3063 resultaten.
Stenen die ik keerde
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
747 langs vele einders
vleugjes van
een vale geur
droogte schrompelde
de jonge bladeren
bracht de plant
weer tot woestijn
mijn bloemen
en hun schoonheid
mochten er
niet langer zijn
wel stenen
die ik keerde
eindelijk hun
schaduwzijde bloot
het vage leven
vegeteerde
toen ik het felle
zonlicht bood
ze wroeten liever
in het duister…
Zo Zacht
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
1.766 In het duister van mijn kast.
Te wachten op jouw hand.
Mijn wit zacht stukje pijn.…
Plantte bloemen in het zand
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
613 einders
de vleugjes van
hun vage geur
droogte schrompelde
de jonge bladeren
bracht de plant
weer tot woestijn
mijn bloemen
en hun schoonheid
mochten er
niet langer zijn
wel stenen
die ik keerde
hun schaduwzijde
bloot
het vage leven
vegeteerde
toen ik het felle
zonlicht bood
ze wroeten liever
in het duister…
Nachtelijke overval
poëzie
4.0 met 9 stemmen
3.321 Toen zijt gij verraderlijk zacht
In ’t duister naar binnen geslopen,
Gelijk een dief in de nacht!
Ik sliep; en toen ik ontwaakte,
Hoe breng ik mijn hart weer tot rust!
Toen hadden die stoute gedachten
Mijn liefde wakker gekust.…
Grind
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
656 Het duister kent dit broze huilen
om struikelstenen, hobbels, kuilen
en sust me tot ik in mijn dromen
geen lanen afgezoomd met bomen,
geen knusse, kronkelige stegen,
maar 't gaan beschouw en niet de wegen.
Uit mijn bundel "Verzinnen", informatie op Unibook.com.…
Als late liefde
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
780 maar het steeds meer wordt
dat het mijn huid naar binnentrekt
bloed doet branden
gevangen in een vreemd verlangen
als een bij rond honingraad
en is het zo
dat er geen feitelijke reden is
waarom jij mijn adem beneemt
en in alle onbekendheid
zo bekend in mijn gedachten ligt
de kuil in de matras met warmte vult
ook al tast ik in het duister…
nietszeggend
hartenkreet
3.1 met 15 stemmen
1.798 donkere ogen
kijken in het duister
van het bestaan
omringd door lijnen
in een gezicht
gezwicht door
onvoorstelbare pijn
gemarteld door een leven
zoals het niet mag zijn
bang te eindigen
wanhopig vechtend
in een levende hel
zien ze haar
een glimlach breekt
het verdriet
een traan
glijdt over een gezicht
die donkere ogen
heel even…
Herfstnacht in de Tuilerieën
gedicht
3.3 met 16 stemmen
7.078 Soms een roep door 't woud
van een duif en het onhoorbaar klieven
van het duister, dat zich slapend houdt
om de laatste liefde te gerieven.
Verder niets. De nacht en ik alleen,
eenzaam wandelend aan de rand der tijden,
zó verheugd en zó bedroefd meteen
om mijn voeten die een afscheid schrijden...…
Eenvoudig wonderen
hartenkreet
2.0 met 6 stemmen
1.144 Zie tussen witte wolken
stralend blauw
op aarde tussen schaduw de zon
avondschemer in duister overgaan
’s morgens de kim vol vlammen
heel de wereld is nog steeds één wonder.…
Sterke wijn
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
739 De wijn smaakt te sterk en is niet soepel,
het leven is een fles met duistere inhoud
en je drinkt hem leeg tot op de bodem.
Het graf wacht daar, ja, tijd genoeg om
uit te rusten, bij te komen van de ratrace,
de klappen en de kleerscheuren die je op-
liep kunnen nu ook gaan helen en daarom
is de dood je soms verontrustend aangenaam.…
Hellepoort & Paradijsdeur
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
430 Twee massieve, zwarte deuren
Duister. Donker. Raadselachtig
Elk met meer dan tweehonderd
Kronkelende figuren. Krioelend
Eeuwigdurende foltering
Een marteling. Oneindig
Heldhaftig.…
GOD ONTMOETEN
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
644 Als het eindelijk stil is en duister
voel ik het lief tot in mijn voeten
Hoor ik in donker iets? Ik luister
wie zal ik in de stilte ontmoeten?…
Angst
hartenkreet
2.9 met 10 stemmen
978 Terwijl het duister
alles vervaagt
en je alsmaar
struikelend
door het wrede woud
verdwaald verdwaast.
Je vlucht in een waas vol paniek
als je door een slingerende tentakel
omlaag wordt getrokken
In de stank.
De aarde proeft
tegelijkertijd
slikt klauwt
en verdrinkt
je in verdriet
Zwart.…
De maat van herinneringen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
593 Verzuurde woorden stijgen
uit hun duistere graven
die zich aan het gemoed
van de ochtenden laven.…
Camera Obscura
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
558 Hier verberg ik mijn overpeinzingen
duistere gedachten en herinneringen
die zich kleden met schemer
geheime bewaarplaats
van verregende strelingen
Ik woon er tussen onleesbare bundels
vol hoekige en hermetische woorden
testamenten van dode dichters
die spelen met wanhoop en liefde
en drentelen achter schuifdeuren
In deze verborgen camera…
Broze schaal?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
621 De zon bebroedt de klei en aarde,
stileert de broze schaal van eigenwaarde,
op haar wolk speelt een ongedwongen kind,
wordt geraakt door het gevederd licht,
als duizend lampionnen in het duister.…
Schemerkrabbel
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
474 Schemer valt
Als lood op een suikerspin
Asfalt vloeit
In dikke druppels
Stijf staat m’n lijf
Van staal en glaswol
Ooit rolde hier water
M’n knieën knikken
Mijn enkels verweken
Paars schijnt mij de hemel
Toe en helblauw de vloer
’t Godsbeeld kruisigt
Zichzelf en ’t dak wankelt
Want geen muur torst voor eeuwig
Duister kietelt
Prikkelt…
kinderhandjes
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
643 In duistere tijden, doet de angst je lichaam beven.
Op welke schouder mag je huilen, al is het maar voor even
Je kleine korte beentjes, rennen terug naar toen
Die warmte, die liefde, die omhelzing en die zoen…
Verdwalen
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
835 zie de bomen in het bos
allemaal hetzelfde maar toch uniek
als je de wegen en de pijlen ziet
kijk dan, kijk dan
elk takje en elk wormpje
verdwalen als duistere demonen
en jij ziet de pijlen als één van de goede
welke richting ga je op?…
Berk
poëzie
5.0 met 2 stemmen
3.350 Die blank en slank van stam en fijn van blâren
door ieder windje uw zekerheid voelt mindren,
gij zijt de teerste van de grote kindren,
die duistere aarde aan 't lokkend licht kon baren.…
ZOEKTOCHT
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
623 Kan de weg niet vinden
in deze steenhoop van de stad
Kille druppels, koele monden
kussen trachten steun te geven
Ik wil de weg die ik ooit vond
maar die weg lijkt afgedreven
Harteloze winden, kille stenen
geen die door dit somber gaat
Ik moet door, volg mijn benen
geen die ooit die weg verraadt
Koude nachten, alleen duister
zelfs de…
DE WERELD
poëzie
4.2 met 4 stemmen
1.202 Hij hield de handen voor 't gezicht,
Hij dacht door tranen te verstaan,
En in dit duister, diep en dicht,
Zag hij de bonte wereld aan;
Hoe blonk het goud, hoe rees de stad
Gehorend opwaarts voor het blauw;
Wie ooit gezocht had en bezat,
Hoe maakte rook zijn vensters grauw.…
ICOON
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
479 De mens weet als hij wil een kathedraal
Van goud en licht en glas in zich te bouwen
Verdient dan als hij sterft een hevig rouwen
En nagedachtenis in elke taal
Hij schreef geschiedenis op grote schaal
Kreeg tegenslag en duister te verstouwen
Liet anderen gerechtigheid aanschouwen
Was voorvechter van menig ideaal
Mandela, Gandhi, Marten Luther…
Maart
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
519 Het was hartverscheurend bij vlagen en flarden,
alsof er gemoord werd door duister gespuis.
De slaap was gevlogen de rust brak aan stukken,
het jankende grauwen ging dwars door het bot.
De oren met luchtige kussens toedrukken
bood ook geen soelaas, nee mijn nacht was kapot.…
Sprookje
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
706 er was eens een prinsesje
dat heette ZONNEKLAAR
zij bracht vreugde in het paleis
tot een kwade dag
de koning en de koningin
zochten een man voor haar
zijn hart was slecht en duister
dat was ZONNEKLAAR
zijn naam was IJZERHARD
hij wilde macht en praal
op de huwelijksdag
was de prinses gevlucht
een fee vermomde haar
in een witte reiger…
Bevlogen (deel 2)
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
543 Haar wonder van de nacht sluiert door duisterheid
overheerst met ondeugende sprankelende woorden
wat zij als een toonladder voor de dageraad voorleest.
Klokslag middernacht omhelst door verheven klanken
bevlogen om haar opzwepende beleving te ervaren
fluistert zij vanuit het universum haar getekend beeld.…
Het vileine geel
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
489 in jouw bloedrood
zullen hanen kraaien
het vileine geel
waarmee je stilte schijnt
is voor even verleden tijd
ik voelde je krachten
zag hoe licht verschoof
van geel naar rood
zich spreidde en jou
oplichtte in duister blauw
jij kon niet meer
de spiegel zijn van
het nachtelijk vergeten
waarop jij eonen lang in
koele rust hebt neergekeken…
Heimwee naar moeders woordenschat
gedicht
4.3 met 3 stemmen
2.390 Ach moeder, ik weet zoveel woorden meer
en van de muzen honderd lepe wetten
om ze verbluffend naast elkaar te zetten
tot schone larie over duister zeer.
Maar als ik op een avond bij ruig weer
de vangst bijeengaar uit mijn rijmennetten,
de troost schud uit de kuil van mijn sonnetten,
vind ik mijn stem wel maar mijn hart niet meer.…
Mobiliteit?
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
423 In een dorstig land tasten
reizigers in het duister, ze
wassen de handen van de
zorgeloze zon en dekken
hun vermoeide sporen toe,
papieren grenzen rotten in
het raamwerk van tevredenheid
in het transparante
venster van overvloed
tastbare stromen worden een taboe
ontneemt de vrijheid
van gedachten en
het recht op mobiliteit…
De geur van hel
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
499 ik speelde met schaduw
om de zon te ontlopen
het rechtstreeks contact
was mij voor even verboden
zag licht in vele
stralen traag neerdalen
in het schimmig koel bos
ik zocht het donkere op
verbaasd over de vele
verschillen in flora en fauna
waande ik mij al gauw
in een totaal andere wereld
waar duister zonlicht
als standaard verving…