7677 resultaten.
Exit
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
599 Rotte geuren uit de
sloot, eeuwig brandende
bermen, de geur van
verse mest op het land.
Het wijkt, raakt langzaam
op de achtergrond.
Stadjes verblijven weer
verankerd in hun
star verleden.
Jij fluistert hoe
voorbij dit is.
Ik zal dit nu beamen.…
Sappho
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
846 vrouwelijk duister
met verstilde dromen
van bitterzoete liefde
waaruit zij haar leven leefde
zij sloot de ogen
van haar minnend hart niet op
in parelachtig zwijgen
terwijl de tijd verder schreed
openbaarde zij
wat achter haar ogen leefde
vrouwvriendelijk
op poëtische wijze
deels op papyrus
onderwees zij die ruimtelijkheid
over…
vandaag zal ik
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
710 ik staak vandaag mijn zinnen
en neem de bus naar de overkant
van de oceaan ook in het echte leven
bega ik geen doodzondes dan toch
stommiteiten of struikel ik weer
nog voordat ik kan beginnen,
mijn levenspad is een vluchten
voor dingen zo ziet mijn leven
er nu eenmaal uit, tot slot van dit
stukje wil ik nog een lied voor u
zingen…
Handen.
hartenkreet
2.3 met 7 stemmen
1.440 Jouw warme handen
Sloten zich teder om die van mij.
Ze streelden mij zacht,
Ze maakten mij blij.
Jouw warme handen,
Streelden zachtjes mijn wang.
Vol liefde en voorzichtig,
Dat is iets waar ik naar verlang.
Jouw warme handen,
Nu vol vriendschap maar ook verdriet.
Dat voelde ik in mijn hartje,
Op het moment dat je mij verliet.…
Gemoed
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
733 Vluchtige, schuwe schaduwen
waardoor de nacht de ogen sloot,
glinstert verse sneeuw op zerken
van hen die leefden en er boven
wier gemoed in aarde slaapt, het
licht heeft z’n baan verlaten, de
tijd waait nieuwe dromen schoon
op de hoofden rust de keizerkroon,
het zicht op de kortste dag is dood.…
Licht in oude dromen
netgedicht
2.3 met 10 stemmen
556 Wat in tegenstelling tot
heldere beken in boeren
sloten te zien, kroos
verbindt voorbijgaande
oevers, spiegelend om de
aardse adem te beliegen,
stromend met troebel water
mee, waar stilte vleugels
krijgt van witte zwanen
over de ruggen van de wind,
zijn het mensen die betalen
wat bijgeloof verzwijgt, een
vanzelfsprekende maan…
Waterkrachten
netgedicht
4.7 met 39 stemmen
1.379 Bezweken aan omfloerste stemmen
graven wij sloten in gedachten
bevreesd voor voetangels en klemmen
op wallenkant van waterkrachten
verleid door half geloken ogen
in visioen van ijzervlechters
verglijden wij langs erebogen
in maalstromen van trage trechters
bevrijd van valse spiegelbeelden
aan hete hangmatten verklonken
zijn wij, armlastige…
Zij, die waren
netgedicht
3.7 met 12 stemmen
600 zijn zij vermisten binnen kaders van het raamwerk
of schimmige figuren die vitrage draperen
achter gebarsten glas in uitgewoonde kamers
waar zij woorden graveren met lange nagels
en klagend krijten in holle klanken
die betonmuren impregneren
deuren slaan als vanzelf in ‘t slot
en sluiten wezens met ogen van licht buiten
het zicht op uurglazen…
Bolletje...
hartenkreet
3.1 met 7 stemmen
877 Bolletje, een kater, die zich altijd opgejaagd voelde,
met niemand echt vriendschap sloot.
Wel lekker warm wilde slapen op het bed van zijn vrouwtje,
hij is niet meer en heeft een tuin op z'n buik.
Als z'n vrouwtje er een rozenstruik laat groeien,
is Roos (ons vriendinnetje) toch een beetje bij hem.
Rust zacht lief katertje!…
Hermitage
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
420 Huis met een demonisch lot,
gesloten deuren, gesloten luiken,
van binnen en buiten op slot.
Vesting van verbeten smart,
zonder licht of leven prijs te geven.
Zelfs de leegte verdwijnt in het zwart,
zwelt aan tot ontilbaar gemoed.
Huis van de versteende bewoner
en muren van vlees en bloed.…
Liefde is
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
950 zich een weg baant
door je schoot
het lichaam nog na praat van ijver
schaduw je van je naaktheid beroofd
gerieflijk bloot de dadelijkheid verpakt
wat de gelegenheid bood
mij ter aarde smakt
als m'n zaad zich een weg baant
door je schoot
cellen als verborgen goden
aan je lippen
het fluwelen zand van warme kussen
jouw hand in de mijne sloot…
De rode zomerjurk
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
812 nog zie ik aan de wand
een verschoten beeld
van het meisje met de
rode zomerjurk
was ik weer kind
ik sloot mijn ogen
duizendmaal
telde de treden die
steeds luider kraakten
oorverdovend
dan stil
alleen
de zwijgende boom
die met koude handen
wonden groef
ijzig, zoals
het laatste licht
door mijn vingers glipte
ik voelde…
Canossa
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
499 …
alle vier de kamers van je hart
zijn op slot
mijn Canossa
moet ik zeven maal omlopen?
op de hoorn blazen?
smeken voor één ziel?
ik klop aan!
deze dag, is geen goede dag……
Verlangen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.252 Ik laat dit uitzichtloos bestaan
Nu maar gaan
Ik wil nu echt weer leven
Ik heb zoveel liefde te geven
Waar ik kan zijn zoals ik ben
Bij wie ik ben zoals ik ben
Grenzen zoeken en weer terug
Ik wil soms echt veel te vlug
Ik voel me openbloeien
Voel mijn lichaam gloeien
Hunkerend naar ultiem genot
Gevoelens niet op slot
Verlangend naar de golven…
het jaartal slaapt nooit
netgedicht
4.6 met 11 stemmen
861 langs de spoorweg
vijftien kinderen, beschreven
in boeken
het kan niet anders dan oorlog zijn
zijn vermoeide hoofd
knikt naar het bruine water, rimpelt
maar kan geen vergeving beloven; de sloten uitgegraven
gedempt is het geweten
op vaderlandse grond
hij leest verder de dodengang in
sluipt onder prikkeldraad, trapt op de einder
met…
naamloos
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
577 ik kan niet wennen
aan poëten met een liefdesgedicht
in hun hand
het zachte geluid aan het slot
dat je haast niet kan horen
alsof ze het verhaal maar één keer
vertellen kunnen
en enkele minuten later beweren
dat ze niet van liefde houden
weet je wel
zo'n zwarte dag waar de ware toedracht
verborgen blijft in een monoloogvers
en…
Herinneringen zullen bloeien
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
893 ondanks snel verwelken
wilden jouw kelken
nog een keer de wereld zien
maar de herfst
was daar en het oogsten
al grotendeels klaar
ongemerkt was hij
naderbij geslopen
sloot onverwacht de zomer af
woordloos is er
afscheid genomen en ging jij
naar de wereld van jouw dromen
maar herinneringen
zullen blijven bloeien in kelken
die nooit…
Hollandse bloemen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
543 ik heb de
hollandse bloemen
in de wei zien verschralen
het speelse palet
van vroeger kunnen zij
al lang niet meer halen
ook in de sloten
zijn vele exoten bezig
aan hun vraatzuchtige mars
het lokale leven wordt
door import uit subtropische
streken ernstig verzwakt
diversiteit in mensen leek
ooit een winst die je ook
op zwarte…
Onmacht
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
575 Per slot van rekening ben ik maar een
kwetsbaar liefheersbeestje en kan ik
amper nog met mijn vliesvleugeltjes
opstijgen.
Natuurlijk hou ik het lijntje met de
Godenwereld intact, maar hoezeer ik
ook smeek, er blijft zoveel stilte,
onvermogen en leegte achter.…
LAIS CCIX
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
476 't mengsel mens wil van zijn vrijheid blijven
dromen, en morrelen aan de sloten,
wijl elk ander dier van schrik verstijven
zou, omdat heel klaar de dood besloten
ligt in waar het in leek opgesloten.
't kille lot heeft in de mensillusie
met de tijd catastrofaal een fusie
aangegaan, en zijn zou al 't bedachte.…
Stil verdriet
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
401 hulp
nodig om
weer rechtop
door te gaan
niet te
blijven staan
in overwegen
maar goed en
slecht afwegen
in de te volgen
weg die ook
door anderen
al met succes
is afgelegd
ook toen zag ik
tranen geboren
worden op het randje
van hulpeloosheid
die in paniek
huilend gestalte
kregen in stil verdriet
dat uitzichtloos
de ogen sloot…
Dakrand
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
621 De nooddeur viel in’t slot
Roofing onder zijn zolen
Bleef zonder twijfel
Even stil staan
Hier, op het dak
Van de kantoren
Waar hij nimmer
Had gewerkt
Hier houdt het op
Hij wenst zichzelf
Een behouden stop
Klaar voor het uitvoeren
Van zijn laatste actie
Bevrijd van beslissen
Stapt hij van het dak
Het kriebelt
Hij kijkt omlaag…
NACHTELIJK LICHT
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
454 De maan is helemaal vol
beeldhouwt met haar stralen
knoestige eikenbomen
tot spelers van een
geheimzinnig schimmenspel
schijnt boven Slot Bommelstein
maakt van zijn torens en muren
een verwazend kasteel
waarin Tom Poes en heer Bommel
vage denkbeelden bebroeden
voor spoedig ondernemen
ofwel
licht soezend genieten
van gerecht door…
De klomp
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
107 Ik voer ermee door sloten
waar geen water was,
vloog langs wolken
die alleen ik zag,
reed over wegen
die begonnen
waar ik hem zette.
Hij werd wat ik nodig had.
Er kwam een tijd
dat ik hem zag
zoals anderen hem zagen:
een versleten klomp,
goed voor het vuur.
Soms denk ik terug.…
alles wat was
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
204 voorbijvarend schip
zag ik het vertrek van alles
wat verdwijnen zou
in de modderige rivierbedding
helde een schuin verankerde herberg
die zinken zou
zilveren taal tinkelde
even helder als alles wat ik zag
mythe en landschap vloeiden samen
‘s nachts luisterde ik of het regende
later hoorde ik het geroffel van druppels
op het tinnen dak
ik sloot…
Klein Beginnen
gedicht
3.4 met 1075 stemmen
91.311 Je leerde kijken
ogen
mond
gezicht
Je leerde spelen
doosje
open
dicht
Je leerde lopen
lampje
knopje
licht
Je leerde lezen
letter
woord
gedicht…
Us Mem
snelsonnet
3.6 met 30 stemmen
2.354 In Frieslands hoofdstad is het mondje dicht:
De burgermoeder is er afgetreden,
Maar Nederland mag raden naar de reden
Daar iedereen tot zwijgen is verplicht.
Toch hoefde men die plicht niet op te leggen,
Want wie begrijpt nou wat die Friezen zeggen?…
Hulpeloos
snelsonnet
3.3 met 33 stemmen
2.117 Als sponsor van de hoogste voetbalklasse
Draait onze KPN de geldkraan dicht,
Al is het een verbazend nieuwsbericht
Omdat die twee goed bij elkander passen:
De teruggang die de KPN beleeft
Past bij het spelpeil dat ons voetbal heeft.…
In het holst van de nacht
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.159 In het holst van de nacht
belemmert dichte mist mijn zicht
Ik moet opletten, alert blijven
De aandacht verzwakt als de mist verdwijnt
mijn ogen, gericht op de maan
Ze is vol, volmaakt...net als jij…
Zucht
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
705 Het is zo hachelijk verwarrend
hem te dicht bij mij te hebben
alleen zijn valt te verliezen
en mijn bed het enige met leegte
Het is de lach zijn binnenste tong
die mij zoent als een herkenning
ik kom tevoorschijn langzaam
licht van zuchten en vingers…