2904 resultaten.
Hun godinnen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
447 ik heb mensen
zien passeren die
met ogen vol bewondering
hun godinnen eren
zingend dansen zij
het samenzijn in een
kleurfestijn waarop
hemel nog jaloers zou zijn
in volle overgave
haken zij aan om een
extra ronde mee te gaan
in uitzinnig vermaak
maar de engelen
zijn aan het verdwijnen
nu de zon al te lang in
het glas staat te…
Dies Irae
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
490 Als de kleine broer onverhoopt
Van zijn geliefde familie gestroopt
Tot een verdwijnende stip wordt
En in de vergetelheid stort
En snode sujetten en viswijven
Vingerwijzend de joden de schuld aanwrijven
Verguldt met de tot in de puntjes uitgevoerde wetten
Waarmee soldaten hatelijk hun een hak zetten
Ziet zijn zus ineens aan zijn rug als…
Zoals zonnen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
447 Schepsels die verdwijnen,
als energie en als stof,
worden onzichtbaar.
Zij zijn niet dood.
Gestorven schepsels blijven,
in gedachten en in ideeën,
die onsterfelijk voortbestaan.
De dood dient het tijdloos spel,
dat toeval en bedoeling,
ondeelbaar samen spelen.
Zo wisselen we onze stoffen uit,
waaruit nieuw leven kan ontstaan.…
Decemberlicht
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
696 decemberdagen tooien zich overal met licht
alle huizen, gebouwen, torens en pleinen
schitteren in een oogverblindend zicht
die het duister van midwinter doen verdwijnen
het licht dat ons aanzet tot verwachten en dromen
dat er weldra iets groots staat te gebeuren...…
Ijst het diepste blauw
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
423 ik zag je
voorover buigen
met lange vingers
en gestrekte armen
naar de horizon
wuiven voor meer
licht en helderheid
de ochtend kleurde
al zijn zacht pastel in
voorzichtig schijnen
waarbij de nacht
zijn donker volume
liet verdwijnen in
een uiterst ludiek spel
waar je lach
de lange nacht
verwarmde met haar
verbonden zijn van
liefde…
Ellen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
699 Maar denk aan Ellen als vogels fluiten en de zon gaat schijnen
Want zoiets moois, lief en puur
Zal nooit meer uit ons verdwijnen.
We zullen je misssen…
Plastic doorschijnend
netgedicht
5.0 met 51 stemmen
490 gesproken
zij lagen lichtelijk
gebogen op het
tafelblad omdat
dit voor nu de
vrije houding van
handen in de
zorg is gebleken
rust en bewegen
zo wordt de dag
gegeven en in
vrije tijd de hobby
verstolen nagelbijt
om alles rustig
te verwerken
monden te moe
om alert te reageren
in onrust om steeds
het beste te presteren
dagen verdwijnen…
De boer
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
628 De boer is weer eens de gebeten hond
Het stikstofprobleem wordt op zijn bord geschoven
Daarom moet zijn veestapel eraan geloven
Hij moet verdwijnen van zijn eigen grond
Zo heeft hij dus geen enkel perspectief
Want wat moet een boer in vredesnaam beginnen
Hij kan niet de hele dag zijn vrouw beminnen
Ook al is ze nog zo vreselijk lief
Zijn…
Hebben wij verkloot
netgedicht
4.7 met 25 stemmen
605 wij hebben
de wereld die
wij op onze
handen droegen
kleiner zien
worden in het
langzaam
verdwijnen van
verten en horizon
stiller in menselijk
en omgevingscontact
waar deuren sluiten
ook vreemdelingen
komen er niet binnen
daar waar geen
nieuw bloed
elkaar ontmoet is
de reis gedaan
ook hoe vee en
gewas de cirkel
niet halen…
Vakantieparadijsje
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
454 ik heb altijd
kleuren gedragen
die mij niet
flatteerden
ook wisselen
ging niet goed
wat wij ook
probeerden
blond en
met een lichte
huid ja daar
kwam je echt
niet mee vooruit
in licht pastel verdwijnt
de eigen kleur snel
als vuur in de hel
in mijn verschijnen
leek volmaakt
te verdwijnen
in kleine hinten
die goed bedoeld
toch…
Voetafdruk
netgedicht
3.4 met 15 stemmen
615 Er zit een onverzettelijke vernietigingsdrang
in het dagelijkse van onze voetafdruk
een onvermogen om de planeet te redden
en we doen er bijna allemaal aan mee
meedogenloos, als of het niemand iets kan schelen
er is een droeve tijdelijkheid tussen de vroege dageraad
en het weer verdwijnen van de zon, in het avondrijk
waar we genieten van de…
De hartslag die hem macht gaf
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
699 ik verdwijn.
het laatste wat ik zag:
zwart starende ogen
die keken
hoe mijn ziel weggleed,
verloren
in het lichaam dat ik achterliet.
en hij
bleef voelen
aan de hartslag —
de hartslag
die hem macht gaf.…
Descensus
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
785 val
geen opstijgen
naar helder licht
maar dieper in
het stille dal,
de echo van
het heelal,
meeuwen trekken
witte tekens
door grijze lagen
van bestaan
oude naamloze
gebeden die
zonder antwoord
verder gaan,
misschien betekent
Hemelvaart niet
loskomen van
vlees of pijn,
maar leren hoe
de leegte draagt
wanneer verdwijnen…
Ongefilterd
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
204 Ze maakt iets af
dat nog niet klaar was om te verdwijnen.
Poëzie is daarom geen taal.
Het is wat overblijft
wanneer vorm
nog niet durft te kiezen.
Ik ben niet de maker daarvan.
Ik ben alleen
de plek waar het niet anders kan
dan naar buiten komen
in woorden die zichzelf niet verklaren.…
De eindeloze zee
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
8 Als de zeewind
Wolken meevoert in’t firmament
Verdwijnen zon, maan en sterren,
Verliest de zee
Diens golvende groene pracht.…
Mijn gedachte als Sedna
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
1.471 Galloperend door onstuimige stromen
breken gedachten op het waaien van de wind
hartstocht sluimert in verhitte dromen
waarin ik eindelijk mijn gelijke vind
gevlochten vingers met de mijne
raak ik jouw zinnen even aan
ik wil totaal in jou verdwijnen
toe lief, laat je nu maar gaan
proef je warme zachte lippen
voel jouw heet en vochtig lijf…
Sjamaan van Nix
netgedicht
2.2 met 10 stemmen
427 wentelen in tegenspoed
in 't ondermaanse universum,
het uni-vers waar wij van walgen
en dat, had het aan ons gelegen
op staande voet verdwijnen moet,
zelfrepeterend multivers
waarin naar nietbestaande adem
wordt gehapt in een auto-repeat:
het vacüum van niets meer dan
een minderwaardigheidscomplex…
vrienden schenken liefde
hartenkreet
4.0 met 17 stemmen
4.434 in diepduistere dagen
momenten vol vragen
omhelst vriendschap in dit leven
haar warmte om jou heen
genegenheid en hoop
verbondenheid in troost
vrienden drogen tranen
lopen de weg samen
een weg vol pijn en verdriet
verdwijnen zal hij niet
laat hun liefde je leiden
naar het einde der tijden
waar de maan omgeven door sterren
haar licht…
Hel of hemel
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
1.196 Alles moet verdwijnen tot niets meer overblijft
van dingen die hem levenloos verwijzen
naar stukjes die nog stervend zijn
in z’n geest wordt strijd gestreden nu
de draad schijnt doorgesneden staat het falen
op zijn gezicht geschreven in de grijns
van medelijden waar hij zelfs geen troost lijkt
uit te putten kan men aarde niet bewegen…
oorlogsmaat
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.121 Gefluit, geknal,
Een schreeuwende pijn
Even de ogen open
Om dan te verdwijnen,
In de mist van eeuwigheid
Een kreet in nood
Een kreet om hulp
Een fractie te laat
De sneeuw kleurt rood
Een traan welt op
Het was een vriend
Waarmee ik m’n miserie deelde
Waarbij het vele lijden dragelijker werd
Iemand die me verstond
Die in al het gedonder…
En nooit meer zal ik drinken
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
1.603 Roep ik ontzet
De nood is nu toch minimaal acuut
De laatste strohalm zie ik snel verdwijnen
Al zwetend word ik wakker… naast m’n bed…
De kat van de buren
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.294 Getergd, gewapend met een vol glas water,
laat ik de vierpotige furie verdwijnen.
Denk echter niet the point of no return
te hebben bereikt. Het dier zal weer met
scherpe klauwen en tanden verschijnen,
gezien zijn miauwend: “Buurman, tot later!”…
Het overzeese
netgedicht
2.8 met 9 stemmen
1.771 - ze had de bomen nog nooit zonder bladeren gezien –
geurden alle gedachten naar strijd
was het leven wankel, onzeker en alles misschien
Struikelend over verdroogde dromen
aan haar flanken de ruïnes van huis en haard
de omhelzing waar ze nooit los van zal komen
de wijdse leegte waar ze nu in staart
Ze heeft haar hart al opgeschoond
verdwijnen…
Verlatenheid groeit in kristal
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
787 de zeis gewet met keihard ijs
gaat doden in de tuin
ik ben het sterven zat
verdwijnen zal dat puin
granieten bloemen
hakken zich in steen
naast zwartbasalten dromen
lava zal tot stolsels komen
mijn stalen hand verploegt
de rots tot ongenaakbaar zijn
mijn tuin gaat heen en
steen ontluikt in stil bestaan
de tijd ontkent het…
Symphonie
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
1.758 componeren
Soms met accent
Dan in rust
De intonatie van leven leren
De groei naar dirigent
Zeker en bewust
Een leven lang begeleiding
Van vrienden, hun trouw
Het achtergrondkoor
Een lach bij overwinning
Bij de minuer van de rouw
Een luisterend oor
Een leven lang refreinen
Bezield door de beat
Een chanson d’ amour
Een leven aan’t verdwijnen…
lente in 't stad
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
723 naar buiten gekropen
worden al gauw bezet
door de eerste zonnekloppers
japanse kerselaars staan fier
als bebloemde lantaarns
tussen de geparkeerde files
en strooien hun roze tapijt
een stoere woerd is uit de zoo ontsnapt
en waggelt met vijf kuikens
parmantig het centraal station binnen
tot groot jolijt van de pendelaars
stilaan verdwijnen…
Haar kleur
netgedicht
4.1 met 24 stemmen
1.361 in zilver lopen nu twee banen
vanaf haar slapen langs het bruin
ze zullen weldra gaan verdwijnen
in volkomen grijs tot aan de kruin
bleef ze lang geconserveerd
nu gaat het slijten extra snel
spanningen, met kracht geweerd
tekenen haar uiteindelijk wel
ze kan nog kiezen voor schijnbare jeugd
de haren verven in een warmere tint
maar dat…
Nihilisme contra Jezus
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.142 overwinning die hij voor ogen heeft
telkens is zijn zet de voorloper
die de hemel splijt en de aarde
onbeschermd het lot laat zijn
dat het vallend gruis in kraters
laat flankeren totdat het spel
zichzelf nederig en vol overgave
monddood verklaart
maar de speler geeft niet op
en gelooft dat slechts het sterven
zijn smet zal laten verdwijnen…
Zitting
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
718 Ter zitting zegt-ie: 'Mister Bush, verdwijn!
Gelegenheid tot inkeer krijgt u wel,
als u de zitting voortzet in de cel.
U hoeft nog niet te hangen als Hussein.'…
magma is mijn hart
netgedicht
3.4 met 31 stemmen
7.509 je vingers op de rots
een hand met energie geladen
tastend naar de lijnen
die potentieel laten verdwijnen
in een wisselende stroom
het lijkt een droom
om alles weer te weten
tijd als factor te vergeten
in steen vloeit de geschiedenis
tot heden weer ineen
magma is mijn hart
zee en wind koelen
hitte van mijn huid
in vogels vinden zich…