4052 resultaten.
Begrafenis
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
532 Stond daar in de regen
Een pad, kruislings langs de bomen
Ik kom er namen en getallen tegen
Stenen tonen het einde onzer dromen.
Wandelend, wenend met kop en staart
De hoofden in treurnis gebogen
Gaan allen, zo stond het op de kaart
In kleurloos zwart; de dood is opgetogen.…
Leven beeldhouwde
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
428 gelukkig
schaduwde
je nog steeds
maar leven
beeldhouwde
al in onvergankelijk
steen je verscheiden
op fundamenten
die evolutie al bij
jouw geboorte had
klaar gelegd in
groeven en lijnen
die door de matrix
van genen verfijnden
heel apart
was dit verschijnen
in twee werelden
waar contrast nog
in beweging was
en verdieping niet…
Het Oordeel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
508 Met vallen en opstaan
leren we onze lessen,
als ezels stoten we ons keer op keer
aan dezelfde steen,
door schade en schande worden we wijs:
karma is a bitch !…
Ruizelde zijn kroon
netgedicht
5.0 met 27 stemmen
572 ik zag hoe
jij steeds op
een bijzondere
wijze contact
maakte met de
wereld om je heen
raakte in de
verte de kleur
van een bloem
die open was
gegaan toen
jij in beeld kwam
streek met je
hand langs de bast
van een boom
fluisterde onhoorbaar
fijne dag lieve oom
hij ruizelde zijn kroon
je struikelde bijna
over een steen
die…
thuisreis
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
600 vóóruit
roei ik
harder en harder
wind van alle kanten
in golvend water
om achter te laten
vóóruit
cross ik
sneller en sneller
tegen de wind
door opgewaaid zand
om los te laten
vóóruit
fiets ik
harder en sneller
wind mee
over geplaveide stenen
om door te gaan
voorbij gisteren
op weg naar morgen
bewegen in het nu
van eigen…
dwaalgast
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
405 ze overwintert waar
de wind haar brengt in
de schaduw van helden
op een plek waar de stenen
willen afdwalen waar oude
levens zich roeren onder het ijs
ze wacht op het onverwachte
ruikt de rook van leesbare woorden
grijpt naar drijvende brokstukken
de tijd schrijdt voort
ze wacht tot haar schaduw
twaalf voet lang is
ze leest…
mooi als de middag
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
405 brandbommen
vallen als roofvogels
uit de lucht
een sissend geluid
het klinkt als ruw ijzer
dat over stenen schuurt
het snijdt
door merg en been
een hoog geluid
de opengesperde mond
van mijn moeder
haar Schreeuw
een kind springt in
het riviertje buigt het
hoofd onder water
het wacht op stilte
een bamboe rietje steekt…
VERBINDING
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
469 De Almachtige God
is niet te zien als
't geloof zelf van mensen
vertrouwen op de Heer
is een ladder
staande op harde grond
vol stenen en distels
die tot de Hemel reikt
bij alle treden
zweven eng'len rond
zenden vragen omhoog
laten zegen dalen
het begrip geloof
zal steeds stijgen
om weer de aarde
op te zoeken
vertrekt en komt…
Mammons zetel
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
517 Het summum van amerikaanse dromen
In mighty mountains tweelingkathedralen
De mammon - zetel der heilige gralen
Waar uncle sam nooit iets kon overkomen
Geen steen die david naar
de reus zou gooien
Nooit had bush jr. in z'n bangste dromen
Gevaar van flying eagles aan zien komen
De zeppelins, nog brandend
in hun kooien
Geen mens weet…
Barinees
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
476 Ik zie, omringd door stenen, door jouw ogen
Een grafkamer van wel tweeduizend jaar
Ik ken ze wel, toch kon ik 't niet geloven
Hoe is het mogelijk, wat deed hij daar
Was er geen Barinees die 't licht kon doven
Te veel respect voor doden meegewogen?…
VERKWIKKING
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
494 De menselijke ziel
kan verdorren tot een vlakte
vol verbrokkelde stenen
waar geen boom of plant op groeit
slechts grauwe droogte heerst
zware lucht duwt je neer
om in doffe berusting
dan wel wanhoop te wachten
door de drukte van jouw wezen
op het troosteloze gruis
spuit ineens een springbron op
is een statige fontein
ruist onverstoorbaar…
EERLIJK ZIJN
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
580 laten we eerlijk zijn
eerlijk is zoiets als geloven
je wil het zo graag echt
kunnen beleven maar soms
blijft het enkel bij streven
voor de volle honderd procent
lukt het geen een want
bij de meesten van ons
ligt op het aller diepste punt
van ons hart een kiezeltje
een kleine gemene steen
gevormd door eigenbelang
het paradijs blijft…
dubiae intentionis
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
478 verstandig
om morgen niet te beginnen
met één of andere oorlog
bovendien heb ik plannen
die veel belangrijker zijn
dan zo’n grote verspilling
en ‘t is ook niet goed
wat betreft beeldvorming
van wereldleiders an sich
je zal daar maar zitten
op de blaren van de touwtjes
de wondklauwen verbonden
met besties en bastaardbroers
in gegoten steen…
Palestijnse diaspora
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
348 Nu Israël zonder scrupules
Gazanen stort in dood en verderf,
Door uithongering en geweld,
Klaagt de wereldmassa
Steen en been,
Wijl ’t wereldlijk gezag kijkt
Zwijgend
Wapens leverend toe.…
Niobe
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
319 ziende blind van woede
in een uithoek van de melkweg
wacht hij nog steeds op keer ten goede
op het verkeerde paard gewed
trekt kwade trouw door merg en been
als listig spoor van vuig bedrog
vliegt zij als schaduw van hem heen
aan gene zijde van de zon
tot zij, ten prooi aan d'elementen
gelijk de trotse Niobé
verandert in een rots van steen…
Hij wil helemaal niet bezig zijn
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
290 Hij wil helemaal niet bezig zijn
met dagelijkse aardse zaken
hij wil een godenleven lang
de tijd hebben
zich af te vragen waarom
Medusa juist hem
niet in steen veranderen kon
hoe het komt dat deze pijl
wel feilloos en zonder gif
het bijpassende hart vond.…
antwoord
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
166 Sluipend door het huis
van slepende kwesties
vooral geen stof op doen waaien
de stenen op de andere laten staan
als keiharde dekmantel
De dag moet nog beginnen
warme thee-damp slaat neer
op de bijeengeraapte brillenglazen
Door de wasem weg te wissen
kunnen de vraagstukken helder worden
Zit ik tussen pakken neer
of ligt het antwoord voor…
Anders mooi
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.176 ik vond schoonheid
in kleine dingen
in regenlicht langs
oude steen
waar anderen voorbij
bleven lopen
voelde iets vertrouwd
om mij heen
ik hield van wind
door open straten
van stilte aan
het eind van de dag
waar de één slechts
eenvoud zag
lag voor mij wat
blijven mag
misschien bestaat
geen mooi of lelijk
geen waarheid die…
Fantoompijn
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
133 De pijn laat zich niet aanwijzen
het lichaam bewaart een grens
die al lang verdwenen is,
maar onder de huid nog voortvaart
Wat ik achterliet loopt verder,
niet sneller, niet langzamer dan voorheen
als water na het vallen van een steen
zijn vorm hervindt,
maar de diepte niet vergeet
Op mijn schoot iets warms,
een rij kleine gewrichten…
Wat het donker maakt
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
23 november zonder wind
Donk're zuil van water uit de hemel
Ze vraagt niet wat ik ervan vind
Ik schrijf wat woorden over later
Het blauwe licht zit in een hoek
En stelt me weer teleur
De gang zet alles open naar de deur
Potsierlijk noemt zij mij ik laat haar
Ik haat haar niet dat kan ik niet
De sluizen open ik hoor het kletteren
Op stenen…
VROUWENGODIN
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
1.714 ik ben zo wanhopig, want zij wil niet luisteren,
Venus, Aphrodite, Freia, hoe je haar ook noemt
of roemt, zij weigert te luisteren
geurige kruiden verbrand ik op witmarmeren stenen,
ik buig diep, mijn sneeuwwit gewaad toont donkere plooien,
ik val hard op mijn knieën, tot bloedens toe geschaafd,
maar zij wil niet luisteren
ik beschrijf haar…
- Voorbij de andere tijd -
netgedicht
4.1 met 50 stemmen
589 Voorbij een andere tijd,
schrijft de wijze steen op een brief
wat passeerde bleef.
Hetgeen dat soms nog in teinten
vervloeit op het einde
helpt een verleidelijk begin te maken
om weer ongeopend
onzacht op de grond te geraken.…
GEEN WEEMOED EN GEEN DROEFENIS
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
729 Als ik dan hier mijmerend zit
krijg ik een goed gevoel
mijn wensen worden steeds vervuld
mijn gedachten zijn in nevelen gehuld
al dwalend ga ik over bergen heen
ik zie veel rotsen dus veel steen
ik voel ineens daar moet ik heen
het is een panoramapunt, kijk om mij heen
al kijkend zie ik vergezicht
voel een heel intens gedicht
vol weemoed…
De Onzichtbare Man
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
659 onzichtbaar ben ik en ik
loop door boekhandels
en bibliotheken, ongezien
pagina's uit werken scheurend
(de woorden gaan zich vertakken
en alle kanten op groeien:
grillig en vol woordgebladerte
taalbenauwdheid)
en na een dag van woorden lezen
keer ik thuis terug en spelen
de kinderen ongestoord door
- ik word niet meer begroet
(ik steen…
Braille uit Brugge.
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
568 Vooral het voelen van geluiden
en de stenen stilte. Het voelen aan de wijzers van de tijd
en de schaduwen van de seizoenen.
Rondom mij voel ik iets als een omhulsel van prikkeldraad
onaanraakbaar voor mezelf als bescherming van wat niet is.
Zoals een hert de gevaren ruikt en vlucht.…
De lagen van psychose
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
466 Geologe van het innerlijk—
dag en nacht
graaf ik sporen,
doorgrond ik steen,
vind ik kracht
tussen de lagen
van mijn eigen bestaan.…
Nonstop
hartenkreet
4.3 met 9 stemmen
374 Stenen raap ik telkens op.
Op zoek naar een finish
die rust belooft.
Mijn doel:
een nieuw hoofd
waar ik zacht kan zijn voor mezelf.
Onderweg verlies ik telkens een steen.
Een steen die me al zo vaak
de weg heeft gewezen.
Het gevoel altijd er bijna te zijn.
Maar toch weer niet.
Zoeken
tot ik hem terugvind.…
de maan scheen vaal
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
1.119 het waaide kouder
dan ik dacht
de maan scheen vaal
weerkaatste nattigheid
in de kapotte schijn van
dromende lantaarnpalen
huizen hullen zich en mij
in het duister van hun muren
de ramen zijn nog zwart door
het niet thuis zijn van de buren
ze zijn uitgewoond
en huren resten van de tijd
het fundament verdraagt niet dat
de ene steen…
Begraafplaats...
hartenkreet
2.9 met 8 stemmen
1.781 De wind ruist door de bomen
Als ik wandel door de graven
Een ijzige kilte omkleeft mij
Vele lichamen zijn hier begraven
Geslachten die mij zijn voorgegaan
Liggen hier in een serene stilte
Het leven hebben zij doorgegeven
Nu begraven in een zwarte kilte
De wind ruist door de bomen
Als ik wandel in het verleden
Op de stenen lees ik hun namen…
sterven
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.998 tussen gesteven lakens
oude handen zoeken
wat is laatste adem
als dit lichaam ontspant
de wereld stilstaat
de kring verbroken wordt
maar als je buiten bent
gaat de wereld toch door
iedereen is zoals wij
geef het leven door
dat je kreeg van haar
lief mens in wit satijn
zo mooi was je nog nooit
nog even en je bent
een naam op een steen…