2333 resultaten.
Overleven
gedicht
4.0 met 3 stemmen
4.163 En daar lopen wij weer,
in een landschap
vredig als zeegras in de landwind,
wind
als een zegen uit het nihil.
Windmolens als gebedsmolens:
de wind komt op tijd
als ademstoten van inspiratie
uit rondwervelende windstreken.
Begeleid door de laatste vrije geluiden
waaien wij mee.…
Wat voor altijd is
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
823 Jij en ik, zo samen door het landschap
jij en ik, zo samen vastgelegd in poëzie
mijn poëzie.
Ik had werkelijk nooit gedacht het allemaal
voor elkaar te krijgen...
maar jij en ik, zo bescheiden en eenvoudig!
Ik plaats jou op de voorgrond in gedachte,
in daad en werk.…
Fluwelen contract?
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
458 Te vroeg donker op een
avond van stilstaand water,
wij voeren vooruit op een
naderende bui die de
emotie heeft verwoord in een
landschap van het ongewisse.…
Grafveld in Frankrijk
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
410 het kerkhof van grijze steen
ligt verloren in een veld koren
hier is het hele dorp aangeland
in een voeg van het landschap
ergens langs de wegkant
een stille straat loopt voor eeuwigheid
tussen graven van bewoners die tijdens
hun leven wel of niet hebben geleden met
kapellen en pinakels smal op de ruimte bemeten
zo’n plaats waar de tijd…
Waterkamer
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
753 Op weg naar zee passeer ik luchtkastelen
en woningen zonder bewoners
vervallen oude huizen die als losse hulzen
na het treffen in het landschap liggen
de daken bieden geen beschutting meer
gunnen de roofvogels een onbelemmerde blik
in de lege buik van bescherming
slechts een verstomde angstkreet houdt zich
uiteengescheurd verborgen in uitdijende…
Het eerste sneeuwfront.
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
971 in de verte komt ze reeds aangeslopen
grijs gekleurd met donker omrande wangen
spookachtig, groots, nadert onbevangen
dieren zijn reeds in holen of nesten gekropen
keurt kennelijk het landschap beneden haar
is gereed haar last te laten vallen; terstond
daalt reeds de temperatuur op de grond
ze kreunt, drukt haar wolken wat in elkaar
haar…
blokje om
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
527 een ommetje maken we niet
meer, we droomden planmatig
in termen van rollen, empowerment,
strategie en kregen gerichte feedback
we trotseerden, vereerden
en walgden
we gingen ons vlees braden
zodra de zon weer even scheen
we vlochten het landschap
in knopen, hoeken en lijnen
we duwden een schaftkeet
in het afwateringskanaal
toen…
Van over zee
gedicht
5.0 met 1 stemmen
4.001 strijklicht dat zijn schaduwen uitstrekt
naar onbereikbaar geworden, al verwilderde plekken
om wat zich er ooit voltrokken heeft
en misschien nog steeds niet is gewist –
met de wolken wegdrijvende, weer te binnen
geschoten, willekeurige momenten, maar er is zoveel
horizon waarachter ze vervolgens
moeten verdwijnen, terwijl een afgelegen
landschap…
Kronkelpaden
gedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
3.509 Boerderijen in de plooien van het landschap
weggezakt. Silo's. Het notarishuis.
De pastorie. De oude en de nieuwe school.
En daar: geboortehuis. Zo levensecht.
Zo helemaal gebouwd voor een geborene.
Er hangt geen bord. Er staat geen borstbeeld voor.
Toch: er werd met ongekende kracht geworpen.…
Wat adel heeft
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
543 zij scheren het gras
nog korter dan het al was
lachend laten ze hoge pluimen waaien
wij zijn gemanipuleerd
om zo met het landschap om te gaan
wat adel heeft mag altijd blijven staan
decors en beelden worden ons
dagelijks voorgeschoteld de geesten
zijn in opvoeding en opleiding bepoteld
de hoeders staan al klaar
maken graag een plaatsje…
Handgeschreven inkt
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
500 de
taalarmoede van de
laatste twitter jeugd
kristalnachten gezien
van sprekende boeken
die hun inhoud in
stralende decors etaleerden
aan de vele analfabeten
geheime bijeenkomsten
bijgewoond in afbladderende
cultuurparadijzen waar
echte schrijvers nog signeerden
met handgeschreven inkt
waar ook soft occulte
groepen stukjes landschap…
Vossen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
528 Vossen snellen zich over de besneeuwde velden
het vliedende landschap zuigt zich onder de buiken
de vossen zijn slijpende slijpen hun oren
spits wrijven de ogen wrijven de streek
in de ogen
straks zal er het bloed zijn, bloed dat kuilen maakt
tot de bodem ‘d aarde en sporen van
sluikse silhouetten benevens de
indrukken van prooien, contouren…
Hun vreemdheid
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
467 nee ik ben niet bang
aan jouw hand wil ik
verhalenlang blijven luisteren
jij licht altijd
de hemel op met je
schitterende blauwe ogen
nog adem je geen woord
maar in de verte is het
eerste wolkje opgedoken
jij schetst een landschap
waarin ik mij kan vinden
met tal van bekende dingen
zacht kabbelt je verhaal
naar nieuwe oorden met…
Teruggekronkeld
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
517 Oude zaken nemen een keer
Westerwolde is er weer
uit hun winterslaap gewekt
hebben kabouters zich uitgerekt
een fee hervond
haar landschap, ritselt rond
stemmen uit de spookboerderij
de zwarte ruiter rijdt voorbij
monniken, hoofdelingen staan op.
De Ruiten Aa ging op de schop
kiepkeerl met de korf op zijn rug
het sagenland is terug.…
Kerstmis
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
703 De winter heeft het landschap uitgewist.
Geen water dat nog levend uit kan stromen.
Nu kom mij niet met eeuwigheid of Rome,
want, sceptisch als een Griekse solipsist,
laat ik alleen het sterven onbetwist.
Ik heb de dood tot vriendje mij genomen.…
Oude boerderij
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
530 Het leven
verbergt zich niet meer
achter de schaduw
van de lange bomenrij
midden in het landschap
de oude boerderij
waar wind waait
door de plinten
de geiten zijn verdwenen
de sterrenhemel fonkelt fier
boven de oude boerderij
waar regen valt
op rieten dak
de koeien staan niet op stal
de maan beschijnt de wildernis
natuur die…
Deze nacht
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
484 Deze nacht voeren stromingen mij naar open zee,
ik zie hoe Atlas de hemel op zijn schouders draagt,
hoor hoe lange armen muziek naar bergen en ravijnen leiden,
deze nacht zweef ik met Apollo boven het landschap zonder tijden
lig ik geketend in mijn windstille denkraam,
weet ik dat alleen vogels de taal van Aeolus verstaan,
glijdt Ariadne’s…
Een glooiende zomer
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
390 ik raakte
voorzichtig
je arm aan
hoopte dat de
vleug van je huid
in dezelfde stand
zou blijven staan
als bij ons afscheid
na tal van vele
liefdevolle strelingen
jouw rug indachtig
waar willige handen
het jeugdig landschap
een glooiende zomer
hebben gegeven
die daardoor een
ware metamorfose
heeft ondergaan
in een surplus aan…
Een glooiende zomer
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
489 ik raakte
voorzichtig
je arm aan
hoopte dat de
vleug van je huid
in dezelfde stand
zou blijven staan
als bij ons afscheid
na tal van vele
liefdevolle strelingen
jouw rug indachtig
waar willige handen
het jeugdig landschap
een glooiende zomer
hebben gegeven
die daardoor een
ware metamorfose
heeft ondergaan
in een surplus aan…
de grote schijn
netgedicht
1.4 met 5 stemmen
476 waar overdag het najaar
de wereld kleurt met bont palet
verrassen in herfst vakantie-uren
op avonden het Kralingse Bos
met een magisch schouwspel
de hemel feeëriek verlichtend
toveren mens en techniek
met wonderlijk licht en geluid
een mysterieus landschap
waarin bomen geheimen delen
onzichtbare handen weven
een sprookjesachtige tocht…
Muziek van het hart
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
537 Herinner jij je verlangen
met een dronken lichaam
vraag je, terwijl ik
aangeschoten verder drink
je schiet in de lach
naast geleerde filosofen
door bizarre lucide illusies
die toonladders beklimmen
je danst over het landschap
van de vroege nacht in deze wereld
met muziek van het verlangende hart
als reisgenoot van jouw smart
je streelt…
Zwarte stappen
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
475 Een spiegelend landschap
is te verstaan,
niet door te kijken,
maar door te breken.
Ware de zon ondergegaan
zou het licht
zich herinneren
hoe schaduw begonnen is.
Eindeloos opnieuw
geloven,
in liefde.…
Tranen van het oude dier
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
119 Het landschap schildert vurig littekens
oude scheuren in ruwe vergankelijkheid van tijd
industriële pijnscheuten van het modernisme
ik voel de nabijheid van het eeuwenoude leed
dieren die om hartstocht smeken, zich voortplanten
in de droge uren van voorbijgaande spijtbetuigingen
mensen die toekijken, niet kunnen ingrijpen
hoe rivieren worden…
woeste leegtes
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
70 stilaan verdwijnt de einder
achter de pelmolen die
aan zijn tijd heeft voldaan -
zacht gissen mijn handen naar
de spelling van wie jij bent, voelbaar
rijp doortast ik deze sfeer van welbehagen
en draag de geur van morgen
als violette kristallen aan de
uiteinden van mijn vingers
opwinding heeft de tijd vertolkt naar een
subtropisch landschap…
Onder oude rivieren
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
30 Het landschap schildert vurig
littekens, oude scheuren
in de ruwe vergankelijkheid
van een onverbiddelijke tijd
oude rivieren vertellen eigen verhalen
gekerfd door zon, wind en jaren
stille, maar krachtige monumenten
voor alles wat ooit was en nog zal zijn
en diep daaronder
buiten het bereik van het licht
leeft een andere taal
ze lezen…
vertel mij
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
511 vertel van het uur dat zich traag verplaatst
in het lome licht dat schuilt
achter verstild bladerdek
waar een vogel zweeft
op de thermiek van verlangen zoekend
naar zon die het voorjaar brengt
vertel van de wind die verhalen leest
van huiverend woud en vertel
van het blad dat een bries imiteert
op de zachte deining
van een slaapdronken…
Sjamaan ?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
545 danser in
een koepel door de ogen van zichzelf,
hij droomt voordat hij het weten mag,
dat het hart blijft kloppen, de acteur
souffleert het wiel van alledag, hij slaapt
er binnen, buiten slaat de tijd z’n slag
wat hem niet deert in de etmalen op
een rij, in de lege daluren is hij vrij,
hij ziet achter een glazen wijzerplaat de
verstilde…
Het Leusveld
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
559 Leusveld
waar de adem van het landhuis
vertederend ritselt en
de morgens bedauwt
waar bij elke stap het stof van het verleden opdwarrelt
en neerstrijkt op de dromerige dreven van Oeken
die languit luieren tussen kanaal en rivier
het jachthuis heeft zijn gevaren ingepakt
verpulverd ligt het restant van vroegere buit
onder een deken
van verstilde…
GENIETEN
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
533 weet geef je mij dan wel de bons
ik heb genoten van de opkomende zon
tot het moment waarop de nacht begon
van de zomer winter lente herfst
geniet van vakanties – de krokus
tot en met die rondom kerst
van alle wekelijkse dagen
ook al kunnen die van het weekend
mij het meest behagen
ik geniet van ons grote vrijheid
dat besef geeft zo’n verstilde…
vetel mij
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
476 vertel van het uur dat zich traag verplaatst
in het lome licht dat schuilt
achter verstild bladerdek
waar een vogel zweeft
op de thermiek van verlangen zoekend
naar zon die het voorjaar brengt
vertel van de wind die verhalen leest
van huiverend woud en vertel van het blad
dat een bries imiteert
op de zachte deining
van een slaapdronken…