2670 resultaten.
ivoor
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
635 borduurde in een steeds stillere taal verder
aan een roodborstje dat tussen schaduwen van een kruis
aan een geleende spijker hing
in die eerste dagen wachtte ik geduldig
op een toegezegd, inheems vogeltje als een teken van haar
en Hem om uit mijn eenzaamheid te stappen
de belofte verbleekte als een afnemende maan
en ik knikte tijdens de uren…
Stille lenteavond
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
537 In de verte slaat een toren acht slagen
de zon zakt westelijk naar de horizon
kleurt de kim met rood zoals de dag begon
in schone licht van voorjaarstint gedragen
zachte bries die ’t water licht doet rimpelen
strijkt over de wuivende halmen van ’t riet
en wiegt zacht het nestje van een karekiet
aan overzij zie ik lammeren dartelen
uren zit…
Camarillo
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
403 Door in het nachtcircus op te treden
dood ik donkere uren tot de morgenstond.
Daglicht toont littekens in het blanke hout
dat monter tegen elke verdrukking in leeft.
Doofheid verbergt signalen van grof en oud,
zozeer dat zwijgen de voorkeur heeft.…
Slapend kind
poëzie
4.0 met 2 stemmen
4.170 Ach, want als hij wakker schrikt
Uit dat land van klank en kleuren
En hij ziet de nacht hier treuren,
Weet ik dat hij uren snikt...
Stram mijn knie, dat gij niet knikt!
------------------------------------------
uit: Liederen en Balladen (1911)…
De Zaligen
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.109 In diepe stoelen liggen zij te rusten,
De zaligen, die elkaar gelukkig kusten,
De toekomstlozen; heel hun leven was
Een dringen naar de voorgeweten uren,
Waar alles eensklaps in vergeten is;
‘t Verwaait nadat het stukgereten is
Hun oud bestaan; en nooit kan iets meer duren
Naast dit verzonken zijn, dit niet meer wezen,
Deze vervaarlijk…
Het zien van jou
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
743 *
Hoe het einde speurt
naar vlinders, vinders van uren.
Zo ook de woorden in die ene dag,
uit een trilling gekregen.
Misschien schenkt de dood iets,
meer dan het leven
dat in letters getwijfeld
een dak zoekt,
zoals bloemen van de aarde
en van kleiner licht
dan kaarsen.…
Verstandsverbijstering
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
701 Al de momenten
waarop ik het hardst vroeg
aan mezelf
te vechten tot in het vuur van de dood:
het waren de mooiste secondes,
minuten en uren: de allerheetste vuren
voor water om van te leven.
De momenten van vlagen
in verstandsverbijstering:
ik had het meest lief.
Het waren de meest bijzondere tijden
in het leven...…
Als de vlinders dromen
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
986 Als ik daar adem
voor vond, een laatste
bede op de hoogste
trede van de lentestond,
geënt op marmer
perkament voor de
uren waar de zon op
scheen, wanneer
je mij niet kent.…
Mijn dichterschap
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
971 Ik lag daar in mijn bed,
jaren, maanden, dagen, uren, secondes,
momenten.
Er was de stilte, het verdriet
en eenzaamheid en de ademhaling.
Er waren geen pijn en verdriet; want deze
twee woorden dekten de lading niet meer.
De zon scheen binnen en ik zag het Licht
verplaatsen: van de éne muur, op de andere.
Het Licht verschoof.…
Weerzien
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
814 Het werd winter
in de wereld en in mijn hart
grauw in de uren zonder jou
De rivieren waren vol ijsbloemen
De wolken broos en weerloos
maar kleurloos zonder jou...
Toen kwam een heldere lentedag
een dag vol zonnige hoop
waarop je weer voor me stond
en zei : “ik ben terug”
De vreugde was immens...
Onze ogen lachten en zongen...…
Leren leven
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
559 Ik leef, iedere dag en nacht
Ik slaap, enkele uren van de nacht
Ik eet, wanneer ik trek heb
Ik drink, wanneer ik dorst heb
Ik werk, niet zoals ik zou willen
Ik geniet, te weinig kan veel meer
Ik waak, teveel
Ik zorg, zoveel als ik kan
Ik zeur, soms ook teveel
Ik hou van mijn dierbaren
Ik verfoei, het geleuter en gemekker van de mens
Ik haat…
Voor onbepaalde tijd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
461 -
immers door kort oponthoud
enigszins verlaat,
denderen hongertreinen
aan oogst voorbij
geen tijd; later is nakend,
de uren stremmen,
adem vertraagt
dan krijgen we rekeningen,
het eens van ginder,
het ooit van morgen,
krijgt in deeltijd beslag…
Tegen de wijzers in?
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
487 Als de hemel zijn heetste kampvuren
boven de horizon en evenaar in het Zenith
hangt, dan zwijgen we de bangste uren vol
de intensheid van verlangen we nog meer
naar hoe veilig armen kunnen zijn.…
ZOMERAVOND I
poëzie
4.3 met 3 stemmen
851 Nu de schaduwen zich lengen
Rond mijn woning, vòòr de nacht,
Wil ik je mijn groeten brengen
'Wijl dags laatste uren plengen
Aan de kim hun zuiv're pracht
Al begeert' ligt diep verzwegen,
Nu ik stil naar buiten tuur,
En mijn hart heeft zich genegen
Tot de wijde avondzegen
In de schoonheid van dit uur.…
De hengelaar
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
518 De rode dobber ligt te water, nu al uren.
Geen enkel visje dat een spat beweging brengt
en hij maar turen, wijl hij ondertussen denkt:
~Hier zit ik heerlijk, zonder last van dwarse buren~.…
Mijn Lief (afscheid)
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
1.560 De uren van ons samenzijn
zo gewoon en zo kostbaar,
waren de onze.
Nu zijn ze enkel nog van mij alleen.
Het water stroomt langs dezelfde weg
De wind, ze waait als tevoren.
Maar mijn hart klopt anders
De dood een bitter woord.
Je bent niet meer hier,
maar voor mij leef je voort.…
D W A R S D O O R A L L E B E T O N
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
534 Als ik kniel ter aarde
voel ik haar waarde
in mij stromen
dwars door alle beton tot mij komen
de miljoenen dromen en idealen
door bergen dalen
wegen dwalen
tastend voelen
gevouwen de handen
geborgen weten
te bedoelen
verleden
heden en toekomst
aan elkaar
gebeden
dankbaar elke dag
in uren
voortgaan en duren.…
de duivel
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
589 het kan ook zijn
dat kleuren zijn opgelost
in zwart-wit
omdat de werkelijkheid
zich aan dromen botst
of in de stroom des levens
hecht aan lucht en
door het zoet wordt verleid
het zet de wereld op zijn kop
daar denken wordt gesmoord
in niet te doven vuren
veel tijd wordt vermoord
in slapeloze uren
het is wachten
op een baken verderop…
HET WONDER
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.091 Alle begeerten zijn nu zoet vervloeid
Tot één trouw peinzen naar de zachter uren
Waarin uw daden zijn als bleke vuren,
Uw troost een kroon is die droef-geurend bloeit.
Mij wondt de wereld die mijn angst verfoeit,
Mij schrijnt haar luidheid die 'k niet kan verduren.…
DE ZALIGEN
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.321 In diepe stoelen liggen zij te rusten,
de zaligen, die elkaar gelukkig kusten,
de toekomstlozen; heel hun leven was
een dringen naar de voorgeweten uren,
waar alles eensklaps in vergeten is;
't verwaait, nadat het stukgereten is,
hun oud bestaan; en nooit kan iets meer duren
naast dit verzonken zijn, dit niet meer wezen
deze gevaarlijk stille…
Raadsel
gedicht
4.1 met 7 stemmen
13.394 Een jaar is zo voorbij, terwijl de uren
elk wel een eeuwigheid lijken te duren,
en morgen wordt als gister en vandaag.
De mens is niet gelukkig van nature,
en kwelt zichzelf met steeds dezelfde vraag
waarop geen antwoord is. Je zou zo graag
iets door de spiegel zien, maar het blijft turen.…
DE ZALIGEN
poëzie
4.0 met 2 stemmen
936 In diepe stoelen liggen zij te rusten,
de zaligen, die elkaar gelukkig kusten,
de toekomstlozen; heel hun leven was
een dringen naar de voorgeweten uren,
waar alles eensklaps in vergeten is;
‘t verwaait, nadat het stukgereten is,
hun oud bestaan; en nooit kan iets meer duren
naast dit verzonken zijn, dit niet meer wezen
deze gevaarlijk stille…
FF WEG
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
803 We moeten ons hoognodig gaan verversen
de maat is vol, we willen even weg
dus dacht ik: het is goed da'k-ut-FF zeg
we zijn vermoeid in lichaam, ziel en hersen
We rijden twalef uren naar het Zuiden
en bivakkeren daar in de Natuur
gespeend van elektriek-apparatuur
alles organisch: bergen, water, kruiden
Geen internet, geen straling door de…
Zijn laatste feest
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
559 Hij, die weer eens een zogenaamde meeting heeft
en zich met smoezen in het nachtcircuit begeeft,
terwijl zij uren wacht tot hij weer huiswaarts keert.
Ze is hem meer dan zat, en heeft een plan gesmeed.
De rollen omgekeerd, ze neemt het heft in handen.
Een zweepje houdt ze klemvast, bijtend op haar tanden.…
Vadertje Tijd
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
548 U bepaalt de uren, geen seconde te koop,
Hoe groot ook de wens om U te manipuleren,
te rekken, te verdoen of te een lesje te leren.
Onverbiddelijk ontwart U altijd weer de knoop.
U noemt ons Uw naam als wij moeten gaan.
O Vadertje vertel mij, zult U eeuwig bestaan
En bent U misschien een eindeloos spiraal?…
Verstoppertje
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
973 Had ik maar nee gezegd
Toen je mij gevonden had
Snel nadat jij je verstoppen ging
Was ik het spel al zat
Het heeft mij opgebroken
Ontzettend zwaar genekt
Ik zocht me echt de pleuris
Maar jij zat goed verdekt
Uren, dagen zoeken
Ik had dit nooit verwacht
Ik bleef wanhopig speuren
Zo'n drie en halve nacht
Jij had het slim bekeken
Want, wat…
on zinnen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
509 coffeepads
ik zwets ervan
ik heb de broodzak weggeruimd
kruimels opgevangen, in mijn hand
toen weer geleegd en schoongeveegd
benedenwinds op meters grind
gelijk van tint
ik heb de vogels snel zien komen
bruine mus en grijze mees
ze joegen zonlicht uit de bomen,
vrij van kou en watergruis
zijn zij abuis
en ik, ik lach de dag naar warme uren…
Als kind gedumpt
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
622 Dan zat hij uren in een boom.
Hij was een pientere gast,
nieuwsgierig van aard,
maar kreeg ook op school eerder kletsen dan punten.
Hij stotterde en kon geen twee minuten stil zitten.
Geen combinatie om mee op de eerste bank te geraken, toen.
Ook geen om nog een job mee te vinden, veel later.…
Vakantie in eigen dorp
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
719 maar als je in het rond kijkt
is het al gauw dat je bemerkt:
het is mooier dan verwacht
beter dan gedacht
De eerste dag, lekker fit
naar de Waterbus voor de eerste rit
eerst Dordt en ook nog Rotterdam
de fiets mee, de spieren niet stram
voldaan kom je richting huis
geniet van koffie aan ’t water
bij Paviljoen Struis
dat is dan uren…
herboren mens
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
693 ogen
en voel aan mijn gezicht
de zachte helende warmte
van een vroege lentezon
ik luister naar het lied
van een naarstige leeuwerik
die volop druk bezig is
met het bouwen van een nest
ik laat me even meenemen
met de richting van de stroom
het stille kabbelende water
versterkt hierdoor mijn droom
ik vergeet voor één moment
alle uren…