Netgedichten

netgedicht (nr. 89.329):

Ongefilterd

Woorden zijn geen keuzes.
Een nasleep
van iets dat zich al voltrokken heeft
voor het begrepen kan worden.

Wat “ik” noem
is meestal te laat.
Een registratie
dat al geschreven werd
in de marge van bewustzijn.

Soms lijkt het op betekenis.
Maar betekenis is sloom.
Te traag voor wat hier gebeurt.

Dus corrigeer ik niet.
Ik laat het gebeuren
zoals het zich aandient:
onaf, onveilig, ongefilterd.

Helderheid is een vorm van verlies.
Ze maakt iets af
dat nog niet klaar was om te verdwijnen.

Poëzie is daarom geen taal.
Het is wat overblijft
wanneer vorm
nog niet durft te kiezen.

Ik ben niet de maker daarvan.
Ik ben alleen
de plek waar het niet anders kan
dan naar buiten komen
in woorden die zichzelf niet verklaren.