen en ijzer…
Nog niet getreurd
netgedicht
4.6 met 16 stemmen
1.137 De Schepper weent, Hij ziet Zijn wereld doven
Het duister dreigt, er is steeds minder zicht
Het lijkt erop dat het niet lukt daarboven
Nog niet getreurd...…
Handlijnkunde
netgedicht
5.0 met 106 stemmen
432 gewrichten ronden
en kruisen elkaar
op tal van manieren
het lijkt alsof de
schepper de
belangrijkste delen
van ons gezondheids
dossier te kijk heeft gezet
waar kleine wetenschappen
zich verwant voelen met
het menselijk bestaan zo is
het de handlijnkunde in de
loop der jaren ook vergaan
te midden van alchemie
en andere vaag duistere…
Aanslag op Peter de Vries
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.278 De spanning schrijdt voort
langs witte muren
en de geruisloos geopende deuren
droefenis welt van hart tot hart rillend van afschuw om het geweld
de straat vult zich langzaam
met bloemen Hollandse vlaggen
en gedichten dat
dooft de herinnering niet aan
Peter die vecht voor zijn leven
rondom het duister van de nacht dat langzaam…
Tijdsbesef
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
431 ochtend draagt het gewicht
zoals het immers dagelijks doet
het is tegengesteld gespiegeld
aan ‘t voorgaand avondrood
Het voelt dan doorgaans in evenwicht,
ik durf zelfs te zeggen in geurig zoet
waar een kaars mijn horizon verlicht
en de gedachte niets meer moet
Zo tel ik mijn dagen door
zoek soms naar de bedoeling
waar staat het duister…
Drempelvrees
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
465 je talmde
tussen de
lange halmen
haver die rondom
het kapelleke stonden
er was wat
drempelvrees
waar licht
door duister
naar binnen keek
de deur kraakte
al jaren hetzelfde
lied het interieur
wekte geen
verbazing meer
alleen de kaarsjes
brandden niet gedoofd
door onverwachte
vlagen de zijramen
schemerden vaag
geruststellend…
Duisternis
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
496 Angsten en andere duistere gevoelens beginnen me te bekruipen.... Woede, frustratie, stress, maar voornamelijk verdriet.
Ik kruip in elkaar en beginnen zachtjes te wenen, ik MOET hier weg!
Ik sta op en probeer weg te lopen maar er is iets wat me tegenhoudt. Ik ruk me los, begin te lopen en plots val ik neer in een diepe, eindeloze put...…
Wrede zomer
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
449 priemende zon en wolken
alles terug in de gedachten
ergens in het park ligt een condoom
en is de pure waarheid zo ver weg
waar de rivier het landschap doorklieft
en je terug wilt naar het droomgebied
het grensgebied nadert van tranen
of geen tranen, om wat vergeten moest
na de eenzame nachten
die wrede oorlog en de mobilisatie
in het duister…
Onderweg in de decembernacht
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
558 Je probeert het einde te begrijpen
van een liefdesroman die je leest
tijdens de nacht van duister zwijgen
de heldere ochtend nog lang niet in zicht
het is begin december, donkere dagen
het gevoel van louterende eenzaamheid
de uren van hoofdstuk naar hoofdstuk
de ogen vermoeid door het lange lezen
onderweg in de decembernacht
een herinnering…
Levensbundeling
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
459 Een etmaal bestaat uit licht en donker
alles in 't licht kent schaduwzijde
iedere duistere nacht, toont stergeflonker
voor- en nadeel tekent beide.
Toch is 't leven één aaneen gesloten keten
van wisseling tussen donker en licht
evenwicht tussen hoop en zeker weten
onbegrepen klanken of een mooi gedicht.…
archaïsme
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
480 ik spaar mijn slaap in
een beslag van dromen
tot de nacht mij
toedekt en me laat
rusten in zijn schaduw
zijn duistere blik is
slechts een vermomming, in
wezen is het een gewone dag
die aan het eind een gordijn
langs de zon schuift
nimmer is het wonder
van plezier ingedaald,
achter de luiken die
aan het halfrond mijn
ogen deppen…
vonken
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
654 dood
als hij de vrachtwagen hoorde
rende het paard als een dolle door de wei
het wou mee mee mee
naar de wereld in haar wonder licht
toen het winter werd wist de winterjuffer
als geen ander de vorstschade te omzeilen
haar wezen te transformeren
naar een bevroren stilleven
in de ruïnes van het winterpaleis
wachtte de mens in duistere…
Dans
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
640 Dans in de regen
omdat daarna
de zon weer schijnt
in heldere boog van kleuren
duistere wolk verdwijnt.
Dans in de regen
geniet daarna van zonneschijn
zonder regen komen geen bogen
overheerst het somber grauw
daarna zal de zon ons drogen.…
de pagina
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
531 geen letter
op papier’ noch hier in blauw licht
zo over ieder tandenknarsen heen
verslagen met dun belikte vingers
als de koude wind rondgewonden
om de richting van tragere zinnen
het tenenkrommende ge-blablabla
als op de zeven aren geboortegrond
beelden volgen langs non-woorden
in marges van dit kielzog gestorven
dienaar der duistere…
Nachtwoud
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
169 Het duister fluistert geheimen van de maan
een zilveren sluier valt over de groene bomen
de vrees voor de waarheid is nu heengegaan
de dwaze mensendroom weeft draden
van een oud vergeten mysterie
geen mens die deze stille paden kent
een nobele echo zweeft door de contreien
de koude aarde wordt door licht verwarmt
waar sterrenstof de diepe…
VOGEL-VRIJ.
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
144 Duister maar wel glorieus avondrood
Tal van sierlijke, elegante vogeltjes doorzwemmend kreek, beek, waterlopen
Zorgeloos volgen de ontspannende serene uren, dagen
Sereen, vrij en blij blijft alles vrijheid; ingeperkt door elke empathie
Schrijnend heftig juk of zware rugzak, alles wordt rustig zacht lichtblauw
Prachtig contact met alles wat…
oor en luister
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
78 de horizon klimt uit het nachtelijke
dal, schuurt langs de silhouetten
die de nacht tot stilstaan hebben
geroepen, geruisloos en zuiver zacht
toegerust en met het oog op de klok
draagt een wondere wereld bij
aan de opsmuk die ik als een
offer draag in de vele wankele
momenten waarin ik het duister
lees al ware het een plaag
van historische…
Euridikè (denkend aan Nijhoff)
hartenkreet
2.6 met 13 stemmen
2.067 Ik ging het kille duister in en zocht je beeld.
Ik vond je negatief, maar in het witte licht
Dat wreed en koud door je gelaat gericht
Was, werd weer geen oude wond geheeld.
Je ging. Niet omziend en niet weer voor mij gezwicht.
Toch bleef ons beider leven ongedeeld:
Nog krijg ik boodschappen gemaild,
Bouwstenen voor een nieuw gedicht.…
Honderd jaren
netgedicht
2.3 met 12 stemmen
1.064 De zomer zal mijn groen wel proeven
als de dagen langer worden dan
de nachten die geen duister hoeven
mijn gegroefde stam
draagt bladeren aan
de uitgestrekte takken
die zwaar gebogen staan
ze dragen lasten wijd
van rode vruchten spijt
uit voorbije lentedagen...…